การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ สำหรับอาจารย์นิเทศหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู
คำสำคัญ:
การพัฒนารูปแบบ, การนิเทศภายใน, ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ, หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครูบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการนิเทศนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู พัฒนารูปแบบและประเมินประสิทธิภาพของการใช้รูปแบบการนิเทศภายในโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ รูปแบบที่ใช้เป็นการวิจัยวิจัยและพัฒนา (Research and Development:R&D) กลุ่มตัวอย่าง คือ อาจารย์นิเทศก์และกรรมการหลักสูตร เครื่องมือเป็นนวัตกรรม คือ คู่มือการดำเนินงานรูปแบบการนิเทศภายในโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เครื่องมือในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง แบบประเมิน และแบบทดสอบ สถิติที่ใช้ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เทคนิค Priority Needs Index (PNImodified) ค่าประสิทธิภาพกระบวนการและของผลลัพธ์ความรู้ (E1/E2) และ ค่า t-test (แบบ Dependent Samples) ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการนิเทศ โดยรวมอยู่ในระดับมาก สภาพที่พึงประสงค์ของการนิเทศ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาทั้ง 6 ด้าน โดยรวมมีค่า PNImodified เท่ากับ 0.23 เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านการปฏิบัติการ มีความต้องการจำเป็นเร่งด่วนที่ต้องพัฒนาก่อน มีค่า PNImodified เท่ากับ 0.29 2) รูปแบบการนิเทศภายในโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ประเมินจากผู้ทรงคุณวุฒิ โดยรวม มีความเหมาะสม มีความเป็นไปได้ และมีความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด มีการบูรณาการรูปแบบการนิเทศ 6 ขั้นตอน คือ 1) ขั้นเตรียมการ 2) ขั้นวางแผน 3) ขั้นปฏิบัติการ 4) ขั้นสะท้อนผลปรับปรุงและประเมินผล 5) ขั้นสร้างขวัญกำลังใจ และ 6) ขั้นสรุปและรายงานผล และมี 25 กิจกรรมย่อย 3) ประสิทธิภาพของรูปแบบหลังทดลองใช้ตามกลุ่มเป้าหมาย พบว่า 3.1) อาจารย์นิเทศก์และกรรมการหลักสูตร มีประสิทธิภาพของกระบวนการภาคปฏิบัติต่อผลลัพธ์ของภาคความรู้ (E1 / E2) เท่ากับ 83.10/93.10 3.2) อาจารย์นิเทศก์และกรรมการหลักสูตร มีความพึงพอใจต่อรูปแบบการนิเทศโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ โดยรวม อยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณารายด้าน ขั้นวางแผน มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). แนวทางการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภาลาดพร้าว.
ฉลาด จันทรสมบัติ. (2563). การพัฒนาบทเรียนโมดูล: นโยบาย ยุทธศาสตร์และแผนกลยุทธด้านการศึกษา (EDA6201) สำหรับนักศึกษาปริญญาโทหลักสูตร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 14(1), 69-75.
ฉลาด จันทรสมบัติ และคณะ. (2561). การพัฒนานวัตกรรมยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 12(3), 18-35.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2537). การทดสอบประสิทธิภาพชุดการสอน : เอกสารการสอนชุดวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา หน่วยที่ 1-5. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
วรลักษณ์ ชูกำเนิด และคณะ. (2557). รูปแบบชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพครูสู่การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 บริบทโรงเรียนในประเทศไทย. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 12(2), 123–134.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สํานักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2558). การดำเนินงานการรับรองปริญญาและประกาศนียบัตรทางการศึกษาเพื่อการประกอบวิชาชีพ. กรุงเทพมหานคร: สกสค. ลาดพร้าว.
สุจิตรา อินทร์เรืองศรี. (2554). การพัฒนาบทเรียนโมดูลวิชาชีวิตและวัฒนธรรมไทยสำหรับนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงวิทยาลัยเทคนิคอุตสาหกรรมยานยนต์. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการเรียนรู้. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
สุพี ดอนไพรปาน. (2556). การพัฒนาบทเรียนโมดูลเรื่องปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาครุศาสตร์เกษตร. สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
David, B. (1997). Transformational Leadership and Organizational Learning: Leader Actions that Simulate Individual and Group Learning. Dissertation Abstracts International, 58(3), 693.
DuFour, R. et al. (2006). Learning by Doing A Handbook for Professional Learning Communities at Work. Indiana: Solution Tree Press.
