การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกในนักศึกษาระดับปริญญาตรี
คำสำคัญ:
ทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก, การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน, นักศึกษาระดับปริญญาตรีบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกของนักศึกษาระดับปริญญาตรีด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา กรุงเทพมหานคร ปีการศึกษา 2561 จำนวน 400 คน อายุระหว่าง 18 – 23 ปี ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือในการวิจัยครั้งนี้คือ แบบวัดทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกของพัชราภรณ์ ศรีสวัสดิ์ (2558) ที่ผู้วิจัยนำมาพัฒนาให้สอดคล้องกับบริบทของนักศึกษาที่เป็นกลุ่มตัวอย่าง มีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 59-93 ค่าความเชื่อมั่นของแบบวัดเท่ากับ .98 ผลการวิจัยพบว่า โมเดลทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกของนักศึกษาระดับปริญญาตรีมีความกลมกลืนสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (X2 = 500.32, df = 514, p-value = 0.659, GFI = 0.940, AGFI = 0.908, RMSEA = 0.000, SRMR = 0.035) มีองค์ประกอบ 4 องค์ประกอบ คือ ด้านความหวัง ด้านการมองโลกในแง่ดี ด้านการรับรู้ความสามารถในตนเอง และด้านการฟื้นพลัง ค่าน้ำหนักองค์ประกอบแต่ละด้านเท่ากับ 0.90, 0.90, 0.99, 0.85 ตามลำดับ นักศึกษามีระดับทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกอยู่ในระดับปานกลาง (= 3.41) โดยด้านความหวังมีทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกอยู่ในระดับสูง (
= 3.63) ด้านการมองโลกในแง่ดีมีทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกอยู่ในระดับสูง (
= 3.59) ด้านการรับรู้ความสามารถในตนเองมีทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกอยู่ในระดับปานกลาง (
= 3.18) และด้านการฟื้นพลังมีทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกอยู่ในระดับปานกลาง (
= 3.23) จึงควรมีการพัฒนาโปรแกรมเพื่อเสริมสร้างทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกด้านการรับรู้ความสามารถในตนเองและด้านการฟื้นพลังของนักศึกษาระดับปริญญาตรีให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมต่อการเรียน การดำเนินชีวิตประจำวัน และการประกอบอาชีพในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2538). วิธีวิทยาขั้นสูงด้านการวิจัยและสถิติ. วารสารวิธีวิทยาการวิจัย, 7(2), 1-31.
นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2555). โมเดลลิสเรล: สถิติวิเคราะห์สำหรับการวิจัย Linear Structural Relationship. ชลบุรี: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชราภรณ์ ศรีสวัสดิ์. (2558). การศึกษาและเสริมสร้างทุนทางจิตวิทยาของนิสิต/นักศึกษาโดยการให้คำปรึกษากลุ่ม. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 9(2), 131-146.
ประณต เค้าฉิม. (2551). จิตวิทยาวัยรุ่น (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วริณธิ์ ธรรมนารถสกุล. (2547). อิทธิพลของพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีขององคก์ารต่อผลการปฏิบัติงานของพยาบาลวิชาชีพ: ศึกษาอิทธิพลทางตรง อิทธิพลคั่นกลาง และอิทธิพลสอดแทรก (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Bollen, K.A. (1989). Structural Equations with Latent Variables. John Wiley and Sons, Inc., New York.
Hair Jr., J.F., Black, W.C., Babin, B.J., & Anderson, R.E. (2009). Multivariate Data Analysis (7th ed). Upper Saddle River. NJ: Prentice-Hall.
Hair, J.F., Black, W.C., Babin, B.J., & Anderson, R.E. (2010). Multivariate Data Analysis (7th ed). Pearson, New York.
Luthans, F., & Youssef, M. (2004). Human, social, and now positive psychological capital management-investing in people for competitive advantage. Organizational Dynamics, 33(2), 143-160.
Luthans, F. Youssef, M. & Avolio, B. (2007). Psychological Capital : Developing the Human Competitive Edge. Oxford, England.: Oxford University press.
Luthans, F., Avolio, B., Avey, J.B., & Norman, S.M. (2007). Positive Psychological Capital: Measurement and Relationship with Performance and Satisfaction. Personnel Psychology, 60(3), 541-572.
Seligman, M. E., & Csikszentmihalyi, M. (2000). Positive psychology: An introduction. American Psychological Association, 55(1), 5.
Vanno, V., Kaemkate, W. & Wongwanich, S. (2014). Relationships between academic performance, perceived group psychological capital, and positive psychological capital of thai undergraduate students. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 116, 3226– 3230.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
