การพัฒนาการสื่อสารของชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว ตำบลน้ำเชี่ยว อำเภอแหลมงอบ  จังหวัดตราด เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน

กัณจนาณัฏ พัฒนะสิริกุลชัย; ลักษณา คล้ายแก้ว

ผู้แต่ง

กัณจนาณัฏ พัฒนะสิริกุลชัย นักศึกษาปริญญาโท, วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
ลักษณา คล้ายแก้ว รองศาสตราจารย์ ดร. ผู้อำนวยการนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต

คำสำคัญ:

การสื่อสารเพื่อการพัฒนา , การสื่อสารแบบมีส่วนร่วม , การท่องเที่ยวโดยชุมชน , การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน

บทคัดย่อ

การศึกษาค้นคว้าอิสระเรื่อง “การพัฒนาการสื่อสารของชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว ตำบลน้ำเชี่ยว อำเภอ แหลมงอบ จังหวัดตราด เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะการ สื่อสารของชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว 2) เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาการสื่อสารของชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว แนวการ วิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 14 คน ประกอบด้วย ประชาชนในชุมชน แกนนำชุมชน นักท่องเที่ยว และนักวิชาการด้านการสื่อสารและการท่องเที่ยว ควบคู่กับ การศึกษาข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ภายใต้กรอบแนวคิดการ สื่อสารเพื่อการพัฒนาและการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ผลการวิจัยพบว่า 1) การศึกษาลักษณะการสื่อสารของชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว การสื่อสารของชุมชนบ้าน น้ำเชี่ยวมีลักษณะเป็นการสื่อสารแบบมีส่วนร่วม โดยคนในชุมชนเป็นผู้ส่งสารหลัก ถ่ายทอดเนื้อหาเกี่ยวกับอัต ลักษณ์ วัฒนธรรม วิถีชีวิต และกิจกรรมการท่องเที่ยว ผ่านทั้งสื่อดั้งเดิมและสื่อดิจิทัล อย่างไรก็ตาม ยังพบ ข้อจำกัดด้านความต่อเนื่องของเนื้อหา การบูรณาการช่องทางการสื่อสาร และการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ 2) แนว ทางการพัฒนาการสื่อสารของชุมชนบ้านน้ำเชี่ยวแนวทางการพัฒนาการสื่อสารควรมุ่งเสริมสร้างศักยภาพด้าน การสื่อสารของคนในชุมชน พัฒนาการสื่อสารแบบสองทางอย่างเป็นระบบ เพิ่มประสิทธิภาพการใช้สื่อดิจิทัล และสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง เพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยวโดยชุมชนให้เกิดความ ยั่งยืนทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม

เอกสารอ้างอิง

กิติมา สุรสนธิ. (2557). ความรู้ทางการสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 5). จามจุรีโปรดักส์.

ขนิษฐา จิตชินะกุล. (2557). หลักการสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 1). โอเดียนสโตร์.

คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566–2570). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

จุฑารัตน์ เจือจิ้น. (2555). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมบ้านน้ำเชี่ยว จังหวัดตราด. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).

ชลิต เฉียบพิมาย, เฉลิมเกียรติ เฟื่องแก้ว, และ สุเมษย์ หนุกหลัง. (2564). กระบวนการจัดการ ท่องเที่ยวโดยชุมชนของชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว จังหวัดตราด. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 4(2), 151–165.

ท่องเที่ยวทรูไอดี. (2564, 29 กันยายน). ชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว ที่เที่ยวตราด เสน่ห์ชุมชนริมน้ำ 3 วัฒนธรรม. https://travel.trueid.net/detail/jN0bl7dJm87n

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. เพรส แอนด์ ดีไซด์.

ประกอบศิริ ภักดีพินิจ. (2550). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาการท่องเที่ยวทางน้ำ ชุมชนริมคลอง เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล).

ปรมะ สตะเวทิน. (2546). หลักนิเทศศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 10). ภาพพิมพ์.

ผู้จัดการออนไลน์. (2566, 15 พฤศจิกายน). สโลว์ไลฟ์ “บ้านน้ำเชี่ยว” แหล่งท่องเที่ยวรางวัลกินรี สัมผัส เสน่ห์ความหลากวิถีที่รวมกันเป็นหนึ่ง. https://mgronline.com/travel/detail/9660000101888

พัชนี เชยจรรยา, เมตตา วิวัฒนานุกูล, และ ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์. (2541). แนวคิดหลักนิเทศศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 5). ข้าวฟ่าง

พิชญาพร ประครองใจ. (2558). หลักนิเทศศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 1). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

พีระ จิรโสภณ. (2552). หน่วยที่ 10 ทฤษฎีการสื่อสารมวลชน. ใน ประมวลสาระชุดวิชาปรัชญานิเทศ ศาสตร์และทฤษฎีการสื่อสาร หน่วยที่ 8–10 (พิมพ์ครั้งที่ 7). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ภากิตติ์ ตรีสกุล. (2554). หลักนิเทศศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 7).ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

ภูวนาท คุนผลิน. (2556). แนวทางการจัดการเพื่อการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำของไทยอย่าง ยั่งยืน (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง).

มลินี สมภพเจริญ. (2551). ทฤษฎีการสื่อสารระหว่างบุคคล (พิมพ์ครั้งที่ 2). กราฟิก พริ้นติ้ง พรีเพรส ซิสเท็มส์.