โปรแกรมสร้างเสริมทักษะชีวิตตามแนวคิดความสามารถของตนเอง เพื่อลดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศ ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
คำสำคัญ:
โปรแกรม, ทักษะชีวิต, ลดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศ, มัธยมศึกษาตอนต้นบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อสร้างโปรแกรมสร้างเสริม ทักษะชีวิตตามแนวคิดความสามารถของตนเอง เพื่อลดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 2)เพื่อศึกษาผลของการสร้างโปรแกรมสร้างเสริมทักษะชีวิตตามแนวคิดความสามารถของตนเอง เพื่อลดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบางพลีราษฏร์บำรุง จำนวน 70 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มทดลอง จำนวน 35 คนและกลุ่มเปรียบเทียบ 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ โปรแกรมสร้างเสริมทักษะชีวิตตามแนวคิดความสามารถของตนเองเพื่อลดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ซึ่งใช้เวลาในการทดลอง 6 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัดความสามารถตนเองเกี่ยวกับพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศ แบบวัดความรู้ แบบวัดเจตคติและแบบประเมินพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศ ที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.97,0.98,0.95 และ0.95 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าที (t-test ) ผลการวิจัยพบว่า 1) โปรแกรมสร้างเสริมทักษะชีวิตที่พัฒนาขึ้นตามแนวคิดความสามารถของตนเองและทักษะชีวิต ประกอบด้วยกระบวนการจัดการเรียนรู้ 6 กิจกรรมและการประเมินผล ซึ่งโปรแกรมสร้างเสริมทักษะชีวิตที่สร้างขึ้น ได้ผ่านกระบวนการตรวจสอบคุณภาพโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.87 และสามารถลดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศได้ 2) ผลของการใช้โปรแกรมสร้างเสริมทักษะชีวิตตามแนวคิดความสามารถของตนเอง พบว่า ค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองต่ำกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 และต่ำกว่านักเรียนกลุ่มเปรียบเทียบที่ไม่ได้รับโปรแกรมสร้างเสริมทักษะชีวิต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ซึ่งแสดงว่าโปรแกรมนี้สามารถลดพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศได้
เอกสารอ้างอิง
พรรณพิไล ศรีอาภรณ์.( 2537).การพยาบาลครอบครัววิกฤต : การตั้งครรภ์ในวัยรุ่น. ภาควิชาสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
กระทรวงสาธารณสุข.( 2554). ปัญหาการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น : บทสรุปสำหรับผู้บริหาร คณะกรรมาธิการ การสาธารณสุข วุฒิสภา.
สำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค.กระทรวงสาธารณสุข.( 2555). สถานการณ์การติดเชื้อเอชไอวีและการเจริญพันธ์ในวัยรุ่นของการมีเพศสัมพันธ์ในประเทศไทย พ.ศ.2554. นนทบุรี : สำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค.กระทรวงสาธารณสุข.
สารานุกรมทางการพยาบาลและสาธารณสุข วิทยาลัยพยาบาลพระบรมราชชนนี.(2554). ปัญหา พฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสมของวัยรุ่น. สืบค้นเมื่อ 5 ธันวาคม 2560 จาก http ://www.bcnpy.ac.th/wiki/index.php/
สำนักอนามัยเจริญพันธ์ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.(2557). การตั้งครรภ์ในวัยรุ่น : นโยบายแนวทางการดำเนินงานและติดตามประเมินผล (พิมพ์ครั้งที่ 2 ). นนทบุรี : กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ.(2557). การสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกายครั้งที่ 5 พ.ศ. 2557.
สายฝน เอกวรางกูร. (2556). พฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของเยาวชน.วารสารเกื้อการุณย์, 20 (2) :16-26.
บุญฤทธิ์ สุขรัตน์. (2557). การตั้งครรภ์ในวัยรุ่น : นโยบาย แนวทางการดำเนินงานและติดตามประเมินผล พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี : สำนักอนามัยเจริญพันธ์ กรมอนามัย.
ศรีเรือน แก้วกังวาล. (2553). จิตวิทยาพัฒนาการชีวิตทุกช่วงวัย.(พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานสาธารณสุข จังหวัดสมุทรปราการ.(2560). รายงานการประชุมการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น ประจำปี 2559.
Ajzen ,I. (1998). Attitudes Personality and Behavior. Chicago Illinois : The Dorsey Press.
Bandura, A. (1997) . Self-efficacy : The exercise of control. New York. Macmillan.
Johnson,L.S. Rozmer C. & Admission K.(1999). Adolescence sexuality and sexuality transmitted disease : Attitudes ,belief ,knowledge and values. Journal of Pediatric Nursing,,14(3)177-185.
Magnani.R. ( 2005). The impact of life skills education on adolescent sexual risk behaviors in KwaZula-Natal South Africa. Journal of Adolescent Health 36 : 289-304.
วันวิสาข์ บัวลอย,มณีรัตน์ ธีระวิวัฒน์,ภรณี วัฒนสมบูรณ์และนิรัตน์ อิมามี.( 2559 ). ประสิทธิผลของโปรแกรมการเรียนรู้เรื่องเพศศึกษาเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงต่อการมีเพศสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 2 จังหวัดนครปฐม.รามาธิบดีพยาบาลสาร ปีที่ 20 (1)
นรลักษณ์ เอื้อกิจ. (2552). ประสิทธิผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะชีวิตต่อพฤติกรรมการป้องกันการมีเพศสัมพันธ์ในวัยเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนในสังกัดกรมสามัญศึกษา ใน เขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต(สาธารณสุขศาสตร์) สาขาเอกการพยาบาลสาธารณ,บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
องค์การแพธ, (2550). แนวคิดในการออกแบบการจัดการเรียนรู้สำหรับครูและผู้ปฏิบัติงานด้านเพศศึกษา สำหรับเยาวชน. กรุงเทพฯ.เออร์เจ้นท์ แทค.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

