แนวทางมาตรการจูงใจเพื่ออนุรักษ์และใช้ประโยชน์ความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยั่งยืน ในไทย
คำสำคัญ:
ความหลากหลายทางชีวภาพ, มาตรการจูงใจ, การตอบแทนการให้บริการระบบนิเวศบทคัดย่อ
การศึกษาเรื่อง แนวทางมาตรการจูงใจเพื่ออนุรักษ์และใช้ประโยชน์ความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยั่งยืนของไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามาตรการจูงใจและการใช้ประโยชน์ความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยั่งยืน และแนวทางการนำใช้มาตรการจูงใจเพื่ออนุรักษ์และใช้ประโยชน์ความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยั่งยืนของประเทศไทย การศึกษาครั้งนี้มีใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ กำหนดวิธีการศึกษาใช้การรวบรวมข้อมูลข้อมูลด้านกฎหมายและนโยบายของหน่วยงานภาครัฐ และแนวทางการส่งเสริมขององค์กรเอกชนทั้งต่างประเทศและในประเทศมาวิเคราะห์ พร้อมทั้งใช้กิจกรรมประชุมกลุ่มย่อยกับผู้ให้ข้อมูลหลัก 5 กลุ่ม ซึ่งผลการศึกษาพบว่า ปัจจุบันประเทศไทยมีกฎหมายและนโยบาย และแนวทางการดำเนินงานเพื่อให้เกิดมาตรการจูงใจเพื่ออนุรักษ์และใช้ประโยชน์ความหลากหลายทางชีวภาพจำนวนมากและเพียงพอต่อการดำเนินงานแล้ว แต่ขาดรูปแบบการนำไปปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม และการบังคับใช้กฎหมายอย่างจริงจัง ส่วนแนวทางการนำใช้มาตรการจูงใจเพื่ออนุรักษ์และใช้ประโยชน์ความหลากหลายทางชีวภาพมาปรับใช้ในประเทศไทยต้องทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงนโยบายเพื่อสนับสนุนการประเมินมูลค่าและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจอย่างชัดเจน และการใช้มาตรการจูงใจต้องประกอบด้วย มาตรการด้านกฎหมายองค์กร นโยบายการเงิน การคลัง มาตรการด้านเศรษฐศาสตร์ และมาตรการด้านสังคมและการมีส่วนร่วม โดยแนวทางการนำใช้มาตรการจูงใจไม่สามารถใช้เพียงมาตรการด้านใดด้านหนึ่งได้เพียงอย่างเดียว จำเป็นต้องใช้มาตรการสามด้านร่วมกัน เพื่อให้เกิดผลของการปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม และอย่างยังยืน โดยมุ่งเน้นในประเด็นเหล่านี้ 1) อนุรักษ์ในถิ่นที่อยู่/แหล่งกำเนิด 2) การใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนและชาญฉลาด 3) การจ่ายค่าตอบแทนการบริการของระบบนิเวศ และ 4) การระดมทุนทางการเงิน
เอกสารอ้างอิง
สํานักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (ม.ป.ป). ความหลากหลายทางชีวภาพ “ขุมทรัพย์มหาศาลของไทย์”. ค้นหาจาก http://nstda.or.th/rural/public/100 articles-stkc/21.pdf
สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ (องค์การมหาชน). (2561). การจัดการความหลากหลายทางชีวภาพในท้องถิ่น. ค้นหาจาก http://www.tei.or.th/file/events/180518-BHI-book_73.pdf
สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ (องค์การมหาชน). (2561). ความหลากหลายทางชีวภาพของประเทศไทย. ค้นหาจาก http:///www.bedo.or.th
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2558ก). แผนกลยุทธ์ความหลากหลายทางชีวภาพ ค.ศ.2011-2020 และเป้าหมายไอจิ. กรุงเทพฯ.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2558ข). แผนแม่บทบูรณาการจัดการความหลากหลายทางชีวภาพ พ.ศ.2555-2564. กรุงเทพฯ.
McNee, J. (1988). Economic and Biological Deversity: development and using econmic incentives to conserve biological resources: IUCN.
OECD. (1999). Handbook of Incentive Measures for Biodiversity Design and Implementation.
OECD. (2006). Subsidy Reform and Sustainable Development Economic, Environmental and Social Aspects. Retrieved from https://www.cbd.int/financial/fiscalenviron/several-subsidiesreform-oecd.pdf
Thies, E. (2000). Incentive Measures Appropriate to Enchance the Conservation and Sustainable Use of Agro-biodiversity: GTZ GmbH.
UNEP. (2011). Incentive Measures for the conservation and sustainable use of biological diversity. CBD Technical Series, 56.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร Sarasas Journal of Humanities and Social Science ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันสารสาสน์เทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิแต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

