การพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนไทย ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
คำสำคัญ:
ทุนมนุษย์, ผลสัมฤทธิ์, อาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนไทยในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล และเพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนไทยในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นคณาจารย์ที่ปัจจุบันทำงานอยู่ในมหาวิทยาลัยเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร และปริมณฑล จำนวน 385 ราย จากนั้นทำการวิเคราะห์สมการถดถอยพหุสัมพันธ์ และนำผลมาทำการวิเคราะห์การพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนไทยในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก โดยผู้เชี่ยวชาญ 9 ท่าน แล้วสร้างแนวทางการพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนไทยในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
ผลการวิจัย พบว่าการพัฒนาทุนมนุษย์ประกอบด้วย วิธีการพัฒนาทุนมนุษย์ ความจำเป็นในการพัฒนาทุนมนุษย์ และ ปัจจัยภายในองค์กรที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนไทยในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และแนวทางการพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนไทยในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล แบ่งออก 3 แนวทาง ได้แก่ 1) แนวทางความจำเป็นในการพัฒนาทุนมนุษย์ 2) แนวทางปัจจัยภายในองค์กร และ 3) แนวทางวิธีการพัฒนาทุนมนุษย์
เอกสารอ้างอิง
โชคชัย สุเวชวัฒนกูล, และกนกกานต์ แก้วนุช. (2555). ทางเลือก-ทางรอดจากวิกฤติเศรษฐกิจของกิจกรรมทุนมนุษย์ในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและบริการตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กิจกรรมการบริหารและการพัฒนาทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ทิศทางการศึกษาของไทยในบริบทประชาคมอาเซียน. (2558). สืบค้น 15 มกราคม 2559, จาก http:// www.kus. kps.ku.ac.th /satit/asean/
แผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560-2564). สืบค้น 21 กันยายน 2561, จาก http://www.mua.go.th/.
พิมพ์ลักษณ์ อยู่วัฒนา. (2557). แนวทางการพัฒนาศักยภาพบุคลากรสายสนับสนุนเครือข่ายบริการสาธารณสุขจังหวัดสมุทรสงคราม (รายงานการวิจัย). สมุทรสงคราม: โรงพยาบาลอัมพวา.
มนัญชยา ยอแซฟ, และพิศมัย จารุจิตติพันธ์. (2562). ปัจจัยและนโยบายด้านทรัพยากรบุคคลที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตการทำงานของบุคลากรในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ, 21(21), 194-205.
วรนันท์ บุนนาค. (2553). การบริหารเชิงกลยุทธ์ที่เหมาะสม สำหรับการเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ:กรณีศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น: บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
ศุภานัน พุฒตาล. (2560). ปัจจัยที่มีแนวโน้มการลาออกของพนักงานมหาวิทยาลัย สายวิชาการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี (รายงานผลการวิจัย). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย. (2561). ประวัติความเป็นมาสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย. สืบค้น 21 กันยายน 2561, จาก https://www.apheit.org/2012-06-23-09-30-55
สุภางค์ จันทวานิช. (2554). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอกอนงค์ ศรีสำอางค์. (2559). การธำรงรักษาอาจารย์ในสถาบันอุดมศึกษาไทย: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 12(3), 101-113.
Conrad, C.F., & Blackburn, R.T. (1985). Program Quality in Higher Education. In Smart, J.C.(ed). Higher Education: Handbook of Theory and Research, 1. New York: Agathorn.
Livingstone Makondo. (2014). Academic Advising in Universities: Concept Paper. Kamla-Raj 2014, ACADEMIC ADVISING, J Sociology Soc Anth, 5(2).
Pipe, T. B., Conner, K., Dansky, K., Schraeder, C., & Caruso, E. (2005). Perceived involvement in decision-making as a predictor of decision satisfaction in older adults. Journal of nursing research, 6(4), 1-12.
Sylvia N. Naris & Wilfred I. Ukpere. (2012). Evaluation of human resource development and training at a higher educational institution in Namibia. African Journal of Business Management, 6, 49.
Ulrich, D., & Dulebohn, J. H. (2015). Are we there yet? What's next for HR? Human Resource Management Review, 25(2). 188-204.
Yamane. (1967). Taro Statistic: An Introductory Analysis. New York: Harper & row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
