ความเข้มแข็งของชุมชนและสังคมตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับ การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลเขาพระงาม อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี

ผู้แต่ง

  • ศักดา ศิลปาภิสันทน์

คำสำคัญ:

ความเข้มแข็ง, ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง, คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความเข้มแข็งของชุมชนและสังคมตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ระดับคุณภาพชีวิตและความเข้มแข็งของชุมชนและสังคมตาแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงที่มีต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลเขาพระงามอำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี การพัฒนาและวิเคราะห์ผลลัพธ์โครงการบ้านต้นแบบผู้ป่วยเรื้อรังและผู้สูงอายุและโครงการศูนย์พัฒนาคุณภาพผู้สูงอายุแบบครบวงจร กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ผู้สูงอายุ จำนวน 355 คน กลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพ ได้แก่ ผู้สูงอายุ จำนวน 20 คน และผู้มีหน้าที่รับผิดชอบหรือเกี่ยวข้องโดยตรง จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม

ผลการวิจัยพบว่า

  1. อิทธิพลของปัจจัยความเข้มแข็งของชุมชน

และสังคมได้แก่ การส่งเสริมชุมชนเข้มแข็ง การส่งเสริมการมีส่วนร่วม การรวมกลุ่มของชุมชน การเรียนรู้ของชุมชนและการสนับสนุนจากหน่วยงานภายนอกสูงขึ้นทำให้คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุสูงขึ้น

  1. การดำเนินโครงการบ้านต้นแบบสุขภาวะ

ผู้ป่วยเรื้อรัง และผู้สูงอายุสามารถสร้างเครือข่ายการดูแลผู้ป่วยติดบ้านติดเตียงส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนและผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ผู้ป่วยได้รับการดูแลสุขภาพที่บ้านเสมือนอยู่โรงพยาบาล และสามารถให้บริการช่วยเหลืออัตโนมัติผ่านทางโทรศัพท์แก่ผู้ป่วยได้ครบทุกหลังคาเรือน

  1. การดำเนินโครงการศูนย์พัฒนาคุณภาพ

ชีวิตผู้สูงอายุแบบครบวงจรก่อให้เกิดผลลัพธ์ คือ โรงเรียนปัจฉิมวัยวิทยา ห้องนิทรรศการ และห้องกิจกรรมอิสระสำหรับผู้สูงอายุ

 

เอกสารอ้างอิง

กรมการพัฒนาชุมชน. (2552). การประเมินความสัมฤทธิ์ผลของโครงการพัฒนาชนบท : งานพัฒนาเศรษฐกิจชนบท. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง

กุหลาบ รัตนสัจธรรม และคณะ. (2535). การพัฒนารูปแบบที่เหมาะสมในวิธีดำเนินงานวางแผนพัฒนาคุณภาพชีวิต ตามเกณฑ์ความจำเป็นพื้นฐานในระดับหมู่บ้าน. กรุงเทพฯ : กรมสุขภาพจิต.

โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชน. กรุงเทพฯ : เอกเปอเน็ต.

คณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ(2555). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2555 – 2559). กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.

เฉลียว บุรีภักดี. (2552). สัมมนาการวิจัยยุทธศาสตร์การพัฒนาในรูปแบบต่าง ๆ . เพชรบุรี : มหาวิทยาลัยราชภัฏ เพชรบุรี.

ดุจฤดี คงสุวรรณ์และวรรณะ รัตนพงษ์. (2554). ประชากรและสังคมโลก. คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. (ระบบออนไลน์) จากแหล่งข้อมูลhttps://www.baanjomyut.com/global_community/02_2.html (1ตุลาคม 2560 )

เทศบาลตำบลเขาพระงาม. (2559). เอกสารประกอบการให้ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับ รางวัล UNPSA. ลพบุรี : ผู้แต่ง.

ป๋วย อึ๊งภากรณ์. (2530). ปฏิทินแห่งความหลังจากครรภ์มารดาถึงเชิงตะกอนในศาสนธรรมกับกาลเวลา. กรุงเทพฯ : มูลนิธีโกมลคีมทอง. หน้า 135-138.

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต). (2553). คุณภาพชีวิตตามนัยแห่งพุทธรรม. ในสังคมวิทยาละมนุษยวิทยา.กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. หน้า 1-6.

พิชิต พิทักษ์เทพสมบัติ และคณะ. (2553). ความสุขของคนไทยในเขตชนบท. กรุงเทพฯ : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

วรเดช จันทศร. (2532). การบริหารเพื่อการพัฒนากระทรวงสาธารณสุข. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสถาบันเพื่อ การพัฒนาประเทศไทย.

สุพรรณี ไชยอำพร และสนิท สมัครการ. (2535). การวิเคราะห์ทางสังคมเพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เสรี พงค์พิศ. (2548) ชุมชนเรียนรู้อยู่เย็นเป็นสุข. กรุงเทพฯ : พลังปัญญา.

Blumel, C.M. (2001). Foreiqn Aid. Donor Coordination (Kenya). Ph.D. Dissertation University of Maryland

ESCAP. (1990). Guideline On Methodological Approaches to The Conduct of a Regional Survey of The Quality of Life as an Aspects of Human Resources Development. New York : ESCAP.

Hfocus เจาะลึกระบบสุขภาพ. (ระบบออนไลน์) แหล่งข้อมูล https://hfocus.org/content/2015/04/9734 (31 ตุลาคม 2561).

Orley and Kuyken, W. (1995). Quality of life assessment : International perspectives. New York : Springer-verleg.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-12-17

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย