การศึกษาคุณค่าใบเสมาเพื่อสร้างกระบวนการเรียนรู้ด้านพุทธจริยธรรม ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คำสำคัญ:
ใบเสมา, พุทธจริยธรรม, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, กระบวนการเรียนรู้บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาคุณค่าความสำคัญและหลักพุทธจริยธรรมในใบเสมาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2) เพื่อวิเคราะห์รูปแบบการเรียนรู้จากใบเสมาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 3) เพื่อพัฒนารูปแบบการเรียนรู้หลักพุทธจริยธรรมที่ปรากฏในใบเสมาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยใช้วิธีการวิจัยแบบศึกษาเอกสารที่ปรากฏถึงเรื่องหลักหินใบเสมาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตั่งแต่ยุคสมัยทวารวดี โดยเป็นการวิเคราะห์ใบเสมาด้วยหลักพุทธจริยธรรม
ผลการวิจัยพบว่า 1) คุณค่าความสำคัญและหลักพุทธจริยธรรมในใบเสมาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จะเห็นได้ว่าหลักหินที่เป็นใบเสมาจะมีความเชื่อมโยงเกี่ยวกับหลักในการดำเนินชีวิต และความเชื่อในท้องถิ่น พร้อมแฝงรูปแบบการสอนในการทำคุณงามความดีผ่านหลักหิน และรูปที่ปรากฏในหลักหินตามสถานที่ต่างทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2) รูปแบบการเรียนรู้จากใบเสมาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นการศึกษาถึงการนับถือในเรื่องศาสนาต่าง ๆ ที่มีความหลากหลายของพิธีกรรม และวิธีการสอนของคนโบราณที่มีความประสงค์ในการแสดงออกถึง ความรู้ในเรื่องของหลักธรรมคำสอนต่าง ๆ ที่มีในยุคสมัยนั้น ๆ และบอกถึงคุณค่าที่จะต้องปฏิบัติตามด้วยความเคารพ ในด้านรูปธรรมและนามธรรมที่ปรากฏในหลักหินเสมา 3) จากการศึกษาใบเสมาที่ปรากฏตามแหล่งต่างในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อสร้างกระบวนการในพัฒนารูปแบบการเรียนรู้หลักพุทธจริยธรรมที่ปรากฏในใบเสมาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ดังนั้นคุณค่าความสำคัญทางหลักพุทธจริยธรรมที่ปรากฏในใบหินเสมาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จึงถือได้ว่าเป็นการแสดงถึงหลักพุทธจริยธรรม ที่ต้องอนุรักษ์และพัฒนาเพื่อเป็นแหล่งเรียนรู้ในเรื่องของจริยธรรม แล้วพัฒนาให้เป็นรูปแบบการศึกษาในทางด้านรูปธรรม และนามธรรมในการส่งต่อความรู้ให้แก่เยาวชนรุ่นหลังตามลำดับต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2529). จารึกห้วยมะอึก ในจารึกในประเทศไทยเล่ม 1. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
จีรพันธ์ สมประสงค์. (2533). ประวัติศิลปะ. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส.พรินติ้ง เฮ้าส์.
ชินณวุฒิ วิลยาลัย และคณะ. (2552). องค์ความรู้เรื่องใบเสมาอีสาน เล่มที่ 2 . กรุงเทพมหานคร: สำนักศิลปากรที่ 9-12 .
ดนุพล ไชยสินธุ์ และรำเพย ไชยสินธุ์. (2529). ใบเสมาหินวัดพัทธสีมารามหลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญของเมืองเลย. ใน เอกสารเผยแพร่ของศูนย์วัฒนธรรม จังหวัดเลย. ศูนย์วัฒนธรรม จังหวัดเลย.
ดนุพล ไชยสินธุ์ และรำเพย ไชยสินธุ์. (2533). จารึกจังหวัดเลย. เลย: รุ่งแสงธุรกิจการพิมพ์.
น.ณ ปากน้ำ. (2520). ศิลปะแห่งอาณาจักรไทยโบราณ. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
น.ณ ปากน้ำ. (2537). ศิลปะโบราณในสยาม รวมบทความจากวารสารเมืองโบราณปี พ.ศ. 2517 – 1532. กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์.
พระสูตรและอรรถกถา. (2525). แปล ขุททกนิกาย ชาดก เล่มที่ 3 ภาคที่ 6. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ มีกุศล. (2528). ประวัติศาสตร์ไทยสมัยต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
รุ่งโรจน์ ภิรมย์อนุกล. (2545). ใบเสมาเรื่องศิพิชาดก : ร่องรอยพระพุทธศาสนามหายานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน. วารสารเมืองโบราณ, 28(3), 102-107.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2525). ศิลปะน่ารู้ในสองทศวรรษ. กรุงเทพมหานคร: พิฆเณศ.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2522). "เขตสะสม" ก่อนพุทธศตวรรษที่ 19 ในอีสานเหนือ. วารสารเมืองโบราณ, 6(1), 35-36.
สุรพล ดำริห์กุล. (2521). วัฒนธรรมสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในเขตลุ่มน้ำเลยตอนต้น. กรุงเทพมหานคร: ศิลปากร.
องค์การบริหารส่วนจังหวัดเลย. (2534). มรดกไทเลย. เลย: รุ่งแสงธุรกิจการพิมพ์.





