- การประเมินหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2561) คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
-
คำสำคัญ:
การประเมินหลักสูตร, ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2561) คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา และ 2) เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาและปรับปรุงหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา โดยใช้รูปแบบการประเมินแบบ CIPPIEST Model การวิจัยเชิงปริมาณในการศึกษาครั้งนี้ ประชากร ได้แก่ อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตร อาจารย์ประจำหลักสูตร และอาจารย์ผู้สอน จำนวน 5 คน นิสิตหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ จำนวน 4 คน ดุษฎีบัณฑิตที่สำเร็จการศึกษา จำนวน 17 คน ผู้บังคับบัญชาของดุษฎีบัณฑิต จำนวน 7 คน รวมทั้งสิ้น 33 คน ดำเนินการเก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ และใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การประเมินด้านบริบท การประเมินด้านปัจจัยนำเข้า การประเมินด้านกระบวนการ การประเมินด้านผลผลิต การประเมินด้านผลกระทบ การประเมินด้านประสิทธิภาพ การประเมินด้านความยั่งยืน และการประเมินด้านการถ่ายโอนความรู้ มีระดับความคิดเห็นอยู่ในระดับมากที่สุดในทุกด้าน และข้อเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาและปรับปรุงหลักสูตร พบว่า ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ต้องเป็นนักพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่มีความเชี่ยวชาญในศาสตร์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มีความสามารถในการดำเนินการวิจัย มีความคิดสร้างสรรค์ สร้างสิ่งใหม่หรือนวัตกรรมการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ปฏิบัติงานที่ได้รับมอบหมายได้ดี มีวินัย มีความรับผิดชอบ มีจิตสาธารณะในการช่วยเหลือเพื่อนร่วมงาน นำความรู้มาประยุกต์ใช้ในการแก้ปัญหาด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ในการออกแบบเครื่องมือ กิจกรรม หรือนวัตกรรมในพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ พัฒนากระบวนการต่าง ๆ เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน มีคุณลักษณะของนักพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ปฏิบัติตนตามจรรยาบรรณวิชาชีพนักพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มีความคิดเชิงตรรกะ มีภาวะผู้นำ เป็นต้นแบบในการเปลี่ยนแปลง มีทักษะในการดำเนินชีวิต ทักษะด้านดิจิทัล ใฝ่รู้และพร้อมสำหรับการพัฒนาตนเองและผู้อื่นตลอดชีวิต
เอกสารอ้างอิง
จันทนา อุดม หะริน สัจเดย์ นงนุช ไพบูลย์รัตนานนท์ และณัฐปภัสษ์ จุ้ยเจริญ. (2563). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 12(1), 187-196.
จำเนียร จวงตระกูล. (2561). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อนาประเทศไทยสู่ประเทศไทย 4.0. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 1(1), 1-19.
ธนายุ ภู่วิทยาธร. (2562). การพัฒนาสมรรถนะนักทรัพยากรมนุษย์ในอําเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฏร์ธานี. วารสารปาริชาต, 32(1), 133-150.
ธัชพงศ์ เศรษฐบุตร. (2560). การพัฒนาสมรรถนะนักทรัพยากรมนุษย์ภาคอุตสาหกรรมเพื่อเตรียมความพร้อมสู่ประชาคมอาเซียน. วารสารสมาคมนักวิจัย, 22(2), 176-190.
ปรีดาพร คณทา และดารารัตน์ อินทร์คุ้ม. (2559). ทุนมนุษย์กับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์แนวคิดใหม่. วารสารนวัตกรรมและการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 1(1), 62-70.
ปัทมาวรรณ จินดารักษ์. (2564). การพัฒนารูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างบทบาทและสมรรถนะของนักบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การ. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 15(1), 125-141.
ปิยฉัตร กลิ่นสุวรรณ, น้ำผึ้ง มีศีล, และนุชนาฎ ยูฮันเงาะ. (2562). การวิจัยการประเมินหลักสูตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสวัสดิการสังคม (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2557). คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์และสวัสดิการสังคม มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
ปิยะธิดา ปัญญา. (2562). การประเมินหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิจัยและประเมินผลการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
เพ็ญนภา กุลนภาดล, ดลดาว วงศ์ธีระธรณ์, ชมพูนุท ศรีจันทน์นิล, และประชา อินัง. (2563). การวิจัยประเมินหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการปรึกษา คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 15(2), 133-143.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 – 2580 (ฉบับย่อ). เข้าถึงได้จาก https://www.nesdc.go.th/download/document/SAC/NS_SumPlanOct2018.pdf
สุรศักดิ์ ชะมารัมย์. (2562). การเสริมสร้างความเข้มแข็งขององค์การสู่การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 116-131.
Stufflebeam, D. L. (1971). The relevance of the CIPP evaluation model for educational accountability. Journal of Research and Development in Education, 5, 19-25.
Stufflebeam, D., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models and applications. John Wiley and Sons, Inc.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1997). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
