การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการ เรื่อง สีนวนสมุนไพร ตามนนโยบายลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนนาสีนวนพิทยาสรรค์

ผู้แต่ง

  • Songsak Chomchalao โรงเรียนนาสีนวนพิทยาสรรค์ จังหวัดมหาสารคาม

คำสำคัญ:

การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการ, ลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐาน 2) พัฒนาหลักสูตรบูรณาการ 3) ศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรบูรณาการ และ 4) ประเมินผลและปรับปรุงหลักสูตรบูรณาการ เรื่อง สีนวนสมุนไพร ตามนโยบายลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนนาสีนวนพิทยาสรรค์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับความต้องการหลักสูตรบูรณาการ 2) แบบประเมินหลักสูตรบูรณาการ 3) แบบประเมินเอกสารประกอบหลักสูตรบูรณาการ 4) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 5) แบบประเมินความพึงพอใจ และ 6) แบบสอบถามความเหมาะสมของหลักสูตรบูรณาการ

          ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับความต้องการหลักสูตรบูรณาการ โดยรวมมีความต้องการในระดับมากที่สุด 2) ผลการพัฒนาหลักสูตรบูรณาการ ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ และผลการตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตร พบว่า มีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 3) ผลการศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรบูรณาการ พบว่า หลักสูตรบูรณาการ เรื่อง สีนวนสมุนไพร ตามนโยบายลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีประสิทธิภาพเท่ากับ 82.07/82.46  ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการเรียน สูงกว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05  และความ

พึงพอใจของนักเรียนต่อการเรียน โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุดและ 4) ผลการประเมินผลสูตรบูรณาการ พบว่า มีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ ในการนำไปใช้ในสถานการณ์จริง

เอกสารอ้างอิง

กรวิภา เฟื่องแก้ว, สุวิมล บนสันเทียะ, อริสา สีหามุลตรี, วุฒิชัย โพธิ์สม และสุภาพร พันธุ์ศิริ. (2554). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีภูมิสารสนเทศ ศึกษาและเก็บข้อมูลตำแหน่งไม้ยืนต้นบริเวณโรงเรียนนาสีนวนพิทยาสรรค์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. สืบค้นจาก https://negistda.kku.ac.th/news/news130125/Abstract_Nasrinul.pdf

ณัฐชา บุญเมือง. (2560). การพัฒนายุวชนต้นแบบด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาพืชสมุนไพรศูนย์เรียนรู้ศรีนวลสมุนไพร. (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฏีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม).

ทิศนา แขมมณี. (2554). ศาสตร์การสอน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรมหาวิทยาลัย.

ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบหลักสูตรและพัฒนา. กรุงเทพฯ: ธนรัช.

นิรมล ศตวุฒิ. (2547). การพัฒนาหลักสูตร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

วัชรินทร์ กองสุข. (2563). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการเพื่อเสริมสร้างความเป็นพลเมืองไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: สำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร.

สถาบันการแพทย์แผนไทย. (2560). คู่มือสำหรับผู้บริหารงานด้านการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ผสมผสาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

สุพรรณี ศรีวรรณ. (2558). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการ เรื่องเห็ดในชุมชน อำเภอวิหารแดง สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฎเทพสตรี. ลพบุรี.

Malik, A.S. (2011). Twelve for Developing an Integrated Curriculum. Medical Teacher. 33(2),99- 104.

Taba, H. (1962). Curriculum: Theory and Practice. Javanovich: Harcout Brance.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-06-30

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย