มาตรการทางกฎหมายในการให้ความคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุ

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยฉบับนี้  มีวัตถุประสงค์เพื่อ1)ศึกษาความเป็นมา แนวคิด ทฤษฎีและมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุ 2) เพื่อศึกษาปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุ  3)  เพื่อศึกษาวิเคราะห์สภาพปัญหาการจ้างแรงงานผู้สูงอายุและปัญหาการให้ความคุ้มครองผู้สูงอายุ 4) เพื่อนำเสนอมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุ เพื่อนำมาเป็นข้อเสนอแนะในการปรับปรุงและพัฒนากฎหมายให้มีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับแนวนโยบายของรัฐ

ผลการศึกษาวิจัยพบว่า  ประเทศไทยยังไม่มีมาตรการทางกฎหมายในการให้ความคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุโดยตรง โดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 บัญญัติให้ความคุ้มครองการใช้แรงงานทั่วไป  การใช้แรงงานหญิงและการใช้แรงงานเด็ก  ในส่วนกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับผู้สูงอายุโดยตรง คือพระราชบัญญัติผู้สูงอายุ พ.ศ. 2546 ในเรื่องการคุ้มครองและสิทธิผู้สูงอายุที่จะได้รับการสนับสนุนส่งเสริมและการคุ้มครองอันเป็นประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิต ตามมาตรา 11 ก็มิได้บัญญัติให้ความคุ้มครองด้านการจ้างแรงงานผู้สูงอายุไว้แต่ประการใด  จากผลการวิจัยยังพบว่าผู้สูงอายุ  องค์กรเกี่ยวกับการส่งเสริมสนับสนุนและคุ้มครองผู้สูงอายุ  ตลอดถึงนักกฎหมาย  นักวิชาการทางด้านกฎหมายมีความเห็นและแนวคิดเกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุ  โดยออกเป็นกฎหมาย เช่น  การแก้ไขเพิ่มเติมโดยเพิ่มบทบัญญัติการให้ความคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541  เป็นการเฉพาะหรือแก้ไขเพิ่มเติม พระราชบัญญัติผู้สูงอายุ พ.ศ. 2546  เกี่ยวกับการกำหนดสิทธิผู้สูงอายุในมาตรา 11  หรือเพิ่มบทบัญญัติเป็นมาตรา 11/1  ในการให้ความคุ้มครองพร้อมบัญญัติขั้นตอนวิธีการ การให้ความคุ้มครองแรงงานงผู้สูงอายุเป็นการเพิ่มเติมเช่นเดียวกับการให้ความคุ้มครองในการจ้างแรงงานคนพิการมาตรา 34 และมาตรา 35 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ  พ.ศ. 2550 ที่กำหนดมาตรการทางกฎหมายให้นายจ้าง หรือผู้ประกอบการรับคนพิการเข้าทำงาน