การบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม: จากแนวคิดสู่การพัฒนาภาครัฐในยุคประเทศไทย 4.0
คำสำคัญ:
การบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม, การพัฒนาภาครัฐ, ระบบราชการ, ประเทศไทย 4.0บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการนำเสนอแนวคิดการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมที่นำมาใช้เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่ประเทศไทยในยุค 4.0 โดยการปรับเปลี่ยนระบบราชการที่เน้นประชาชนเป็นศูนย์กลางภายใต้แนวคิดการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม การปรับระบบราชการและการนำตัวแบบต่าง ๆ มาใช้ในการปรับตัวของระบบราชการ การใช้นวัตกรรม เทคโนโลยีในยุคดิจิทัลเป็นเครื่องมือ โดยใช้กรอบการวิเคราะห์จากแนวคิดการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมที่ภาครัฐพยายามผลักดันเพื่อใช้เป็นกลไกในการทำงานในยุคประเทศไทย 4.0 จากการวิเคราะห์พบว่า การนำแนวคิดการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมที่ให้ความสำคัญกับการเปิดโอกาสให้ประชาชนเข้าไปมีส่วนร่วม เพื่อนำมาปรับใช้กับการบริหารราชการของไทยจากการขับเคลื่อนนโยบายเศรษฐกิจด้วยรูปแบบประเทศไทย 4.0 ของรัฐบาลนำมาซึ่งการปรับบทบาทของภาครัฐที่จำเป็นต้องกำหนดทิศทางและปรับบทบาทในการทำงานอย่างมากโดยการนำนวัตกรรมที่ตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนมากขึ้นทำให้เกิดการปรับกระบวนการทำงานของหน่วยงานภาครัฐในการนำหลักคิดการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมมาใช้ในการตัดสินใจในระบบราชการมากยิ่งขึ้น ทั้งในกิจกรรมของภาครัฐไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม อันจะก่อให้เกิดผลประโยชน์สูงสุดแก่ประชาชน รวมทั้งการปรับระบบราชการให้เป็นไปตามรูปแบบประเทศไทยในยุค 4.0 ส่งผลให้เกิดการปรับบทบาทในภาครัฐ การมีส่วนร่วมในการบริหารราชการของประชาชน เน้นประชาชนเป็นศูนย์กลางในการดำเนินงานมากยิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2550). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการดำเนินนโยบายของรัฐบาลด้านการบริการจัดหางาน. กรุงเทพฯ: กองแผนงานและสารสนเทศ กรมการจัดหางาน กระทรวงแรงงาน.
ชนินทร เพ็ญสูตร. (2560). ประเทศไทย 4.0: บริบททางเศรษฐกิจ และการเมือง. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 8(1), 67 – 99.
ชลิดา ขนิษฐบุตร, และนฤมล บุญสม. (2561). การขับเคลื่อนระบบราชการสู่ระบบราชการ 4.0. การประชุมวิชาการรัฐประศาสนศาสตร์แห่งชาติ ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ณัฐพงษ์ คันธรส, อัญธิชา รุ่งแสง, และอัมฤตา สารธิวงค์. (2562). ระบบราชการไทยในยุคไทยแลนด์ 4.0: ทิศทางและแนวโน้ม. การประชุมวิชาการราชภัฏรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์แห่งชาติ ครั้งที่ 2. เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ทศพร สิริสัมพันธ์. (2549ก). การบริหารราชการแนวใหม่: บริบทและเทคนิควิธี (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2549ข). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการบริหารราชการแนวใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ, และคณะ. (2550). ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรี สิโรรส, และคณะ. (2551). คู่มือหรือแนวทางการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมของหน่วยงานภาครัฐในระดับกระทรวงที่เป็นระดับนโยบาย. กรุงเทพฯ: ปิ่นเกล้าการพิมพ์.
รัชยา ภักดีจิตต์. (2557). ธรรมาภิบาลเพื่อการบริหารภาครัฐและเอกชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิเชียร พันธ์เครือบุตร. (2560). The Policy Drive of Thailand 4.0. St. Theresa Journal of Humanities and Social Science, 3(1), 91-102.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2560). Green vision: “คน” หัวใจของการพัฒนาไปสู่ Thailand 4.0. สืบค้น 13 มีนาคม 2562, จาก https://mgronline.com/greeninnovation/detail/9600000013796
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2562ก). ประเทศไทย 4.0 – ระบบราชการไทย 4.0. สืบค้น 11 กุมภาพันธ์ 2562, จาก https://www.opdc.go.th/content/Mzk
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2562ข). ระบบราชการ 4.0 ยึดหลักธรรมาภิบาลเพื่อประโยชน์สุขของประชาชน. สืบค้น 11 กุมภาพันธ์ 2562, จาก https://www.opdc.go.th/content/Mzk
อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชน สำหรับนักบริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: จรัญสนิทวงศ์การพิมพ์.
International Association for Public Participation. (2018, 29 August). IAP2 Spectrum of Public Participation. Retrieved from https://cdn.ymaws.com/www.iap2.org/resource/resmgr/ pillars/Spectrum_8.5x11_Print.pdf
James L. Creighton. (2005) The Public Participation Handbook: Making Better Decisions Through Citizen Involvement. San Francisco: Wiley.
Nicholas Henry. (2013). Public administration and public affairs (12th ed). New York: Pearson Education Inc.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

