AGRO-TOURISM EXTENSION AND DEVELOPMENT MODEL BY LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION

Authors

  • Thaksin Rakjing Sukhothai Thammathirat Open University
  • Chalermsak Toomhirun Sukhothai Thammathirat Open University
  • จินดา ขลิบทอง Sukhothai Thammathirat Open University
  • Pichetwut Nillaor Prince of Songkla University Trang Campus

Keywords:

Tourism Extension and Development Model, Agro - tourism, Local Administrative Organizations

Abstract

The Objectives of this research article were 1) to analyze and synthesis the management of agro - tourism extension and development guidelines in the local administrative organizations with best practices, 2) to study the importance levels of management, extension and development of agro - tourism and network, 3) to analyze and synthesis agro - tourism extension and development model, and 4) to evaluate model effectiveness. this mixed methods, fifteen local administrative organization executives, 50 agro - tourism representatives, 100 good practices network representatives, and 10 agro - tourism management experts were recruited. Purposive sampling and simple random sampling techniques were conducted in this study. Data were analyzed using descriptive statistics, independent t-test, factor analysis and content analysis. The study results revealed that: 1) Nine dimensions of good management practices guideline, 5A components of agro - tourism attractions, and 3 tourism extension standards were included in the agro - tourism management guideline. 2) Mean scores of the importance of good management, and standard agro - tourism extension and development were observed at the high level. There were no statistically significant differences in all scores between agro - tourism representative and the network representative groups (sig.>0.05). 3) There were 3 main components of this model including: 3.1) five areas of effective guidelines for agro - tourism management, extension and development in the local administration organization, 3.2) model linked to innovation, participation and strategy, and 3.3) three goal standards for sustainability. 4) Overall score of model effectiveness was observed at the highest level. These findings demonstrate that the model is suitable for practical application in the contexts of local administrative organization

References

ครรชิต มาระโภชน์ และทักษินาฏ สมบูรณ์. (2559). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อการเรียนรู้ กรณีศึกษาตำบลคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 11(2), 23- 36.

ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2543). การบริหารผลการดำเนินงาน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นาฏสุดา เชมนะสิริ. (2555). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.

นิรมล ขวาของ และคณะ. (2559). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาบ้านขนาบนาก อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ครั้งที่ 13: ตามรอยพระยุคลบาท เกษตรศาสตร์กำแพงแสน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน.

ใบเฟิร์น วงษ์บัวงาม และมุขสุดา พูลสวัสดิ์. (2562). การประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร โครงการที่ได้รับรางวัลจากการประกวดผลงานตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงภาคการเกษตรในเขตกรุงเทพและปริมณฑล. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.

ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ A. (2562). โมเดลการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (ทักษิณ รักจริง และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้ให้ช้อมูลสำคัญ B. (2562). โมเดลการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (ทักษิณ รักจริง และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)

มณีรัตน์ สุขเกษม. (2559). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรตำบลดงขี้เหล็ก อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 10(4), 108-112.

มัลลิกา นนท์มุมด และคณะ. (2562). ความคิดเห็นที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงเกษตรของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารเกษตรพระจอมเกล้า, 37(1), 61-68.

รัดเกล้า เปรมประสิทธิ์. (2559). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชนจากการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติ. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 12(2), 195-216.

ราณี อิสิชัยกุล. (2556). แนวคิดเกี่ยวกับการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. ใน เอกสารการสอน ชุดวิชาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตรหน่วยที่ 1. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ศิระกาญจณ์ อะนันเอื้อ. (2561). โมเดลการส่งเสริมการเรียนรู้ด้านการเกษตรสำหรับเยาวชน. Veridian Journal, Silpakorn University, ฉบับภาษาไทยสาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 11(3) , 2531-2550.

สถาบันพระปกเกล้า. (2552). ข้อมูลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.

สุเมธ แสงนิ่มนวล. (2556). ต้นแบบการบริหารจัดการ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 11(2),63-80.

Yamane, T. (1973). Statistic: An Introductory Analysis. New York: Harper and Row.

Downloads

Published

2021-05-02

How to Cite

Rakjing, T. ., Toomhirun, C. ., ขลิบทอง จ. ., & Nillaor, . P. . (2021). AGRO-TOURISM EXTENSION AND DEVELOPMENT MODEL BY LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION. Journal of Buddhist Anthropology, 6(5), 408–424. Retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSBA/article/view/250057

Issue

Section

Research Articles