ปัญหาอาวุธปืน และเครื่องกระสุนปืนส่วนบุคคล ที่ก่อให้เกิด ปัญหาความรุนแรงของสังคมไทยปัจจุบัน

ผู้แต่ง

  • สกลเกียรติ สังวรกิตติวุฒิ, ธรรมกิต ขวัญเกื้อ คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ

คำสำคัญ:

กฎหมายอาวุธปืน, อาวุธปืน, เครื่องกระสุนปืน

บทคัดย่อ

ประเทศสหรัฐอเมริกามีชื่อเสียงในด้านการเป็นประเทศที่มีกฎหมายควบคุมอาวุธปืนอย่างเสรีโดยมีการกำหนดรับรองสิทธิในการมีและถืออาวุธปืนของประชาชนไว้ใน The Second Amendment (Amendment II) ของรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกาโดยปกป้องสิทธิในการมีและถืออาวุธปืนของประชาชนได้ถูกนำมาใช้ในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1791 ตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษ และได้รับอิทธิพลจาก English Bill of Rights of 1689 ซึ่งเซอร์วิลเลี่ยม แบล็คโสตน ได้บรรยายว่าเป็นสิทธิซึ่งสนับสนุนสิทธิป้องกันตนเองตามธรรมชาติ อาวุธปืนเป็นอาวุธโดยสภาพถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้ในการต่อสู้โดยการรุกหรือโดยการป้องกัน มีอานุภาพร้ายแรงสามารถทำอันตรายต่อร่างกายและชีวิตมนุษย์ได้อย่างรวดเร็วและมีความรุนแรง จึงเป็นอาวุธที่มีทั้งคุณและโทษ หน้าที่ของรัฐประการหนึ่งที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (พ.ศ.2560) มาตรา 52 คือ รักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชน แต่รัฐมีข้อจำกัดในการรักษาความสงบเรียบร้อย จึงยอมให้ประชาชนที่มีความจำเป็นมีและใช้อาวุธปืน ซึ่งการที่ประชาชนมีและใช้หรือพาอาวุธปืนติดตัวนั้น มีผลกระทบต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชนโดยทั่วไป ดังนั้นในการใช้ดุลพินิจออกใบอนุญาตของนายทะเบียนอาวุธปืนต้องพิจารณาประกอบหลักการตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย (พ.ศ.2560) มาตรา 25 ที่สำคัญ คือ สิทธิและเสรีภาพของปวงชนชาวไทย บุคคลย่อมมีสิทธิและเสรีภาพที่จะทำการนั้นได้และได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ ตราบเท่าที่การใช้สิทธิหรือเสรีภาพเช่นว่านั้นไม่กระทบกระเทือนหรือเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของรัฐ ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน และไม่ละเมิดสิทธิหรือเสรีภาพของบุคคลอื่น ในปัจจุบันประเทศไทยมีกฎหมายควบคุมอาวุธปืน คือ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 บทบัญญัติหลายมาตรามีความไม่ชัดเจนซึ่งส่งผลต่อการใช้อาวุธปืนและความรุณแรงของสังคมไทยในปัจจุบัน

 

เอกสารอ้างอิง

คณิต ณ นคร. (2551). กฎหมายอาญาภาคทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

มนัส สุวรรณรินทร์. (2559). ดุลพินิจของนายทะเบียนท้องที่ในการอนุญาตให้มีการใช้อาวุธปืน. วารสารเทศาภิบาล. 111(12), 39-43.

มานิตย์ จุมปา. (2551).ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับกฎหมาย (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร:

อัณณพ ชูบำรุง และ อุนิษา เลิศโตมรสกุล. (2555). อาชญาวิทยาและอาชญาวิทยา.

ปัญหาและแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยอาวุธปืน : ศึกษาในเชิงกฎหมายเปรียบเทียบ (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต) น.98-112

ปัญหาและแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยอาวุธปืน : ศึกษาในเชิงกฎหมายเปรียบเทียบ (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต), โดย สวนิต สตงคุณห์, 2544, กรุงเทพ ฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ระบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยพกและใช้อาวุธปืนของพนักงานฝ่ายปกครอง (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551.

พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490.

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา

สน.สก.สาร วารสารสำนักการสอบสวนและนิติการ กรมการปกครอง ประจำเดือนมกราคม 2562

วิชาญ น้อยโต. 2557. มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมการมีและใช้อาวุธปืนตามกฎหมายอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน. วิทยานิพนธ์หลักสูตรนิติศาสตร์ มหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต

พรนัชชา ชวนชม. 2558. ปัญหากฎหมายควบคุมอาวุธปืน. วิทยานิพนธ์หลักสูตรนิติศาสตร์มหาบัณฑิต สาขากฎหมายอาญา คณะนิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542. สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-12-17

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ