พฤติกรรมการนำหลักไตรสิกขาไปใช้ในชีวิตของนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช
คำสำคัญ:
พฤติกรรม, หลักไตรสิกขา, การดำเนินชีวิตของนักศึกษาบทคัดย่อ
บทความวิจัยมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาพฤติกรรมการนำหลักไตรสิกขาไปใช้ในการดำเนินชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการนำหลักไตรสิกไปใช้ในการดำเนินชีวิตของนักศึกษา ที่ เพศ อายุ สาขาวิชา และระดับการศึกษาที่ต่างกัน เพื่อศึกษาข้อเสนอแนะเกี่ยวกับแนวทางในการดำเนินชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช เป็นวิจัยแบบเชิงปริมาณ (Quantitative Research) วิธีดำเนินการวิจัย ประชากร ได้แก่นักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช จำนวน 575 รูป/คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างโดยเปรียบเทียบจากตารางสำเร็จรูป KreJcie และ Morgan ได้กลุ่มตัวอย่าง 226 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย สถิติที่ใช้หาคุณภาพ เครื่องมือ ได้แก่ ความเที่ยงตรงเนื้อหา (Index of Item – Objective Congruence : IOC ) และความเชื่อมั่น (Reliability) ของแบบสอบถามโดยวิธีหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของ ครอนบาค (Cronbach’s Alpha Coefficient) คำนวณหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test และ F-test ทดสอบความแตกต่างรายคู่ ผลการวิจัยพบว่า 1) พฤติกรรมการนำหลักไตรสิกขาไปใช้ในการดำเนินชีวิตอยู่ในระดับมาก 2) ผล การเปรียบเทียบการนำหลักไตรสิกขาไปใช้ในการดำเนินชีวิต เพศต่างกันไม่แตกต่างกัน อายุต่างกันแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระดับ .05 คณะที่ศึกษาต่างกันแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .001 ระดับการศึกษาต่างกันแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ข้อเสนอแนะ ศีล สามารถปฏิบัติได้บางข้อได้อย่างสม่ำเสมอ ด้านสมาธิ ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้เมื่อพบปัญหาเกี่ยวกับโลกธรรม ส่วนด้านปัญญา เพราะยังติดอยู่ในโลกสมมติไม่เข้าใจถึงกระบวนการเกิดทุกข์และไม่สามารถแก้ปัญหาโดยการใช้ปัญญาได้อย่างสมบูรณ์
เอกสารอ้างอิง
ขวัญษา เอกจิตร และอุทัย สติมั่น. (2559). หลักไตรสิกขากับการพัฒนาตน. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 3(2), 170 - 179.
ฐานสุขวรรณา วงษ์สุภาพงษ์. (2555). การนำหลักไตรสิกขาไปใช้ในชีวิตประจำวันของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 โรงเรียนเทศบาล 1 จังหวัดนครนายก. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เดชชาติ ตรีทรัพย์ และคณะ. (2559). กานนำหลักไตรสิกขามาใช้ในชีวิตประจำวันของประชาชนเทศบาล ตำบลไม้เรียง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 3(2), 14 - 26.
พระชาติชาย บุญบาล. (2549). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม เรื่องเบญจศีลที่สอนตามวิธีสอนแบบไตรสิกขากับแบบโยนิโสมนสิการ. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและนวัตกรรมการจักการเรียนรู้. มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺ โต). (2552). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาทองล้อม สุเมโธ (อินทะสร้อย). (2558). การประยุกต์ใช้หลักไตรสิกขาในการพัฒนาสามเณรนักเรียนต้นแบบของโรงเรียนพุทธโกศัยวิทยา จังหวัดแพร่. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสุเมธ สุเมโธ. (นภดลจินดา). (2553). การศึกษาเปรียบเทียบบทบาทในการส่งเสริมพระพุทธศาสนาของนักธุรกิจ ในสมัยพุทธกาลกับปัจจุบัน : ศึกษาเฉพาะกรณี ดร.บุญยง ว่องวานิช. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอดิเทพ อธิวณฺโณ. (2560). การใช้หลักไตรสิกขาในการพัฒนาคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ส่งศรี ชมภูวงศ์. (2547). การวิจัย. นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
สิริชัย บุญเผือก. (2550). ศึกษาการประยุกต์ใช้หลักไตรสิกขาในการบริหารบ้านเมืองที่ดี : ศึกษาเฉพาะกรณีองค์การบริหารส่วนตำบลควนขนุน อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง. ใน สารนิพนธ์ศาสนศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์การปกครอง. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
