การศึกษาภาษาและวัฒนธรรมพม่าที่ใช้ในจังหวัดสมุทรสาคร
คำสำคัญ:
ภาษาพม่า, วัฒนธรรมพม่า, สมุทรสาครบทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาลักษณะภาษาพม่าที่ใช้พูดในจังหวัดสมุทรสาคร 2) เพื่อศึกษาลักษณะการปนคำภาษาไทย - ภาษาอังกฤษในภาษาพม่าในจังหวัดสมุทรสาคร และ 3) เพื่อศึกษาวัฒนธรรมของคนพม่าในจังหวัดสมุทรสาคร วิธีวิจัยฉบับนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยศึกษาข้อมูลจากเอกสาร และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมถึงสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาคนพม่าจำนวนทั้งหมด 15 คน โดยวิธีสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงและแบ่งตามรุ่นอายุออกเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มอายุน้อย 16 - 30 ปี กลุ่มอายุปานกลาง 31 - 45 ปี และกลุ่มอายุแก่ 46 – 60 ปี โดยเก็บข้อมูลกลุ่มล่ะ 5 คน นำข้อมูลมาวิเคราะห์ตามทฤษฎีภาษาศาสตร์พรรณนาและใช้สถิติร้อยละ ผลการวิจัย พบว่า 1) ภาษาพม่ามีหน่วยเสียงพยัญชนะ 33 หน่วยเสียง ประกอบด้วย /b, p, ph, d, t, th, g,k, kh, ʔ, j, c, ch, θ, z, s, sh, ʃ, h, m, m̥, n, n̥, ɲ, ɲ̥, ŋ, ŋ̥, l, l̥, w, w̥, y, a / หน่วยเสียงสระในภาษาพม่าทั้งหมด 22 หน่วยเสียงประกอบด้วย หน่วยเสียงสระสามัญมีจำนวน 7 หน่วยเสียง คือ/a, i, u, e, ɛ, o, ɔ / หน่วยเสียงสระนาสิกมี 7 หน่วยเสียง คือ/ iñ, eñ, añ, aiñ, uñ, oñ, ɔñ/ หน่วยเสียงสระกัก มี 8 หน่วยเสียงคือ/ iˀ, eˀ, ɛˀ, aˀ, aiˀ, uˀ, oˀ, ɔˀ/ และหน่วยเสียงวรรณยุกต์มี 4 หน่วยเสียง คือ ต่ำระดับ กลางตก สูงตกและสูงกัก 2) ลักษณะการปนคำภาษาไทย - อังกฤษในภาษาพม่า พบว่า มีการปนคำ 6 ชนิด คือ คำนาม คำสรรพนาม คำกริยา คำคุณศัพท์ คำบุพบทและ คำอุทาน ซึ่งกลุ่มตัวอย่างกลุ่มอายุน้อย 16 - 30 ปี มีการใช้คำภาษาไทย - อังกฤษปนในภาษาพม่ามากกว่ารุ่นอื่น และ 3) วัฒนธรรม ได้แก่ อาหาร ความงามและเครื่องแต่งกาย การแต่งงานและกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา
เอกสารอ้างอิง
ฌัลลิกา มหาพูนทอง. (2561). การเปลี่ยนภาษาไทยถิ่นภูเก็ตปัจจุบันผ่านการสัมผัสภาษาถิ่น. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 25 (1), 155 - 183.
บรรจบ พันธุเมธา. (2561). ลักษณะภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2533). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. (2554). ภาษาศาสตร์ภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณราขวิทยาลัย.
วงศ์แข ภัทรนิตย์. (2525). การศึกษาการใช้ภาษาอังกฤษปนในไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิไลศักดิ์ กิ่งคำ. (2559). การศึกษาเปรียบเทียบภาษาและวัฒนธรรมไตคำตี่ที่พูดในอินเดียและไทยพวนที่พูดในไทย. ใน วิทยานิพนธ์มนุษยศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ศยามล ไทรหาญ. (2553). การปนภาษาอังกฤษในภาษาไทยในนิตยสารวัยรุ่น. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาศาสตร์ประยุกต์. มหาวิทยาเกษตรศาสตร์.
สำนักงานแรงงานจังหวัดสมุทรสาคร. (2561). สถานการณ์แรงงานต่างด้าวจังหวัดสมุทรสาคร. เรียกใช้เมื่อ 4 ตุลาคม 2651 จาก https://samutsakhon.mol.go.th
สุทธิรา ว่องพานิชเจริญ. (2540). การปนภาษาอังกฤษในภาษาไทยของนักจัดรายการวิทยุภาคเอฟเอ็ม . ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2548). ภาษาในสังคมไทย: ความหลากหลาย การเปลี่ยนแปลง และการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2550). ภาษาศาสตร์สังคม. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Gimperz, J.J. (1977). Sociocultural Knowledge in conversation inference. in Linguistics and Anthropology. Georgetown University Press.
Hale, Austin. (1982). Research on Tibeto-Burman Languages Trends in Linguistics: State of the arts report. Berlin: Mouton.
Trudgill, Peter. (1986). Dialect in Contract. Oxford: Blackwell.
Weinreich Uriel. (1953). Language in contract. The Hague: Mouton.
Wheatley, Julain K. (1987). Burmese. In B. Comrie (Ed.) The world’s major languages. London: Routledge.





