การพัฒนาการจัดการความโกรธของนักศึกษาวัยรุ่น ด้วยการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการ ทฤษฎีและเทคนิคโดยมีทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ พฤติกรรมเป็นฐาน
คำสำคัญ:
การปรึกษากลุ่มแบบบูรณาการ , การจัดการความโกรธ , นักศึกษาวัยรุ่นบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบของการจัดการความโกรธของนักศึกษาวัยรุ่น 2) เพื่อศึกษาผลของการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการทฤษฎีและเทคนิคโดยมีทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ พฤติกรรม ที่มีผลต่อการจัดการความโกรธในนักศึกษาวัยรุ่น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นนักศึกษาวัยรุ่นที่มีอายุระหว่าง 18-20 ปี และกำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลที่ตั้งอยู่ในเขตภาคกลาง แบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอนได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาองค์ประกอบของการจัดการความโกรธของนักศึกษาวัยรุ่น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเป็นนักศึกษาวัยรุ่นที่กำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลที่ตั้งอยู่ในเขตภาคกลาง จำนวน 1,000 คน ขั้นตอนที่ 2 ศึกษาผลของการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการทฤษฎีและเทคนิคโดยมีทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ พฤติกรรม ที่มีผลต่อการจัดการความโกรธในนักศึกษาวัยรุ่น กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพรนะคร สุ่มอย่างง่ายจำนวน 20 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คน กลุ่มทดลองได้รับการพัฒนาการจัดการความโกรธโดยใช้การปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการการทฤษฎีและเทคนิคโดยมีทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ พฤติกรรมเป็นฐาน ดำเนินการปรึกษากลุ่มจำนวน 12 ครั้ง ๆ ละ 90 นาที กลุ่มควบคุมไม่ได้รับกระบวนการปรึกษาใด ๆ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบวัดการจัดการความโกรธที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมีค่าความเชื่อมั่นของแบบวัดโดยสูตรสัมประสิทธ์อัลฟ่า (α-Coefficient Reliability) เท่ากับ 0.84 2)โปรแกรมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการทฤษฎีและเทคนิคโดยมีทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ พฤติกรรม ที่มีต่อการจัดการความโกรธของนักศึกษาวัยรุ่น ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้
- องค์ประกอบการจัดการความโกรธของนักศึกษาวัยรุ่น พบว่า 4 องค์ประกอบ ประกอบด้วย กลวิธีการจัดการความโกรธที่เพิ่มขึ้น การระบุผลลัพธ์เชิงลบ การตระหนักรู้ในตนเอง และ กลวิธีการสงบความโกรธ มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีน้ำหนักองค์ประกอบอยู่ในเกณฑ์สูง อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
- ผลของการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการและเทคนิคโดยมีทฤษฎีพิจารณา เหตุผล อารมณ์ พฤติกรรม ที่มีต่อการจัดการความโกรธในนักศึกษาวัยรุ่น พบว่า
2.1 การจัดการความโกรธของนักศึกษาวัยรุ่น กลุ่มทดลองหลังการเข้าร่วมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการและเมื่อสิ้นสุดการติดตามผลสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
2.2 การจัดการความโกรธของนักศึกษาวัยรุ่น กลุ่มทดลองหลังการเข้าร่วมการปรึกษากลุ่มเชิงบูรณาการและเมื่อสิ้นสุดการติดตามผลสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
ดวงใจ ปินตามูล. (2557). การบริหารจัดการความโกรธ. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ผ่องพรรณ เกิดพิทักษ์. (2551). แนวคิดและแนวปฏิบัติในการให้การปรึกษาแบบผสมผสานในประมวลสาระชุดวิชา ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการให้การปรึกษา หน่วยที่ 12 (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2560). การให้การปรึกษาวัยรุ่น (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์.
นพมาศ อุ้งพระ (ธีเวคิน). (2551). ทฤษฎีบุคลิกภาพและการปรับตัว (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศรีเรือน แก้วกังวาน. (2554). ทฤษฎีจิตวิทยาบุคลิกภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.
Alireza M., et al. (2012). The effect of training self-awareness and anger management on aggression level in Iranian middle school students. Iran: University of social welfare and rehabilitation siences.
Corey, G. (2004). Theory and Practice of Group Counseling (6th ed.). CA: Thomson Brook/Cole, Cengage Learning.
Corey, G. (2008). Theory and Practice of Group Counseling (7th ed.) CA: Thomson Brooks/Cole, Cengage Learning.
Corey. (2004). A Gestalt Therapy Application to the Practice of Group Leadership
Corey G. (2012). Theory and Practice of Group Counseling (8th ed.). CA: Thomson Brooks/Cole, Cengage Learning.
Feldman, R. S. (2009). Understanding Psychology (9th ed). New York: United State.
Gazda, G. M. (1989). Group Counseling: A Development Approach (4th ed.) Boston: Houghton Mifflin
Hansen, J.C, et al. (1980). Group Counseling: Theory and Process (2nd ed.). Boston: Houghton Mifflin.
Jeffrey, R. K. (2007). Mindfulness-based and Cognitive-behavior Therapy for Anger management: an Integrated Approach. Philadelphia College of Osteopathic Medicine
Kassinove, H. (n.d.). How to recognize and deal with anger. Retrieved October 4, 2017, from http://www.apa.org/helpcenter/recognize-anger.aspx
Maslow, A. H. (1970). Motivation and personality (2nd ed.). New York: Harper.
Mills, H. (2015). Psychology of Anger. Retrieved October 4, 2017, from https://www.mentalhelp. net/articles/psychology-of-anger/
Nichols, M. P., & Schwartz, R. C. (2007). The essentials of family therapy (3th ed.). Boston:Pearson Eduucation.
Norcross, J. C., & Beutler, L. E. (2008). Integrative psychotherapies. Current psychotherapies, 481-511.
Sell Skiba . (2013). Anger management. IN: Indiana University.
Shirin Valizadeha., et al. (2010). The effectiveness of anger management skills training on reduction of aggression in adolescents. Islamic Azad University, Iran
Ulku, T. (2014). Anger Management of Students for a Peaceful School Environment:The Group Studies. Fatih University, Faculty of Education, Istanbul,Turkey
Feldman, R. S. (2009). Understanding Psychology (9th ed). New York: United State.
WHO. (2017). ความหมายวัยรุ่น. สืบค้น 15 ธันวาคม 2560, จาก http://www.who.int/maternal_ child _adolescent/topics/adolescence/dev/en/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
