การคุ้มครองผู้บริโภคเกี่ยวกับสิทธิในการรับรู้ข้อมูลก่อนการทำสัญญาพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาเรื่องการคุ้มครองผู้บริโภคเกี่ยวกับสิทธิในการรับรู้ข้อมูลก่อนการทำสัญญาพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ โดยศึกษาเปรียบเทียบกรอบแนวทางการคุ้มครองผู้บริโภคด้านพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนากับกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองผู้บริโภคของประเทศไทย จากผลการศึกษาพบว่า ประเทศไทยมีการบัญญัติรับรองสิทธิผู้บริโภคไว้ในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2541 ว่าผู้บริโภคมีสิทธิที่จะได้รับข้อมูลที่ถูกต้องและเพียงพอเกี่ยวกับสินค้าหรือบริการ แต่มิได้มีบทบัญญัติเฉพาะที่กำหนดหน้าที่ของผู้ประกอบธุรกิจในการให้ข้อมูลก่อนการทำสัญญาไว้โดยตรง ส่งผลให้ผู้บริโภคไม่ได้รับข้อมูลที่จำเป็นในการทำสัญญา และเมื่อผู้บริโภคได้เข้าทำสัญญาดังกล่าวก็อาจไม่ได้รับความเป็นธรรมในการทำสัญญาหรือเป็นฝ่ายที่ต้องเสียเปรียบจากการทำสัญญานั้น ซึ่งองค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนาได้กำหนดหลักการเกี่ยวกับการคุ้มครองผู้บริโภคด้านพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ในเรื่องต่าง ๆ ไว้ สำหรับสิทธิผู้บริโภคในการรับรู้ข้อมูลก่อนการทำสัญญาพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ได้มีการกำหนดให้  ผู้ประกอบธุรกิจจะต้องแสดงข้อมูลที่เพียงพอต่อการตัดสินใจทำธุรกรรมของผู้บริโภค บทความนี้จึงมีข้อเสนอแนะให้นำกรอบแนวทางการคุ้มครองผู้บริโภคด้านพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ดังกล่าวมาใช้กับประเทศไทย รวมถึงกำหนดหน้าที่ของผู้ประกอบธุรกิจให้มีความชัดเจน และสอดคล้องกับกรอบแนวทางการคุ้มครองผู้บริโภคด้านพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา