ประสิทธิภาพการบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยว ทางทะเลชายฝั่งอันดามัน
คำสำคัญ:
ความปลอดภัย, การจัดการท่องเที่ยวทางทะเล, ชายฝั่งทะเลอันดามันบทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งอันดามัน 2) ศึกษาประสิทธิภาพการบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่ง อันดามันและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่ง อันดามัน และ 3) ศึกษาปัญหา อุปสรรค และข้อเสนอแนะในการบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งอันดามัน ประชากร ได้แก่ นักท่องเที่ยวและผู้ประกอบการการท่องเที่ยว กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวและผู้ประกอบการการท่องเที่ยว อย่างละ 200 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูลคือค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ ผลการศึกษา พบว่า การบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งอันดามันโดยรวมอยู่ในระดับมาก เรียงลำดับคะแนนจากมากไปหาน้อยดังนี้ ด้านบุคลากร ด้านเทคโนโลยี ด้านประชาสัมพันธ์ ด้านงบประมาณ ด้านอุปกรณ์ และด้านระบบบริหาร ประสิทธิภาพการบริหารความปลอดภัยของการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งอันดามันโดยรวมอยู่ในระดับมาก เรียงลำดับคะแนนจากมากไปหาน้อยดังนี้ ด้านคุณภาพ ด้านความพึงพอใจ ด้านสุขภาพ ด้านกายภาพ ด้านสิ่งแวดล้อม และด้านทรัพย์สิน และการบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งอันดามันที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารความปลอดภัยของการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งอันดามันเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ดังนี้ ด้านความพึงพอใจ ด้านทรัพย์สิน ด้านกายภาพ และด้านสิ่งแวดล้อม ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 โดยการบริหารความปลอดภัยทั้ง 4 ด้านสามารถทำนายประสิทธิภาพการบริหารความปลอดภัยของการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งทะเลได้ร้อยละ 65.60
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). สถิตินักท่องเที่ยว. เรียกใช้เมื่อ 10 กรกฎาคม 2562 จาก https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=11040
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2552). สถิติสำหรับงานวิจัย ภาควิชาสถิติ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คนึงภรณ์ วงเวียน และคณะ. (2555). การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนที่เกาะเสม็ด จังหวัดระยอง. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 7(2), 86 - 103.
ตรีเนตร ตันตระกูล. (2560). การพัฒนาทรัพยากรบุคคลในสำนักงานเขตประเวศ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 3(2), 1 - 16.
ปุริมพัฒน์ ธนาพันธ์สิริ. (2559). การจัดการความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินให้กับนักท่องเที่ยวของตำรวจท่องเที่ยวจังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต, 12(1), 123 - 150.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2557). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา บ้านโคกไคร จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 7(3), 650 - 665.
เพชรรัตน์ มีสมบูรณ์พูนสุข และคณะ. (2556). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศต่อการท่องเที่ยวในจังหวัดระยอง. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 16(6), 142 - 154.
อุมาพร บุญเพชรแก้ว และอิสระพงษ์ พลธานี. (2561). การจัดการการท่องเที่ยวภายใต้แนวคิด Low Carbon Destination กรณีศึกษา เกาะหมาก จังหวัดตราด. วารสารวิชาการ สถาบันการพลศึกษา, 10(3), 221 - 234.
Adhikary, M. (1995). Management of Ecotourism. Bangkok: Srinakarinwirot University.
Nimpanich, C. (2006). Analysis of Policy Scope Framework Theory and Case Study. Nonthaburi: Sukhothai Thammathirach Printing.
Reason, J. et al. (2006). Paries J. Revisiting the «Swiss cheese» model of accidents. Retrieved July 23, 20 , from http://publish.eurocontrol.int/eec/gallery/ content/public/document/eec/report/2006/017_Swiss_Cheese_
Model.pd.
TNN Thailand. (2562). เหตุเรือล่มในจังหวัดภูเก็ต. เรียกใช้เมื่อ 20 กรกฎาคม 2562 จาก https://www.tnnthailand.com/content/3232.
