อิทธิพลต่อการตัดสินใจในการส่งต่อข้อมูลผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มเฟรนไชส์ของผู้บริโภคในประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • ไอรินทร์ พงศ์อมรรัชต์ คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ

คำสำคัญ:

การตลาดไวรัลวิดีโอ, อิทธิพลไวรัลวิดีโอ, เครื่องดื่มเฟรนไชส์

บทคัดย่อ

การติดต่อสื่่อสารกันของมนุษย์ในยุคปัจจุบันมีความรวดเร็ว สามารถแพร่กระจายข้อมูล ข่าวสารได้อย่างทั่วถึงและกว้างขวาง โดยเฉพาะการสื่อสารผ่านเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ต่าง ๆ ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในยุคแห่งการสื่อสารผ่านระบบดิจิทัล การติดต่อกันด้วยระบบเครือข่ายออนไลน์ มักจะมีลักษณะรูปแบบการสื่อสารการตลาดแบบปากต่อปาก หรือ ไวรัลวิดีโอ เพราะเป็นการตลาดที่มีค่าใช้จ่ายต้นทุนต่ำและให้ประสิทธิผลที่ดี เมื่อมีการเปรียบเทียบกับการตลาดด้านอื่น ๆ ทั้งยังมีน้ำหนักในการสร้างความน่าเชื่อถือแก่ผู้บริโภคมากกว่าการโฆษณาในรูปแบบอื่น เพราะการสื่อสารแบบปากต่อปากผ่านทางสื่อสังคมออนไลน์ไม่จำเป็นที่ผู้ส่งสารกับผู้รับสารจะต้องมีความสนิทสนมใกล้ชิดกันจึงจะก่อให้เกิดอิทธิพลต่อการสร้างความเชื่อมั่นในตัวสินค้าและบริการนั้น ๆ หากแต่เป็นผู้บริโภคกับผู้บริโภคบอกต่อกันเอง ส่งผลให้สินค้าและบริการที่ผ่านกระบวนการการสื่อสารแบบปากต่อปากในยุคดิจิทัลนี้เกิดความน่าเชื่อถือในระดับที่สูงมาก

การสร้างกระแสโน้มน้าวใจผู้บริโภคในยุคปัจจุบัน ถ้าหากใช้การโฆษณาผ่านสื่อดั้งเดิม                  อาจจะไม่เพียงพอและไม่ตรงกับความต้องการของผู้บริโภคในยุคดิจิทัลที่สามารถเข้าถึงข้อมูลข่าวสารได้ ตลอดเวลา สื่อสังคมออนไลน์จึงกลายเป็นอีกช่องทางที่เต็มไปด้วยประสิทธิภาพในการเข้าถึงข้อมูล และอำนวยความสะดวกให้กับผู้บริโภค แม้ว่าความเชื่อถือของผู้บริโภคที่มีต่อการโฆษณาในสื่อ หลักอาจลดน้อยลงแต่ในอีกทิศทางกลับพบว่าผู้บริโภคหันมาให้ความสำคัญกับข้อมูลที่ได้รับจาก บุคคลที่มีความน่าเชื่อถือในโลกออนไลน์ก่อนการตัดสินใจซื้อสินค้าและบริการมากขึ้น ผู้ทรงอิทธิพล ในโลกออนไลน์จึงกลายเป็นเครื่องมือทางการตลาดที่ตราสินค้าต้องแสวงหาเพื่อใช้เป็นสื่อสารกลางใน การติดต่อกับผู้บริโภค รวมไปถึงเจ้าของกิจการเองก็สามารถเป็นเครื่องมือทางการตลาดได้เช่นกัน

หากว่าเป็นบุคคลที่มวลชนรู้จัก อย่างไรก็ดีการเลือกใช้ผู้ทรงอิทธิพลควรคำนึงถึงช่วงเวลา ภาพลักษณ์ ของตราสินค้าและเทคนิคที่ใช้ในการสื่อสารกับผู้บริโภคด้วย เพราะว่าสิ่งที่ผู้บริโภคในยุคนี้ต้องการ มากที่สุดคือ ความน่าเชื่อถือและความเชื่อใจ ซึ่งหาไม่ได้ง่ายนักจากงานโฆษณาในสื่อดั้งเดิม The Nielsen Company (2009) ได้ทำการสำรวจทัศนคติของผู้บริโภคต่อความเชื่อถือในสื่อโฆษณา 13 รูปแบบ พบว่า การตลาดแบบบอกต่อเป็นเครื่องมือที่ช่วยกระตุ้นให้ผู้บริโภคเกิดการตัดสินใจซื้อสินค้า และบริการได้สูงที่สุด โดยคิดเป็นร้อยละ53 จากการศึกษาดังกล่าวสามารถสรุปได้ว่า ผู้บริโภคจะตัดสินใจซื้อสินค้าได้ง่ายและรวดเร็วขึ้นหากได้รับข้อมูลจากผู้ทรงอิทธิพล (Influencer) ที่มีความน่าเชื่อถือ

สรุปได้ว่า เนื้อหาข้อมูลทางการตลาด (Content) ควรเป็นเนื้อหาข้อมูลที่มีลักษณะเป็นบทความภาษา คําคม ปรัชญา แนวคิด เพื่อเป็นการตักเตือนให้แง่คิด แนะนํา ที่มีความเหมาะสมกับ วัฒนธรรมและสถานการณ์ เป็นการสร้าง Content ที่กินใจและสร้างสรรคสังคม เป็นคลิปวีดีโอ ภาพเคลื่อนไหวที่สร้างอารมณ์ร่วม มีการนำเสนอเรื่องราวที่สอดคล้องกับความเป็นจริงในสังคมปัจจุบัน

          ความสัมพันธ์กับแหล่งข้อมูล มุ่งเน้นการสื่อสารจากบุคคลในครอบครัว เช่น พ่อ เเม่ พี่น้อง  การเข้าถึงความสัมพันธ์กับแหล่งข้อมูลที่ใกล้ชิดสนิทสนมจะมีอิทธิพลช่วยเกิดการแบ่งปันง่ายขึ้น ทั้งนี้เกิดจากความไว้เนื้อเชื่อใจ การต้องการเป็นที่ยอมรับ รวมทั้งบุคคลที่เป็นญาติ และเพื่อนสนิทมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันอย่างใกล้ชิดจะสามารถก่อให้เกิดการบอกต่อได้

เอกสารอ้างอิง

ชนิดา พัฒนกิตติวรกุล. (2553). E-word of mouth มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าของ ผู้บริโภคบนอินเทอร์เน็ต: กรณีศึกษา E-marketplace ในประเทศไทย (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ชนาภา หนูนาค. (2554). การวัดความผูกพันของลูกค้าในตราสินค้าบริการ (วิทยานิพนธ์ปริญญมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณัฏฐา อุ่ยมานะชัย. (2554). สื่อโฆษณาออนไลน์ แนวทางจากอดีตสู่อนาคต. Executive Journal, 31(2), 167-172.

ณัฏฐา อุ่ยมานะชัย. (2554). ผู้ทรงอิทธิพลในโลกออนไลน์กับการบอกต่อ. วารสารนักบริหาร, 33(3), 47-51.

ธีรยุทธ วัฒนาศุภโชค. (2551). การตลาดยุค Hi5 โดนใจคน Gen C. สืบค้น 24 กุมภาพันธ์ 2561, จากhttp://www.positioningmag.com/magazine/dafault.aspx.

พนิดา ตันศิริ. (2553). เว็บเชิงความหมายของเว็บ 3.0. วารสารนักบริหาร, 30(4), 48-55.

พีรพัฒน์ ตุลยาเดชานนท์. (2555). การเปิดรับข้อมูลข่าวสาร ความพึงพอใจ และความภักดีต่อตรา สินค้าของสมาชิกเฟซบุ๊คแฟนเพจธุรกิจสินค้าในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาตร์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Agag, G., & El-Masry, A. A. (2016). Understanding consumer intention to participate in online travel community and effects on consumer intention to purchase travel online and word of mouth: An integration of innovation diffusion theory and technology acceptance model with trust. Computers in Human Behavior, 60, 97-111.

Amblee, N., & Bui, T. (2011). Harnessing the influence of social proof in online shopping: The effect of electronic word of mouth on sales of digital microproducts. International Journal of Electronic Commerce, 16(2), 91–114.

Browne, J. A. & Howarth, E. (1977). A Comprehensive factor analysis of personality questionnaire items: A test of twenty putative factor hypotheses. Multivariate Behavioral Research, 12(4), 339-427.

Broxton., et al. (2011). Catching a viral video. Journal of intelligent information systems. p. 11.

Caldwell, C. & Clapham, S. E. (2003). Organizational trustworthiness: An international perspective. Journal of Business Ethics, 47(4), 349 – 364.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-12-30

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย