การให้คำปรึกษาตามหลักอริยสัจ 4 เพื่อการเลิกบุหรี่
คำสำคัญ:
การให้คำปรึกษา, อริยสัจ 4, การเลิกบุหรี่บทคัดย่อ
กลุ่มโรคไม่ติดต่อเป็นสาเหตุให้คนไทยเสียชีวิตคิดเป็นร้อยละ 75 ของการเสียชีวิตทั้งหมด ผู้เสียชีวิตดังกล่าวมีอายุต่ำกว่า 70 ปี ซึ่งองค์การอนามัยโลกระบุว่าเป็นการเสียชีวิตก่อนวัยอันควร ปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญของการเสียชีวิตหรือการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง คือ การสูบบุหรี่ ถึงแม้ส่วนใหญ่ทราบว่าบุหรี่เป็นอันตรายต่อชีวิต แต่ผู้เสพติดบุหรี่ไม่สามารถเลิกสูบบุหรี่ได้ด้วยสาเหตุหลายปัจจัย เช่น การให้คุณค่าของสังคม เป็นสิ่งที่สังคมยอมรับ ทำให้ลืมปัญหาหรือหลีกหนีที่จะแก้ปัญหาบางสิ่งบางอย่าง ได้แก่ ปัญหาครอบครัว ปัญหาการทำงาน เศรษฐกิจ เป็นต้น การที่ผู้เสพติดบุหรี่คิดจะเลิกสูบบุหรี่ จะต้องใช้ความพยายามที่จะเลิกความเคยชิน ร่วมกับการได้รับความช่วยเหลือผู้เสพติดบุหรี่จากบุคลากรทางสุขภาพโดยใช้หลัก 5A คือ Ask: ช่วยให้ผู้สูบบุหรี่ได้รับรู้ปัญหาของตนเอง Advise: ใช้ในการแนะนำให้เลิกบุหรี่ Assess: ประเมินว่าติดบุหรี่ระดับใด และวิธีการใดที่เหมาะสม Assist: ช่วยเหลือได้ Arrange: จัดการ จัดระบบการดำเนินชีวิต นอกจากหลักการ 5 A เพื่อเลิกบุหรี่ นอกจากนี้การนำหลักธรรมอริยสัจ 4 มาประยุกต์กับการให้คำปรึกษาเพื่อช่วยผู้เสพติดบุหรี่เลิกบุหรี่ โดยพิจารณาทุกข์ที่แท้จริงของตนเองคืออะไร บุหรี่ช่วยได้ไหม อะไรเป็นสาเหตุของปัญหา เป้าหมายที่เราต้องการในชีวิตคืออะไร แนวทางและปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหา ดังนั้นการช่วยเหลือ ผู้เสพติดบุหรี่ให้เลิกสูบบุหรี่ เป็นบทบาทหนึ่งของบุคลากรด้านสุขภาพที่จะช่วยการให้คำปรึกษาแก่ผู้เสพติดบุหรี่ในการตระหนักถึงอันตรายของบุหรี่ เข้าใจเป้าหมายชีวิตและแนวทางการแก้ปัญหาของตนเองโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งบุหรี่ จึงจะช่วยให้สามารถเลิกสูบบุหรี่ได้อย่างถาวร
เอกสารอ้างอิง
พงษ์พันธ์ พงษ์โสภา และวิไลลักษณ์ พงษ์โสภา. (2561). ทฤษฎีและเทคนิคการให้บริการปรึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พนัชกร เตชอังกูร. (2561). แนวปฏิบัติสำหรับเภสัชกรในการให้คำปรึกษาเพื่อเลิกบุหรี่. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต). (2562). พุทธธรรมฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 53). กรุงเทพมหานคร: มหาวิยาลัยเอเชียอาคเนย์.
พิชญ์สินี มงคลศิริ และคณะ. (2563). การศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมเลิกบุหรี่โดยการใช้นวัตกรรมปลอกนิ้วเท้ากดจุดสะท้อนเท้าร่วมกับการสนทนาสร้างแรงจูงใจ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระบรมราชชนก.
มหามงกุฏราชวิทยาลัย. (2559). พระไตรปิฎก สยามรัฐ ภาษาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามงกุฎราชวิทยาลัย.
ศิริวรรณ พิทยรังสฤษฎ์ และปวีณา ปั้นกระจ่าง. (2561). รายงานสถิติการบริโภคยาสูบของประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 12 เมษายน 2563 จาก http://www.trc.or.th
สำนักโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2560). แผนยุทธศาสตร์การป้องกันและควบคุมโรคไม่ติดต่อระดับชาติ 5 ปี . กรุงเทพมหานคร: บริษัท อิโมชั่น อาร์ต จำกัด.
อรสา พันธ์ภักดี. (2556). แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อช่วยเลิกบุหรี่ คู่มือการให้คำแนะนำการช่วยเลิกบุหรี่สู่งานประจำ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: บริษัท อัพทรูยู ครีเอทนิว จำกัด.
Jesse Dallery & Bethany R. Raiff. (2011). Contingency management in the 21st Century: Technological innovations to promote smoking cessation. Subst Use Misuse, 46(1),10-22.
Jon O. Ebbert et al. (2006). The Fagerström Test for Nicotine Dependence –Smokeless Tobacco (FTND-ST). Addictive Behaviors, 31(9), 1716-1721.
Miller, W. R. & Rollnick, S. (1991). Motivational interviewing: Preparing people to change addictive behavior. New York: Guilford Press.
Prochaska, J.O. et al. (2006). Changing for Good. A revolutionary six-stage program forovercoming bad habits and moving your life positively forward. New York: Harper Collins Publishers.
World Health Organization. (2015). WHO global report on trends in prevalence of tobacco smoking. Retrieved February 21, 2018 จาก http://apps.who.int/iris/bitstream/10665/156262/1/9789241564922_eng.pdf.
