การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์

ผู้แต่ง

  • Phrapalad Surachet Surachetho Secretary, Priest of Bang Kruai District, Abbot of Wat Tanot, Bangkok, Thailand
  • Surasak Pahe Faculty of Educational and Liberal Arts, Suvarnabhumi Institute of Technology
  • Amara Kiewrugsa Faculty of Educational and Liberal Arts, Suvarnabhumi Institute of Technology
  • Kiattiwat Watchayakarn Faculty of Educational and Liberal Arts, Suvarnabhumi Institute of Technology
  • Tepnakorn Takong Faculty of Educational and Liberal Arts, Suvarnabhumi Institute of Technology

คำสำคัญ:

ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์, การพัฒนามนุษย์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักการในการจัดการศึกษาตามหลักพุทธศาสนาในการพัฒนาความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ใช้วิธีการวิเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องใน 3 ประเด็นหลักตามลำดับ ดังนี้ 1)ความหมายและความสำคัญของความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ 2) เป้าหมายจัดการศึกษาตามหลักพุทธศาสนา 3) หลักในการจัดการศึกษาตามหลักพุทธศาสนาเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์หรือคนที่สมบูรณ์แบบนั้นเป็นคนที่มีคุณค่าสามารถนำตน นำครอบครัว นำหมู่ขน และสังคมไปสู่ความสงบ และสันติสุขได้ โดยมีคุณสมบัติหรือธรรมะ 7 ประการ เรียกว่า สัปปุริสธรรม  การจัดการศึกษาตามหลักพุทธศาสนานั้นมีเป้าหมายเพื่อการพัฒนาคนให้เป็นคนที่สมบูรณ์  โดยเน้นการจัดการศึกษาตามหลักไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา ก่อให้เกิดการพัฒนาครอบคลุมในทุกมิติไปพร้อมกัน ทั้งทางด้านกาย อารมณ์ สังคม จิตใจ สติ และปัญญา  กล่าวรวมว่า เป็นคนที่มีความรู้คู่คุณธรรม ทั้งยังเน้นอย่างยิ่งกับการพัฒนาทางด้านจิต สติ และปัญญาผ่านการปฏิบัติการภาวนาและฝึกสมาธิ ทั้งนี้เพื่อเป็นหลักประกันสำคัญในการดำรงตนให้เป็นผู้ใฝ่เรียนรู้ ปรับตัวได้ทันการณ์ และยังมั่นคงในความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ได้ตลอดชีวิตถีงแม้สังคมจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใดก็ตาม

เอกสารอ้างอิง

ขันทอง วิชาเดช. (2547). พุทธศาสนากับการพัฒนาค่านิยมทางการศึกษาในสังคมไทย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).

ประเวศ วะสี. (2553). ระบบการศึกษา ที่แก้ความทุกข์ยากของคนทั้งแผ่นดิน. กรุงเทพฯ: ศูนย์จิตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.

พระเทพโสภณ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2546). ทิศทางการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2539). สถานการณ์พระพุทธศาสนากระแสไสยศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2539). การศึกษาเพื่ออารยธรรมที่ยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2541) ธรรมนูญชีวิต พุทธจริยธรรมเพื่อชีวิตที่ดีงาม. สืบค้นจาก https://www.watnyanaves.net.

พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2527). ค่านิยมแบบพุทธ. กรุงเทพฯ: เทียนวรรณ.

พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2529). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2530). ทางสายกลางของการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ พรินติ้ง กรุ๊ฟ.

พุทธทาสภิกขุ. (2517). การศึกษา คืออะไร. กรุงเทพฯ: สมชายการพิมพ์.

ภูมิพลอดุลยเดช,พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหา. (2549). คำพ่อสอน: ประมวลพระบรมราโชวาทและพระราชดำรัสเกี่ยวกับความสุขในการดำเนินชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพและมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

องค์การยูเนสโก. (2539). Learning: The Treasure Within. 1996

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-12-29

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ