ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด

ผู้แต่ง

  • พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด

คำสำคัญ:

ความคิดเห็นของประชาชน, วัฒนธรรม, การเมืองแบบประชาธิปไตย

บทคัดย่อ

          บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมือง แบบประชาธิปไตย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยเชิงปริมาณ ได้แก่ ประชาชนที่มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้งและมีที่อยู่ตามทะเบียนราษฎร์ ในเขตเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด จำนวน 81,588 คน และจากการคํานวณตามสูตรของ ทาโร ยามาเน ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 393 คน เครื่องมือเป็นแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ การวิจัยเชิงคุณภาพใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกโดยการเลือกแบบเจาะจง กลุ่มเป้าหมายคือ ผู้แทนนายอำเภอ ผู้แทนผู้บริหารเทศบาล สมาชิกสภาเทศบาล ผู้แทนสถานศึกษา ผู้แทนองค์กรทางศาสนา และ สื่อมวลชน จำนวน 9 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เรียงลำดับจากค่าเฉลี่ยสูงไปต่ำ ด้านการมีจิตสำนึกในหน้าที่พลเมือง ด้านการมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางการเมืองการปกครอง ด้านการเคารพกติกา การปกครองแบบประชาธิปไตย ด้านการไม่มีจิตใจแบบเผด็จการ ด้านการยึดมั่นเชื่อถือในหลักความสำคัญและศักดิ์ศรีของบุคคล ด้านการมีความเชื่อมั่นในระบอบประชาธิปไตย ด้านการมองโลกในแง่ดี ด้านการมีเหตุผลเป็นไปในทางสร้างสรรค์ 2) แนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย ได้แก่ ประชาชนมีความเข้าใจและสำนึกในหน้าที่พลเมืองโดยการเข้ามามีส่วนร่วมกับกิจกรรมทางการเมือง เคารพกติกาของการปกครองแบบประชาธิปไตย ติดตามข่าวสารเหตุการณ์บ้านเมือง ไปใช้สิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้งมีความเป็นกลางไม่มีจิตใจเอนเอียงหรือเผด็จการ มีเหตุผลเชื่อมั่นในระบอบประชาธิปไตย สถาบันทางการเมืองเปิดช่องทางให้ประชาชนทราบถึงกิจกรรมต่าง ๆ การพัฒนาประชาธิปไตยก็จะเป็นไปโดยง่าย

เอกสารอ้างอิง

ชำนาญ จันทร์เรือง. (2559). วัฒนธรรมทางการเมืองของไทย. กรุงเทพมหานคร: กรุงเทพธุรกิจ.

ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). พลวัตรการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: เอ. พี. กราฟฟิค ดีไซน์.

นายอำเภอเสลภูมิ. (11 ตุลาคม 2563). ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. (พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า, ผู้สัมภาษณ์)

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และถวิลวดี บุรีกุล. (2548). ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.

ผู้บริหารสถานศึกษา. (11 ตุลาคม 2563). ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. (พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า, ผู้สัมภาษณ์)

พงษ์เมธี ไชยศรีหา. (2561). แนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองประชาธิปไตยของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 5(2), 243-262.

พฤทธิสาณ ชุมพล. (2538). การศึกษาวัฒนธรรมทางการเมืองในสังคมไทยกับการจรรโลงประชาธิปไตย: ข้อคิดบางประการ. วารสารสังคมศาสตร์, 28(2), 15-30.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2559). ประชาธิปไตยไทยในทศวรรษที่ 21: ทางตัน ทางออกและแนวทางแก้ไข. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.

ศรายุทธ นกใหญ่. (2558). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย ของบุคลากรวิทยาลัยเทคโนโลยีทางการแพทย์และสาธารณสุข กาญจนาภิเษก. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สื่อมวลชน. (11 ตุลาคม 2563). ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. (พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า, ผู้สัมภาษณ์)

สุรชัย ศิริไกร. (2550). การพัฒนาประชาธิปไตยโดย ปราศจากการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมและ จริยธรรมทางการเมือง. ใน เอกสารประกอบการ ประชุมวิชาการเรื่อง วัฒนธรรมการเมือง จริยธรรม และการปกครอง วันที่ 8-10 พฤศจิกายน 2550. ศูนย์ประชุมสหประชาชาติกรุงเทพมหานคร.

โสภา ชานะมูล. (2550). “ชาติไทย” ในทัศนะปัญญาชนหัวก้าวหน้า. กรุงเทพมหานคร: มติชน.

อภิชาติ มหาราชเสนา และคณะ. (2551). กระบวนการจัดการกลุ่มสู่การพัฒนาวิสากิจชุมชนกรณีศึกษาบ้านสมุนไพร ตำบลบางนาผึง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.

Brown, S. I. (2002). Humanistic mathematics: Personal Evolution and Excavations. New York: Jewish Theological Seminary of America press.

Huntington, S. P., & Nelson, J. M. (1982). No easy choice: Political participation in developing countries. Cambridge: Harvard University Press.

Lucien W. Pye. (1968). The Spirit of Chinese Politics: A Psychocultural Study of the Authority Crisis in Political Development. Cambridge: MIT Press.

Milbrath, L. W. (1965). Political Participation: How and Why Do People Get Involved in Politics ? Chicago: Rand McNally.

Roth, D. F. & Wilson, F. L. (1980). The comparative study of politics. Englewood Cliffs. New York: Prentice-Hall.

Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis 3rded. New York: Harper and Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

12/20/2020

รูปแบบการอ้างอิง

โพธิ์ชัยหล้า พ. (2020). ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(12), 63–74. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSBA/article/view/247188

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย