พุทธศิลป์สร้างสรรค์: การออกแบบงานพุทธศิลปกรรมด้วยวัสดุธรรมชาติและสิ่งเหลือใช้ของกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่

Main Article Content

พลสรรค์ สิริเดชนนท์
ปฎิเวธ เสาว์คง
ธีระพงษ์ จาตุมา
สุวิน มักได้

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวัสดุธรรมชาติและสิ่งเหลือใช้ที่สามารถนำมาสร้างงานพุทธศิลปกรรม 2) ออกแบบและสร้างสรรค์ผลงานพุทธศิลป์จากวัสดุดังกล่าวโดยกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่จังหวัดเชียงใหม่ และ 3) ถ่ายทอดและนำผลงานไปใช้ประโยชน์ร่วมกับเครือข่ายในพื้นที่ การวิจัยครั้งนี้ เป็นวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ระกอบด้วยการวิจัยเชิงเอกสาร เชิงปริมาณ เชิงคุณภาพ และเชิงปฏิบัติการ โดยการวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 36 รูป/คน ซึ่งประกอบด้วยศิลปินรุ่นใหม่ ศิลปินรุ่นเก่า และชมรมศิลปิน ขณะที่การวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) และการสนทนากลุ่ม (Focus Group) กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ พระสงฆ์ ศิลปิน นักวิชาการ และผู้ทรงคุณวุฒิ รวมทั้งสิ้น 54 รูป/คน ผลการวิจัยนำไปขยายผลในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 5 ตำบล 10 วัด/ชุมชน มุ่งเสริมสร้างองค์ความรู้ การจัดการเชิงสร้างสรรค์ การสืบสานคุณค่าพุทธศิลป์ และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน


          ผลการวิจัยพบว่า


         1) วัสดุธรรมชาติและสิ่งเหลือใช้ที่สามารถนำมาสร้างสรรค์งานพุทธศิลปกรรม พบว่า วัสดุที่ใช้ได้แก่ ธูป เทียน ดอกไม้ ของหอม หรือ “คันธมาลา” และสวยดอกไม้ที่ผ่านพิธีกรรมทางศาสนา ซึ่งเป็นเอกลักษณ์สำคัญของท้องถิ่น  


          2) ออกแบบงานพุทธศิลปกรรมด้วยวัสดุธรรมชาติและสิ่งเหลือใช้ของกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่ พบว่า การออกแบบงานพุทธศิลปกรรมด้วยวัสดุธรรมชาติและสิ่งเหลือใช้ของกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่ มีขั้นตอนสำคัญ ได้แก่ 1) ปั้นต้นแบบประติมากรรมรูปเทวดาผนังพระเจดีย์วัดเจ็ดยอด โดยแบ่งเป็น 4 ขั้นตอน ได้แก่ ขึ้นโครงด้วยดินน้ำมัน ปั้นรายละเอียดแต่ละจุด ใส่ลวดลายประดับ จนได้แบบปั้นสมบูรณ์ 2) ทำแม่พิมพ์ยางซิลิโคน 3) วิธีทำพิมพ์ 4) กระบวนการหล่อ


         3) กลุ่มศิลปินรุ่นใหม่นำงานพุทธศิลปกรรมจากวัสดุธรรมชาติเหลือใช้ไปใช้ประโยชน์กับเครือข่ายในจังหวัดเชียงใหม่ พบว่า กลุ่มศิลปินรุ่นใหม่นำงานพุทธศิลปกรรมจากวัสดุธรรมชาติเหลือใช้ไปใช้ประโยชน์กับเครือข่ายในจังหวัดเชียงใหม่ โดยเผยแพร่ผลงานประติมากรรมเทวดาประนมหัตถ์จากวัสดุธรรมชาติจำนวน 9 องค์ในวัดพื้นที่วิจัยและกลุ่มเยาวชน เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้การจัดการขยะจากเครื่องสักการะบูชา พัฒนาจิตสำนึกและความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมในระดับวัดและชุมชน นำไปสู่การจัดการขยะอย่างมีประสิทธิภาพ ลดมลพิษ สร้างคุณภาพชีวิตและชุมชนที่น่าอยู่ในเชียงใหม่ พร้อมขยายผลสู่พื้นที่อื่นในอนาคต

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิริเดชนนท์ พ., เสาว์คง ป., จาตุมา ธ., & มักได้ ส. (2026). พุทธศิลป์สร้างสรรค์: การออกแบบงานพุทธศิลปกรรมด้วยวัสดุธรรมชาติและสิ่งเหลือใช้ของกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 10(1), 233–245. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/aaa-177
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชะลูด นิ่มเสมอ. (2535). ศิลปะไทย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ฐิติพร สะสม. (2564). การออกแบบงานศิลปกรรมล้านนาเพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมในชุมชนจังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาศิลปศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ณัฐพล มะโนชา. (2562). การอนุรักษ์งานศิลปะพื้นถิ่น: การใช้สัญลักษณ์และวัสดุสะท้อนวิถีชีวิตชุมชน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาศิลปศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ. กรมพระยา. (2518). ศิลปกรรมไทยและพุทธศิลป์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ศิลปวัฒนธรรม.

ศักดิ์ชัย เกียรตินาคินทร์. (2542). บทบาทของศิลปกรรมในชุมชนและการอนุรักษ์วัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.

ศิริศักดิ์ อภิศักดิ์มนตรี. (2556). การสร้างงานพุทธศิลปกรรมกับการพัฒนาคุณค่าทางศาสนาและสังคมในชุมชน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาศิลปศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สำนักงานโบราณคดี และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 6 เชียงใหม่. (2563). ศิลปกรรมล้านนา. เชียงใหม่: สำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 6 เชียงใหม่.

สุภัทรดิศ ดิศกุล. (2506). พุทธศิลปกรรมสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.

เสรี เรืองเนตร์. (2549). ปรัชญาและทฤษฎีศิลปะ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อุทวิ กิติยา. (2550). การเสริมสร้างทักษะการออกแบบศิลปะล้านนาเพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมและศาสนา. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาศิลปศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

เอมอร ชิตตโสภณ. (2533). ศิลปะล้านนา: ศิลปกรรมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.

Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.

UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. Paris: UNESCO Publishing.

Yamane, Taro. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.