ศึกษาหลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของ กลุ่มชาติพันธุ์ไตใหญ่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน

Main Article Content

วรรธนันท์ เชิดชูศีลธรรม
ไพรินทร์ ณ วันนา
พระครูสิริสุตานุยุต,รศ.ดร.

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประเพณีปอยต้นหอลม จังหวัดแม่ฮ่องสอน      2) หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไตใหญ่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน และ 3) วิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไตใหญ่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการศึกษาข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลจำนวน 15 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา


ผลการวิจัยพบว่า


1) ประเพณีปอยต้นหอลม จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่า ประเพณีปอยต้นหอลมเป็นพิธีกรรมโบราณที่มีรากฐานมาจากพระพุทธศาสนา มีการสร้างต้นหอลมที่ประดับตกแต่งด้วยศิลปวัฒนธรรมไตใหญ่ และจัดกิจกรรมทางศาสนา เช่น การเทศนาธรรมและบูชาธาตุทั้งสี่


2) หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไต อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่า หลักพุทธธรรมที่ปรากฏเด่นชัดคือ สาราณียธรรม 6 ประการ ได้แก่ เมตตากายกรรม เมตตาวจีกรรม เมตตามโนกรรม สาธารณโภคี ศีลสามัญเสมอกัน และทิฏฐิสามัญเสมอกัน


3) วิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไต อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่า มีหลักธรรมเรื่องการให้ทาน การรักษาศีล การฝึกภาวนา อิทธิบาท 4 ความสามัคคี และหลักอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ซึ่งสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคำสอนทางพระพุทธศาสนากับวัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง ประเพณีปอยต้นหอลมจึงเป็นศาสนพิธีพื้นบ้านที่แสดงถึงความศรัทธาและความร่วมมือของชุมชนไตใหญ่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอนอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เชิดชูศีลธรรม ว., ณ วันนา ไ., & สุตานุยุต,รศ.ดร. พ. (2026). ศึกษาหลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของ กลุ่มชาติพันธุ์ไตใหญ่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 10(1), 114–125. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/aaa-09
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เกียรติศักดิ์ รัตนเพียร. (2561). “บทบาทหลักสาราณียธรรมในการสร้างความผูกพันทางสังคมของชุมชนชนบทภาคเหนือ”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

จินตนา แก้วสุวรรณ. (2559). “การถ่ายทอดหลักธรรมพระพุทธศาสนาในพิธีกรรมชุมชนภาคเหนือ”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ณัฐปรียา วิจิตรฐะพันธุ์. (2561). “ปรัชญาประเพณีของพระพุทธศาสนาที่มีอิทธิพลต่อสังคมไทย”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ทองเจือ พานิชพันธุ์. (2556). “ศาสนพิธีพื้นบ้านและการธำรงรักษาพุทธธรรมในชุมชน,” วารสารวิชาการศาสนาและวัฒนธรรม, 12(2), 56–58.

นุชนาฏ สิริวงศ์. (2558). “พุทธธรรมและทุนทางสังคมในชุมชน,” วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 5(1), 102.

ปรีชา มูลศิริ. (2560). “สัญลักษณ์และความหมายทางพุทธศาสนาในประเพณีพื้นบ้านภาคเหนือ”. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาปรัชญาและศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ปัทมา วัฒนบุญญา, และคณะ. (2561). ภูมิปัญญาท้องถิ่นและประเพณีไทยใหญ่. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต). (2550). วัฒนธรรมพุทธ: ศาสนาและสังคมในชีวิตประจำวัน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาหรรษา ธมฺมปญฺโญ. (2562). ธรรมะกับวิถีชีวิตชุมชน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

พระสมบัติ พุทธสโร. (2557). การปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ศาสนธรรม.

มณฑิรา ศิริสว่าง. (2562). ประเพณีปอยต้นหอลมกับวัฒนธรรมท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มติชน.

ศิราพร ณ ถลาง และ สุพิน ฤทธิ์เพ็ญ. (2559). ชุมชนและวัฒนธรรมล้านนา. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์สาระนุกรมล้านนา.

ศูนย์ไทยใหญ่ศึกษา. (2554). วัฒนธรรมและประเพณีไทใหญ่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุชาดา ทองมี. (2562). “บทบาทของอิทธิบาท 4 และสังคหวัตถุ 4 ในการส่งเสริมความร่วมมือของชุมชนท้องถิ่น”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาชุมชน. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

สุทัศน์ กันทะมา. (2542). คติความเชื่อและศิลปกรรมในล้านนา. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์ศิลปวัฒนธรรม.