SUPERNATURAL MOTIFS IN THE REAL GHOSTS; A SHOW AIRED ON YOUTUBE DURING 2019-2020
Keywords:
Motif, Supernatural, the Real Ghosts TV show, YouTubeAbstract
The objectives of this research article were to 1) study supernatural motifs in the Real Ghosts, a show aired on YouTube during 2019-2020, and 2) study supernatural beliefs in the Real Ghosts that was aired on YouTube. This research is qualitative, analyzing conversations in the Real Ghosts, a show aired on YouTube during 2019-2020 in 46 episodes, and using the motifs concepts of Stith Thompson to study supernatural motifs from the Real Ghosts. The supernatural motifs were divided into 3 groups. The first group consisted of ghosts, angels, animals, or unusual humans. The second group consisted of objects such as magical items, items with extraordinary properties, and the third group consisted of events or supernatural behavior. The results of the study were presented by descriptive and analytical methods. The research found that: 1) the supernatural motifs were divided into 3 groups, the first group consisted of characters with 32 motifs, the second group consisted of objects with 10 motifs, and the third group consisted of events or supernatural behavior with 19 motifs. 2) The supernatural beliefs such as merit dedication, reincarnation, praying to sacred objects, worshiping ghosts, possession, and successors. A study of supernatural motifs and supernatural beliefs caused a social phenomenon that influences the lifestyle of people in Thai society; supernatural belief as a spiritual anchor to keep life on a prosperous track and helps people to do good, adhering to precepts of the need for liberation, causing people to behave in a moral way.
References
กชภร ตุลารักษ์. (2546). ความเชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์กับการค้าขายอาหารในมหาวิทยาลัยรามคำแหง. ใน สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยศึกษา. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
กฤตยา ณ หนองคาย. (2556). พระเอกและผู้ร้ายในภาพยนตร์แนวต่อสู้ผจญภัยของไทย: การวิเคราะห์ลักษณะการผสมผสานทางวัฒนธรรม. ใน ดุษฎีนิพนธ์อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง. (2560). ภารตะ-สยาม? ผี พราหมณ์ พุทธ? (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มติชน.
นลิน สินธุประมา. (2560). เรื่องผีในสังคมไทยร่วมสมัย: บทบาทและการผสมผสานทางวัฒนธรรม. ใน รายงานการวิจัย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประคอง นิมมานเหมินท์. (2551). นิทานพื้นบ้านศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระมหาโสฬส ชนุตฺตโม (พรมมา). (2560). ศึกษาวิเคราะห์แนวคิดเรื่องพรหมันในปรัชญาเวทานตะตามทรรศนะพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2), 561-576.
พระวงศ์สรสิทธิ์ รติกโร และคณะ. (2561). คุณค่าของการสวดมนต์ที่มีต่อพุทธศาสนิกชนไทย: กรณีศึกษาสำนักปู่สวรรค์. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 3(2), 79-94.
รัชชานนท์ จิตรีสรรพ และนรุตม์ คุปต์ธนโรจน์. (2562). อนุภาคและแบบเรื่องของเรื่องเล่าสยองขวัญสมัยใหม่ในแอปพลิเคชันจอยลดา. ใน อารีรัตน์ แย้มเกษร (บรรณาธิการ). งานประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยรังสิต ประจำปี 2562 (หน้า 972-983). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
ราชันย์ นิลวรรณาภา และพิพัฒน์ ประเสริฐสังข์. (2559). วรรณกรรมชาดกพื้นบ้านอีสาน: ภาพสะท้อนอัตลักษณ์ด้านความเชื่อ วิถีชีวิตประเพณีและพิธีกรรม. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมและชุมชน, 3(1), 85-97.
ศิราพร ณ ถลาง. (2557). ทฤษฎีคติชนวิทยา: วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตํานาน-นิทานพื้นบ้าน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุระประภา หิรัญปุณญะโชติ และคณะ. (2562). ช่อง-ส่อง-ผี. เรียกใช้เมื่อ 8 พฤศจิกายน 2564 จาก https://youtube.com/channel/UC3vZKDNxUue2Ed6AjSUcgxQ
อธิราชย์ นันขันตี. (2558). การนับถือผีของชาวไทยย้อ: ความสัมพันธ์ด้านความเชื่อและนิเวศวิทยาวัฒนธรรม. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาไทยศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
อรณิชา เจริญสุข. (2562). ความสัมพันธ์ของคนกับผีในภาพยนตร์ผีไทย กรณีศึกษาภาพยนตร์ตระกูลปอบ. ใน สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชามานุษยวิทยา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
![Creative Commons License](http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/4.0/88x31.png)
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.