แนวทางการพัฒนาจิตสาธารณะของบุคลากรองค์กรสาธารณกุศล เชิงพุทธบูรณาการ

บทคัดย่อ

              บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการปฏิบัติงาน และจิตสาธารณะของบุคลากรในองค์กรสาธารณกุศล 2) ศึกษาแนวคิด ทฤษฎีเกี่ยวกับจิตสาธารณะและการพัฒนาจิตสาธารณะในพระพุทธศาสนาและศาสตร์สมัยใหม่ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาจิตสาธารณะของบุคลากรองค์กรสาธารณกุศลเชิงพุทธบูรณาการ ระเบียบวิธีวิจัย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีศึกษาจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก กลุ่มผู้ให้ข้อมูลเลือกจากผู้บริหารหรือหัวหน้างานขององค์กรสาธารณกุศล จำนวน 15 คน จากองค์กรสาธารณกุศลที่มีชื่อเสียง 5 แห่ง ในเขตกรุงเทพและปริมณฑล ใช้หลักโยนิโสนสิการแบบอริยสัจเป็นเครื่องมือสำหรับวิเคราะห์ข้อมูล ผลการวิจัย พบว่า สภาพการปฏิบัติงานขององค์กรสาธารณกุศลมีความแตกต่างกันขึ้นอยู่กับประวัติความเป็นมา วัตถุประสงค์ และโครงสร้างองค์กร ด้านจิตสาธารณะของบุคลากรยังมีปัญหาเกี่ยวกับการขัดแย้งระหว่างองค์กร และการหาผลประโยชน์จิตสาธารณะในพระพุทธศาสนามีความลึกซึ้งกว่าในศาสตร์สมัยใหม่โดยเป็นจิตสำนึกในหน้าที่ด้วยความเสียสละประโยชน์ส่วนตนเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ประกอบด้วยศรัทธา รับผิดชอบ  ต่อหน้าที่ในฐานะสมาชิกของสังคม การพัฒนาจิตสาธารณะเชิงพุทธที่สำคัญคือการใช้หลักไตรสิกขา หลักหน้าที่บุคคล และการขัดเกลาทางพระพุทธศาสนา การพัฒนาจิตสาธารณะในศาสตร์สมัยใหม่ที่สำคัญคือ การเรียนรู้สังคมเชิงพุทธิปัญญาและการขัดเกลาทางสังคม  แนวทางการพัฒนาจิตสาธารณะบุคลกรองค์กรสาธารณกุศลเชิงพุทธบูรณาการ ได้แก่  1) ทางตรงได้แก่บูรณาการหลักไตรสิกขา หน้าที่บุคคลและการขัดเกลาเชิงพุทธร่วมกับการพัฒนาจิตสาธารณะที่องค์กรใช้อยู่เดิม 2) ทางอ้อมได้แก่การบูรณาการหลักหน้าที่บุคคลกับการขัดเกลาทางสังคมผ่านสถาบันทางสังคม เช่น โรงเรียน สื่อมวลชน