รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะปฏิบัติของผู้เรียน
คำสำคัญ:
รูปแบบ, การจัดการเรียนรู้, รการพัฒนาทักษะปฏิบัติบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอเทคนิคการจัดการเรียนรู้ด้านทักษะปฏิบัติสำหรับนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะในการปฏิบัติกิจกรรมการเรียนรู้และกิจกรรมในชีวิตประจำวัน โดยนำแนวคิดหรือเทคนิคการจัดการเรียนรู้ด้านทักษะปฏิบัติของนักการศึกษาทั้งในประเทศและต่างประเทศมานำเสนอ สำหรับให้ครูผู้สอนสามารถนำไปประกอบการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนที่เน้นการฝึกปฏิบัติโดยใช้ทักษะทางร่างกายเป็นเครื่องมือปฏิบัติ ซึ่งสามารถสังเคราะห์เป็นขั้นตอนของการสอนทักษะปฏิบัติได้ 7 ขั้นตอน โดยมีลำดับขั้นตอนของการจัดกิจกรรมการสอนทักษะปฏิบัติ คือ ขั้นที่ 1 ขั้นการตรวจสอบทักษะเดิมหรือพื้นฐานที่ผู้เรียนมีมาก่อน ขั้นที่ 2 ขั้นการอธิบายกระบวนการ ขั้นที่ 3 ขั้นการสาธิตประกอบการอธิบายลำดับขั้นตอนของการปฏิบัติช้าๆให้ผู้เรียนสังเกตเพียงอย่างเดียว ขั้นที่ 4 ขั้นการสาธิตให้นักเรียนทำตามทีละขั้นตอนจนชิ้นงานที่ปฏิบัติเสร็จสมบูรณ์ ขั้นที่ 5 ขั้นการฝึกปฏิบัติด้วยตนเองโดยไม่มีตัวแบบภายใต้คำแนะนำของ ขั้นที่ 6 ขั้นฝึกปฏิบัติด้วยตนเองโดยไม่มีตัวแบบและไม่มีการแนะนำ และ ขั้นที่ 7 ขั้นฝึกปฏิบัติด้วยตนเองอย่างเชี่ยวชาญเป็นธรรมชาติ และเพิ่มเติมปรับปรุงทักษะปฏิบัติให้เหมาะสมกับความถนัดของตนเองตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ตังธนกานนท์. (2557). การวัดและประเมินทักษะการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2556). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประวีนา เอี่ยมยี่สุ่น. (2564). การประเมินผลการเรียนรู้ด้านทักษะพิสัย. วารสารวิพิธพัฒนศิลป์บัณฑิตศึกษา, 1(2: พฤษภาคม – สิงหาคม)
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน. (2555). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ปัญญา ไข่พรมราช. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ดนตรีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ตามแนวคิดการพัฒนาทักษะของซิมพ์ซัน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 10(2:พฤษภาคม – สิงหาคม).
พยุงศักดิ์ จันทรสุรินทร์. (2565). นโยบายการปฏิรูปอาชีวศึกษา. สืบค้นจาก http://www.idis.ru.ac.th/ report/index/php?=557.0;wap
พลอยไพลิน นิลกรรณ์. (2562). แนวทางการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning). กลุ่มนิเทศติดตาม และประเมินผลการจัดการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 35.
ไพบูลย์ เทวรักษ์. (2550). จิตวิทยาการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: เอสดีเพรสการพิมพ์,
ไพโรจน์ ตีรณธนากุล, ไพบูลย์ เกียรติโกมล และเสกสรรค์ แย้มพินิจ. (2546). การออกแบบและ ผลิตบทเรียนคอมพิวเตอร์การสอน สำหรับ e-Learning. กรุงเทพฯ : ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพมหานคร
โรงเรียนวังจันทร์วิทยา. (2563). นวัตกรรมรูปแบบการจัดกระบวนการเรียนรู้ OLA (อัดสำเนา). ระยอง: โรงเรียนวังจันทร์วิทยา.
วิทวัฒน์ ขัตติยะมาน และฉัตรศิริ ปิยะพิมลสิทธิ์. (2565). การปรับปรุงจุดมุ่งหมายหมาย ทางการศึกษาของบลูม. สืบค้นจาก http://www. Watpon.com.
โสภา ชูพิกุลชัย. (2550). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิชาติ อนุกูลเวช. (2551). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้การสอนฝึกปฏิบัติทางเทคนิคบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต สำหรับนักเรียนอาชีวศึกษา. (ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ)
Garrison, K.C. , and Magoon, R.(1972). Educational psychology. Ohio: Charles E. Morrill Publishing.
Klausmeier, H. J. and R. E. Ripple. (1971). Learning and Human Abilities: Educational Psychology. New York: Harper International Editions.
Page, G. (1977). International Dictionary of Education. Great Britain: The Anchor Press.
Simpson, R.D. (1972). Teaching Physical Education: A System Approach. Boston: Houghton.
Simpson, R. D. and D. K. Brown. (1977). Validating Science Teaching Competencies Using the Delphi: Method, Science Education, 61(6), 211 - 213.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
