การค้าประเวณีแอบแฝงของนักศึกษาที่ทำงานกลางคืน
คำสำคัญ:
ค้าประเวณีแอบแฝง, นักศึกษาทำงานกลางคืน, บริการทางเพศบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการค้าประเวณีแอบแฝงของนักศึกษาทำงานกลางคืน โดยผู้วิจัยได้นำแนวคิดทฤษฎีก่อนกระทำผิด เข้ามาทำความเข้าใจถึงลักษณะการดำรงชีวิตของนักศึกษาทำงานกลางคืนที่มีสองบทบาทคือ ช่วงกลางวันทำการศึกษาเล่าเรียนปกติและทำงานช่วงกลางคืน การเข้าสู่การค้าประเวณีของนักศึกษา ซึ่งเป็นการขายบริการทางเพศรูปแบบหนึ่ง โดยกระทำการแอบแฝงในคราบนักศึกษาซึ่งนับวันมีการกระทำเพิ่มมากขึ้น การเข้าสู่อาชีพนี้ของนักศึกษาไม่ได้ถูกล่อลวงหรือถูกบังคับให้ค้าประเวณี แต่เข้าสู่อาชีพนี้ด้วยความสมัครใจ เงื่อนไขสำคัญในการเข้าสู่การค้าประเวณี ได้แก่ การคบค้าสมาคมกับกลุ่มเพื่อนที่มีประสบการณ์หรือเกี่ยวข้องในงานบริการทางเพศ รายได้ที่หาได้ง่ายโดยไม่ต้องใช้เวลานาน สำหรับรูปแบบของการเชื่อมโยงดังกล่าวมีอิทธิพลต่อนักศึกษาเหล่านี้ เนื่องจากเงื่อนไขภูมิหลังทางครอบครัว ค่านิยม และมีประสบการณ์ทางเพศ นอกจากนี้นักศึกษาบางคนมีการพัฒนาตนเองเป็นนายหน้าชักจูงเพื่อนหรือคนรู้จักเข้าสู่กระบวนการค้าประเวณีต่อไป แต่ในท้ายที่สุดแล้วนักศึกษาที่การค้าประเวณีแอบแฝงก็เห็นตรงกันว่าการค้าประเวณีเป็นการลดคุณค่าของตัวเองลงไป ไม่คุ้มค่าอะไร นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงจากการติดโรคและถูกทำร้ายจากผู้ใช้บริการอีกด้วย
เอกสารอ้างอิง
กรณิกา โกวิลัยลักษณ์. (2558). การขายบริการทางเพศของนักศึกษาผ่านสื่ออินเทอร์เน็ตและโซเชียล มีเดีย (Social media) ในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.
กุลลินี มุทธากลิน. (2539). การวิเคราะห์การบริโภคแนวพุทธปรัชญา. วิทยานิพนธ์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ จาก https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/CU.the.1996.250
ไกรวุฒิ วัฒนสิน. (2561). รูปแบบการป้องกันอาชญากรรมที่กระทำต่อผู้สูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2562, จาก http://research.police.go.th/index.php/datacenter/research/2558/-2560/286--33/fileณัฐฎา
คงศรี. (2560). แนวจริตของพริตตี้ในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร-มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ณัฐฎา คงศรี. (2560). แนวจริตของพริตตี้ในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร-มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ดารารัตน์ ฮุนเกี๊ยะ. (2559). การค้าประเวณีแอบแฝงในธุรกิจนวดพริตตี้สปาในพื้นที่กรุงเทพมหานคร. วารสารการปริหารปกครอง. 5(2), 256-268
ทัยเลิศ ลือปือ. (2550). ปัญหาการนำมาตรการทางกฎหมายมาใช้ในการแก้ไขปัญหาธุรกิจการค้าประเวณี. (วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี, ชลบุรี.
นิรมล รัตนสุพร. (2553). ประสบการณ์การตกเป็นเหยื่อของการค้ามนุษย์ (การค้าบริการทางเพศ) ภายใต้สังคมทุนนิยมชายเป็นใหญ่ กรณีศึกษาจากวัยรุ่นหญิงประเทศลาว. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.
ปัทมา สารสุข. (2561). การสื่อสารภายในตนเองของนักศึกษาระดับอุดมศึกษากับขายบริการทางเพศ. (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี.
ปิยะพงษ์ พันธุ์ธงไชย. (2547). การศึกษาสาเหตุที่ทำให้หญิงเข้ามาสู่การขายบริการ: ศึกษาเฉพาะกรณีหญิงขายบริการบริเวณสนามหลวง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต).มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์
สนั่น ยามาเจริญ. (2560). การค้ามนุษย์เพื่อค้าประเวณี ศึกษากรณีอำเภอหาดใหญ่. (งานวิจัยทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหาดใหญ่). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่, สงขลา.
สหัสญาริณ พันธุ์งามวงศ์. (2554). คาราโอเกะหยอดเหรียญกับการค้าประเวณี : ศึกษากรณีอำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง. (วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.
สุริชัย หวันแก้ว. (2550). คนชายขอบ จากความคิดสู่ความจริง. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนุสรณ์ ขวัญกิจอุดมกุล. (2559). การเข้าสู่อาชีพและพฤติกรรมสุขภาพของสาวนั่งดริ๊งค์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
Gottfredson, Michael R.k and Travis Hirschi. (1990). A General Theory of Crime. Stanford: Stanford University Press.