ศึกษาหลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของ กลุ่มชาติพันธุ์ไตใหญ่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประเพณีปอยต้นหอลม จังหวัดแม่ฮ่องสอน 2) หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไตใหญ่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน และ 3) วิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไตใหญ่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการศึกษาข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลจำนวน 15 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ประเพณีปอยต้นหอลม จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่า ประเพณีปอยต้นหอลมเป็นพิธีกรรมโบราณที่มีรากฐานมาจากพระพุทธศาสนา มีการสร้างต้นหอลมที่ประดับตกแต่งด้วยศิลปวัฒนธรรมไตใหญ่ และจัดกิจกรรมทางศาสนา เช่น การเทศนาธรรมและบูชาธาตุทั้งสี่
2) หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไต อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่า หลักพุทธธรรมที่ปรากฏเด่นชัดคือ สาราณียธรรม 6 ประการ ได้แก่ เมตตากายกรรม เมตตาวจีกรรม เมตตามโนกรรม สาธารณโภคี ศีลสามัญเสมอกัน และทิฏฐิสามัญเสมอกัน
3) วิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในประเพณีปอยต้นหอลมของกลุ่มชาติพันธุ์ไต อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่า มีหลักธรรมเรื่องการให้ทาน การรักษาศีล การฝึกภาวนา อิทธิบาท 4 ความสามัคคี และหลักอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ซึ่งสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคำสอนทางพระพุทธศาสนากับวัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง ประเพณีปอยต้นหอลมจึงเป็นศาสนพิธีพื้นบ้านที่แสดงถึงความศรัทธาและความร่วมมือของชุมชนไตใหญ่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอนอย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกียรติศักดิ์ รัตนเพียร. (2561). “บทบาทหลักสาราณียธรรมในการสร้างความผูกพันทางสังคมของชุมชนชนบทภาคเหนือ”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จินตนา แก้วสุวรรณ. (2559). “การถ่ายทอดหลักธรรมพระพุทธศาสนาในพิธีกรรมชุมชนภาคเหนือ”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณัฐปรียา วิจิตรฐะพันธุ์. (2561). “ปรัชญาประเพณีของพระพุทธศาสนาที่มีอิทธิพลต่อสังคมไทย”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทองเจือ พานิชพันธุ์. (2556). “ศาสนพิธีพื้นบ้านและการธำรงรักษาพุทธธรรมในชุมชน,” วารสารวิชาการศาสนาและวัฒนธรรม, 12(2), 56–58.
นุชนาฏ สิริวงศ์. (2558). “พุทธธรรมและทุนทางสังคมในชุมชน,” วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 5(1), 102.
ปรีชา มูลศิริ. (2560). “สัญลักษณ์และความหมายทางพุทธศาสนาในประเพณีพื้นบ้านภาคเหนือ”. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาปรัชญาและศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปัทมา วัฒนบุญญา, และคณะ. (2561). ภูมิปัญญาท้องถิ่นและประเพณีไทยใหญ่. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต). (2550). วัฒนธรรมพุทธ: ศาสนาและสังคมในชีวิตประจำวัน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาหรรษา ธมฺมปญฺโญ. (2562). ธรรมะกับวิถีชีวิตชุมชน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
พระสมบัติ พุทธสโร. (2557). การปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ศาสนธรรม.
มณฑิรา ศิริสว่าง. (2562). ประเพณีปอยต้นหอลมกับวัฒนธรรมท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มติชน.
ศิราพร ณ ถลาง และ สุพิน ฤทธิ์เพ็ญ. (2559). ชุมชนและวัฒนธรรมล้านนา. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์สาระนุกรมล้านนา.
ศูนย์ไทยใหญ่ศึกษา. (2554). วัฒนธรรมและประเพณีไทใหญ่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุชาดา ทองมี. (2562). “บทบาทของอิทธิบาท 4 และสังคหวัตถุ 4 ในการส่งเสริมความร่วมมือของชุมชนท้องถิ่น”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาชุมชน. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุทัศน์ กันทะมา. (2542). คติความเชื่อและศิลปกรรมในล้านนา. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์ศิลปวัฒนธรรม.