การบริหารจัดการความเสี่ยงของที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (โฮมสเตย์) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ผู้แต่ง

  • ธาริดา สกุลรัตน์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
  • ธารนี นวัสนธี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
  • เบญจพร เชื้อผึ้ง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ

คำสำคัญ:

การบริหารจัดการ, การจัดการความเสี่ยง, การจัดการโฮมสเตย์

บทคัดย่อ

บทความเรื่อง “การศึกษาการบริหารจัดการความเสี่ยงของที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (โฮมสเตย์) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา” มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการบริหารจัดการที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (โฮมสเตย์) 2) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นต่อการบริหารจัดการความเสี่ยงของนักท่องเที่ยวที่เข้าพักในที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (โฮมสเตย์) และ 3) เพื่อกำหนดแนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงของนักท่องเที่ยวที่เข้าพักในที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท      (โฮมสเตย์) ประชากรและกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงคุณภาพ คือเจ้าของที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (โฮมสเตย์) ทั้งสิ้น 30 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง การวิจัยเชิงปริมาณ คือนักท่องเที่ยวที่พักค้างคืน ทั้งสิ้น 400 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบสัมภาษณ์ การประชุมกลุ่มและแบบสอบถาม ผลการวิเคราะห์ข้อมูลจากนักท่องเที่ยวชาวไทย จำนวน 400 คน ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ช่วงอายุ 35-44 ปี ระดับการศึกษาปริญญาตรีอาชีพลูกจ้าง จำนวนวันมาเที่ยว 2-3 วัน ประเมินความเสี่ยงของการบริหารจัดการด้านการท่องเที่ยว ภาพรวมการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านการท่องเที่ยว พบว่าการบริหารจัดการความเสียงด้านการท่องเที่ยวอยู่ในระดับมาก ซึ่งได้นำผลไปประชุมกลุ่ม โดยกลุ่มผู้ประกอบการ มีแนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยง 5 แนวทาง ประกอบด้วย       1) แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงจากโรคภัยไข้เจ็บ 2) แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงต่อชีวิตและทรัพย์สิน 3) แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงจากภาวะเครียดและสุขภาพจิต 4) แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านอุบัติเหตุ และ 5) แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อม

เอกสารอ้างอิง

กรมการท่องเที่ยว. (2560). มาตรฐานโฮมสเตย์. เรียกใช้เมื่อ 25 พฤษภาคม 2560 จาก http://www.greenhealthfund.org/16075868/

ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2542). การวางแผนและการพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ธีระ อินทรเรือง. (2559). การวางแผนพัฒนาและการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. ใน เอกสารประกอบการสอน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

วรรษพร ผิวดี. (2555). การศึกษาการจัดการความเสี่ยงของธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ท จังหวัดกระบี่. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.

วุฒิพันธ์ สันติมิตร. (2557). การจัดการความเสี่ยงด้านการท่องเที่ยวในพื้นที่เกาะช้าง จังหวัดตราด. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการภาครัฐและเอกชน. มหาวิทยาลัยบูรพา.

สงกรานต์ ถุงแก้ว. (2554). การพัฒนาศักยภาพโฮมสเตย์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ บ้านต้นเกลือ อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์. ใน รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฎอุตรดิตถ์.

สำนักงานจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (2560). จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. เรียกใช้เมื่อ 27 มิถุนายน 2560 จาก https://ww2.ayutthaya.go.th/content/about

สิริรัตน์ เกวียนเจริญกุล. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารความเสี่ยงทั่วทั้งองค์กรของธุรกิจโรงแรมในประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการธุรกิจ. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

04/30/2020

รูปแบบการอ้างอิง

สกุลรัตน์ ธ. ., นวัสนธี ธ., & เชื้อผึ้ง เ. . (2020). การบริหารจัดการความเสี่ยงของที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (โฮมสเตย์) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(4), 305–320. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSBA/article/view/241289

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย