การมีส่วนร่วมของชุมชนท่องเที่ยวนวัตวิถีแห่งนวัตกรรม
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวโดยชุมชน, การท่อพฤติกรรมนักท่องเที่ยว, สร้างการมีส่วนร่วม, นวัตกรรมบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนท่องเที่ยวนวัตวิถีแห่งนวัตกรรมโดยใช้วิธีการสังเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง 4 ประเด็นหลัก ดังนี้ 1) แนวคิดเกี่ยวกับการท่องเที่ยวโดยชุมชนนวัตวิถี 2) พฤติกรรมของนักท่องเที่ยว 3) แนวคิดเกี่ยวกับการมีส่วนร่วม และ 4) แนวคิดเกี่ยวกับนวัตกรรม ผลการศึกษาสรุปได้ว่า การท่องเที่ยวโดยชุมชน เป็นการศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับธรรมชาติ สังคม วัฒนธรรม ประเพณี และวิถีชีวิตของคนท้องถิ่น แหล่งท่องเที่ยว เกิดระบบเศรษฐกิจ กระจายรายได้อย่างเท่าเทียม เกิดการจ้างงานภายในชุมชน นอกจากนั้น การศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยว เช่น ท่าทาง คำพูด หรือสีหน้า อุปนิสัย ความพึ่งพอใจ โดยมีกระบวนการการตัดสินใจภายใต้ปัจจัยส่วนตัว รายได้ ครอบครัว หรือฐานะทางสังคม นอกจากนั้นการมีส่วนร่วมภายในชุมชนยังเป็นสิ่งสำคัญ ได้ศึกษาการระดมความคิด รวมกันตัดสินใจ ใช้ประสบการณ์ที่ตนมี ให้เกิดประโยชน์แก่ชุมชน ผ่านกระบวนการการมีส่วนร่วม เพื่อความสำเร็จของชุมชนที่ยั่งยืนได้ นวัตกรรมจึงเข้ามาบทบาทที่สำคัญอย่างยิ่ง เพราะเป็นการสร้างสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนหรือเป็นสิ่งที่พัฒนาจากสิ่งที่มีมาก่อนแล้ว ให้ทันสมัยและใช้ได้ผลดียิ่งขึ้นอาจเป็นสินค้าและบริการ เพื่อให้สามารถแข่งขันในปัจจุบันที่มีแข่งขันกันอย่างรุนแรง ดังนั้น เมื่อนำแนวความคิดมาประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติ และสามารถใช้อย่างเป็นรูปธรรมเป็นผลสำเร็จ เป็นประโยชน์ต่อการศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนท่องเที่ยวนวัตวิถีได้
คำสำคัญ : การท่องเที่ยวชุมชนนวัตวิถี, พฤติกรรมนักท่องเที่ยว, การมีส่วนร่วม, นวัตกรรม
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). สถิตินักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางเข้าประเทศไทย. สืบค้นจาก htps:/www.mots.go.th.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). รายงานเศรษฐกิจการท่องเที่ยว. สืบค้นจากhtps:/www.mots.go.th
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2565). งานวิเคราะห์ตลาดในประเทศกองกลยุทธ์การตลาด. สืบค้นจาก https://tatreviewmagazine.com/
กิติยา มโนธรรมรักษา. (2559). การศึกษาแรงจูงใจและความพึงพอใจมีผลต่อพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทย กรณีศึกษา ตลาดน้ำอโยธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ).
กุลวรา สุวรรณพิมล. (2548). ความหมายของนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า.
ชัยโรจน์ นพเฉลิมโรจน์. (2564). คิดอย่างไรให้ได้นวัตกรรม. กรุงเทพฯ: มปท.
ณักษ์ กุลิสร์. (2561). อิทธิพลของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(2, พฤษภาคม – สิงหาคม, 2561), 97-114
ธง คำเกิด. (2564). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานรากวิถีชีวิตชุมชนอย่างยั่งยืนของตำบลตันตาลอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี. (รายงานการวิจัย, คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิศูนย์สุพรรณบุรี.)
ธัญญาลักษณ์ ใจเที่ยง. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในชุมชนเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ต่อการพัฒนาทักษะเยาวชนไทย 4.0. (รายงานวิจัย, สถาบัณฑิตพัฒนศิลป์๗
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2555). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ดีไซน์.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน Sustainable tourism development.กรุงเทพฯ : ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566—2570). สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). ราชกิจจานุเบกษา.
แผนแม่บทการจัดการนวัตกรรมปี 2566 – 2570. สืบค้นจาก https://www.pttplc.com/uploads/Sustainability/2023/TH/:5-6
กมลชนก จันทร์เกตุ. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืนกรณีศึกษา: ชุมชนเกาะยอ จังหวัดสงขลา. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
รัฐพงศ์ บุญญานุวัตร. (2552). รายงานผลการวิจัยการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนของ ประชาชนเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ศูนย์พัฒนาธุรกิจเพื่อความยั่งยืน. (2562). นวัตกรรมและความยั่งยืนของธุรกิจ. ตลาดหลักทรัพย์แห่ง ประเทศไทย. สืบค้นจาก htps:/www.setsustainability.com/page/innovation
ศุภลักษณ์ อังครางกูร. (2551). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 4). ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
สรณ์สิริ รวีโรจน์วรกุล. (2551). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของจังหวัดปทุมธานี. สืบค้นจาก https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/NU.the.2008.175
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารสถานศึกษาเพื่อสร้างนวัตกรรุ่นเยาว์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรเจต ไชยพันธ์พงษ์. (2563). แนวคิดว่าด้วยการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน: ศึกษาเปรียบเทียบระหว่าง แนวคิด คลัสเตอร์ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย เครือข่ายทางสังคม และการจัดการภาคีสาธารณะ) สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 21(2), 309
สุธาวี กลิ่นอุบล. (2562). การศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนต่อความสำเร็จในการพัฒนาชุมชนตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง บ้านหัวเขาจีน ตำบลห้วยยางโทน อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
สุดถนอม ตันเจริญ. (2561). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 8(2), 32-41.
อรทัย พระทัต, (2558). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชนในพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์ กรณีศึกษา ชุมชนป้อมมหากาฬ. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
Chambers, R., Pacey, A,, & Thrupp, L. A. (1989). Farmer first: Farmer innovation and agricultural research. London: Longman.
Drucker, P.F. (1985). The Discipline of Innovation. Harvard Business Review, 68(4), 67-72.
Echtner, C. M. & Ritchie, J. R. B. (2003). The meaning and measurement of the destination image. The Journal of Tourism Studie, 14(1), 37-48.
Gopalakrishnan, S. & Damanpour ,F. (1997). A Review of Innovation Research in Economics, Sociology and Technology Management. The International Journal of Management Science, 25(1),15-28.
Lemon, M. & Sahota, P. S. (2004). Organizational Culture as a Knowledge Repository for Increased Innovation Capacity, Technovation, 24(6), 483-498.
World Tourism Organization (WTO). (1993). Sustainable tourism development: A guide for local planners. Madrid: World Tourism Organization.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
