การเสริมสร้างการปกครองระบอบประชาธิปไตย ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช
คำสำคัญ:
กษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ, การปกครองระบอบประชาธิปไตย ในรัชกาลที่ 9บทคัดย่อ
งานศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการทรงงาน พระราชดำรัส พระบรมราโชวาทของรัชกาลที่ 9 ที่มีผลต่อการจรรโลงและเสริมสร้างการปกครองระบอบประชาธิปไตยของประเทศไทย โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ
ผลการวิจัยพบว่า การปกครองระบอบประชาธิปไตย “กษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ” (Constitutional Monarchy) ในสมัยรัชกาลที่ 9 นั้น พระองค์ทรง “ปกเกล้าฯ แต่ไม่ปกครอง” ทรงยึดมั่นการทรงงานตามระบอบประชาธิปไตย ทรงเน้นการทรงงานเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนดังปฐมบรมราชโองการที่ว่า “เราจะปกครองแผ่นดินโดยธรรม เพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม” การทรงงานดังกล่าวทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์กลายเป็นสถาบันหลักที่สำคัญยิ่งในการจรรโลงและเสริมสร้างการปกครองระบอบประชาธิปไตย ด้วยแนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ทำให้ประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดี และตระหนักถึงความสำคัญของการมีส่วนร่วมทางการเมือง เรียนรู้หลักการอยู่ร่วมกันและการเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมตามแนวทางการปกครองระบอบประชาธิปไตย
เอกสารอ้างอิง
เจษฎา พรไชยา. (2546). พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ของประเทศไทยกับประเทศอังกฤษ. กรุงเทพฯ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไชยันต์ ไชยพร. (2559). ปฐมบรมพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ (1). ค้นเมื่อ 1 ธันวาคม 2559, จาก http://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/
ไชยันต์ ไชยพร. (2560). ประเพณีการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข: บทวิเคราะห์ มาตรา 7 จากรัฐธรรมนูญ 2540 ถึงรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
ไชยวัฒน์ ค้ำชู และนิธิ เนื่องจำนง. (2559). การเมืองเปรียบเทียบทฤษฎี แนวคิด และกรณีศึกษา. กรุงเทพฯ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธุลีประบาท (นามแฝง). (2559). ธรรมะแห่งพระราชา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: แสงดาว.
ณัฐพล ใจจริง. (2556). ขอฝันใฝ่ในฝันอันเหลือเชื่อ: ความเคลื่อนไหวของขบวนการปฏิปักษ์ปฏิวัติสยาม (พ.ศ. 2475-2500). นนทบุรี: ฟ้าเดียวกัน.
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2549). กรณี ร.7 ทรงสละราชสมบัติ: การตีความและสานต่อความหมายทางการเมือง. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
ปรีชา หงษ์ไกรเลิศ. (2557). พระมหากษัตริย์กับดุลยภาพแห่งอำนาจในระบบโครงสร้างอำนาจรัฐไทย ใน เอกสารประกอบการประชุมวิชาการสถาบันพระปกเกล้า ครั้งที่ 16 ประจำปี 2557 สถาบันพระปกเกล้า.
วัชรา ไชยสาร. (2549). พระมหากษัตริย์นักประชาธิปไตย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 4(2): 1-23.
วิชิตวงศ์ ณ ป้อมเพชร. (2559). 80 ปีของสังคมไทย ภายใต้พระบารมีคุ้มเกล้าฯ พุทธศักราช 2470-2550. กรุงเทพฯ: แสงดาว.
ส. ศิวรักษ์. (2559). สถาบันพระมหากษัตริย์กับอนาคตของประเทศไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3).กรุงเทพฯ. ธนาเพรส.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2555). การเมือง: แนวความคิดและการพัฒนา (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพมหานคร. สำนักพิมพ์เสมาธรรม.
สันติสุข โสภณสิริ. (2555). สถาบันพระมหากษัตริย์กับประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ. มูลนิธิเด็ก.
สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2527). พุทธศาสนากับการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและสังคม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2550). สองนคราประชาธิปไตย.กรุงเทพมหานคร: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
Bagehot, W. (1971). The English constitution. New York: Cornell University Press.
Charnow, A. B., & Vallasi, G. A. (1993). “Democracy in the illustrated” The Coliumbia Encyclopedia (5th ed.). Edited by Babara A. Charnow, A. and George Vallasi. Coliumbia: Coliumbia University.
Huntington, S. P. (1991). The third wave: Democratization in the late twentieth century. Norman and London: Oklahoma University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
