ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตำบลบ้านด่าน อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว

สินิทรา สุขสวัสดิ์

ผู้แต่ง

สินิทรา สุขสวัสดิ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี

คำสำคัญ:

ศักยภาพการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, องค์ประกอบการท่องเที่ยว

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นมาของท้องถิ่น และความหลากหลายของทุนทางสังคมและวัฒนธรรมจากฐานข้อมูลทางวัฒนธรรมและเพื่อศึกษาศักยภาพของชุมชน รวมทั้งการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตำบลบ้านด่าน อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เจาะลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 20 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและแบบบันทึกข้อมูล

ผลการวิจัยตำบลบ้านด่านมีความหลากหลายของทุนทางสังคมและทุนทางวัฒนธรรมค่อนข้างสูง มีความเป็นเอกลักษณ์ มีความแตกต่างที่โดดเด่นซึ่งเกิดจากการผสมผสานระหว่างกัมพูชาและไทย ไม่ว่าจะเป็นในด้านของลักษณะที่อยู่อาศัย ด้านการใช้ภาษา ด้านการแต่งกาย ด้านประเพณีพิธีกรรม ด้านอาหาร ด้านศิลปะการแสดง และด้านสถาปัตยกรรม/ความเชื่อ/สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่นำมาสู่การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. สืบค้นจาก https://www.dot.go.th/ebooks/ebooks-group/3

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2548). โครงการศึกษาและกำหนดดัชนีชี้วัดมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). สรุปสถานการณ์พักแรม จำนวนผู้เยี่ยมเยียน และรายได้จากผู้เยี่ยมเยือนเดือนธันวาคม 2565. สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/news/category/657

กัญญารัตน์ แก้วกมล, นิติคุณ ท้าวทอง, สุปวีณ์ รสรื่น, อนุศิษฎ์ เพชรเชนทร์, อมรรัตน์ รัตนสุภา และจันทรัศม์ ภูติอริยวัฒน์. (2565). การใช้ทุนทางวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน.วารสารวิชาการสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 11(1), 75-91.

จังหวัดสระแก้ว. (2563). แผนพัฒนาจังหวัดสระแก้ว พ.ศ. 2561-2565. สืบค้นจากhttps://www.sakaeo.go.th/websakaeo/files/com_news/2018-

_6689a1ca80538d5.pdf

ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2543). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 2.) เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฎเชียงใหม่.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศิริ ศรีคำภา. (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน = Sustainable tourism development. (พิมพ์ครั้งที่ 2.) นนทบุรี: ธรรมสาร.

ผู้จัดการออนไลน์. ( 2564). จ่อชง ขยายพื้นที่ "เขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ" เพิ่มมากกว่า 7 หมื่นไร่ ใน 4 ตำบล 2 อำเภอ จ.หนองคาย-สระแก้ว. สืบค้นจาก

https://mgronline.com/politics/detail/9640000104097

พจณี อรรถโรจน์ภิญโญ. (2558). “สระแก้ว : อนาคตหลังเขตเศรษฐกิจพิเศษ” กระทรวงพาณิชย์. เอกสารสัมมนา กระทรวงพาณิชย์ 26 มีนาคม 2558. ณ โรงแรมอินโดไชน่า อ.อรัญประเทศ จ.สระแก้ว.

เรณู เหมือนจันทร์เชย. (2558). ทุนวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนากลุ่มชาติพันธุ์ไทยทรงดำในจังหวัดนครปฐม Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 231-247.

วิจิตรา บุญแล, เสรี วงษ์มณฑา, ชวลีย์ ณ ถลาง และกาญจน์นภา พงศ์พนรัตน์. (2564). การศึกษาศักยภาพองค์ประกอบของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดจันทบุรี. วารสารสมาคมนักวิจัย, 26(1), 46-56.

Allmark, P., Boote, J., Chambers, E., & Clarke, A. (2009). Ethical Issues in the Use of In-Depth Interviews: Literature Review and Discussion. Research Ethics, 5(2), 48-54.

Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination in the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.

Cohen, J. & Uphoff, N. (1977). Rural Development Participation: Concepts and Measures for Project Design, Implementation and Evaluation. Cornel University, Ithaka.

Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text. Sydney: Hodder Education.

Rovinelli, R.J. & Hambleton, R.K. (1977). On the Use of Content Specialists in the Assessment of Criterion-Referenced Test Item Validity. Tijdschrift Voor Onderwijs Research, 2, 49-60.