ชุมชน ท้องถิ่น รัฐ: ความสัมพันธ์ที่มีต่อการปกครองท้องถิ่น
คำสำคัญ:
ชุมชน, ท้องถิ่น, รัฐ, การปกครองท้องถิ่นบทคัดย่อ
อเล็กซิส เดอะ ต๊อกเกอะวิลล์ (Alexis De Tocqueville) กล่าวไว้ว่า “ชุมชนตั้งขึ้นก่อนจังหวัด จังหวัดก่อตั้งขึ้นก่อนรัฐ และรัฐก่อตั้งขึ้นก่อนการรวมกันตั้งเป็นประเทศ” จากคำดังกล่าวของ “อเล็กซิส เดอะ ต๊อกเกอะวิลล์” นั้น ผู้เขียนจึงมุ่งนำเสนอในบทความนี้เพื่อต้องการชี้ให้เห็นว่า “การปกครองท้องถิ่น” เป็นรูปแบบการปกครองที่จำเป็นและมีความสำคัญในทางการเมืองการปกครองของชุมชนท้องถิ่นต่าง ๆ เฉพาะอย่างยิ่งชุมชนท้องถิ่นที่มีการปกครองระบบประชาธิปไตย ในแนวคิดและทฤษฎีทางการปกครองจะเห็นได้ว่า รัฐบาลกลางซึ่งเป็นกลไกในการบริหารการปกครองของรัฐนั้น ย่อมมีภาระหน้าที่อย่างหลากหลายในการบริหารประเทศ อันจะทำให้ประชาชนได้รับความสุขความสบายในการดำรงชีวิต อีกทั้งด้านความมั่นคงแห่งชาติในมิติทางการเมือง เศรษฐกิจและสังคม แต่ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่รัฐบาลจะดูแลและจัดทำบริการให้กับประชาชน ได้ทั่วถึงทุกชุมชนท้องถิ่น เพราะอาจจะเกิดปัญหาเกี่ยวกับความล่าช้าในการดำเนินงาน การที่อาจจะไม่สนองตอบต่อความต้องการของแต่ละชุมชนท้องถิ่นได้ รวมทั้งข้อจำกัดเกี่ยวกับงบประมาณ และตัวบุคคลหรือเจ้าหน้าที่ดำเนินงานให้ทั่วถึงได้ ด้วยเหตุดังกล่าว จึงเห็นได้ว่า รัฐมีตัวแทนที่โดดเด่นตลอดมาคือรัฐบาลกลาง ดังนั้น การลดภาระของรัฐบาลกลางโดยการให้ประชาชนในชุมชนท้องถิ่นได้เข้ามามีส่วนร่วมในการปกครองตนเองอย่างแท้จริง ให้ความสำคัญกับชุมชนท้องถิ่นและรัฐเป็นลำดับ ดังคำกล่าวของ “อเล็กซิส เดอะ ต๊อกเกอะวิลล์” การสนองตอบต่อความต้องการของชุมชนท้องถิ่นจะได้เกิดความสะดวก รวดเร็ว และตรงกับความมุ่งประสงค์ของชุมชนท้องถิ่นนั้น ๆ
จากที่กล่าวมาข้างต้นนั้น จึงแสดงให้เห็นว่า “ชุมชน ท้องถิ่น รัฐ” มีความสัมพันธ์และสำคัญยิ่ง ต่อการปกครองท้องถิ่นทั้งในและต่างประเทศ
เอกสารอ้างอิง
โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. (2548). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
โกวิทย์ พวงงาม. (2552). การปกครองท้องถิ่นไทย : หลักการและมิติใหม่ในอนาคต (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.
ขรรค์เพชร ชายทวีป. (2552). ผู้ทรงสิทธิชุมชนตามรัฐธรรมนูญ. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยลัยธรรมศาสตร์.
ดำรงศักดิ์ แก้วเพ็ง. (2556). ชุมชน. สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.
พัฒนา กิติอาษา. (2546). ท้องถิ่นนิยม : การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ยศ บริสุทธิ. (2558). การศึกษาชุมชน : แนวคิดฐานการวิจัย และกระบวนการทางวิทยาศาสตร์. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2532). พจนานุกรมศัพท์สังคมวิทยา อังกฤษ - ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์ พริ้นติ้ง กรุ๊พ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
สมชาย ศรีวิวัฒน์. (2556). การพัฒนาชุมชนท้องถิ่น : แนวคิด หลักการพัฒนา และการดำเนินงานพัฒนาชุมชน. เรียกใช้เมื่อ 25 เมษายน 2563 จาก https://www.gotoknow.org/posts/549133
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2536). สังคมวิทยา : หลักการศึกษา วิเคราะห์และปฏิบัติงานชุมชน (พิมพ์ครั้งที่ 2). ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2524). การพัฒนาชุมชน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
สิวาพร สุขเอียด. (2552). การปกครองส่วนท้องถิ่น. เรียกใช้เมื่อ 24 เมษายน 2563 จาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php?title=การปกครองส่วนท้องถิ่น
อุดม ทุมโฆสิต. (2553). การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่ : บทเรียนจากประเทศพัฒนาแล้ว. กรุงเทพมหานคร: บริษัท แซท โฟร์ พริ้นติ้ง จํากัด.
Cambridge University. (2003). Cambridge Advance Learners Dictionary. Cambridge: Cambridge University.
Norton A. (1994). International Handbook of Local and Regional Government : A Comparative Analysis of Advanced Democracies. Birmingham: Edward Elgar.
Oxford University Press. (1993). Discover the story of English. United Kingdom: Oxford University.
Reeve H. (2002). Democracy in America By Alexis de Tocqueville. USA: The Pennsylvania State University.
Stones P. (1968). Local government for students. Great Britain: Richard Clay and Company.
Theo A. J. Toonen. (1987). The Netherlands A Decentralized Unitary State in A Welfare Society. West European Politics, 10(4), 108-129.





