ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
คำสำคัญ:
ความคิดเห็นของประชาชน, วัฒนธรรม, การเมืองแบบประชาธิปไตยบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมือง แบบประชาธิปไตย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยเชิงปริมาณ ได้แก่ ประชาชนที่มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้งและมีที่อยู่ตามทะเบียนราษฎร์ ในเขตเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด จำนวน 81,588 คน และจากการคํานวณตามสูตรของ ทาโร ยามาเน ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 393 คน เครื่องมือเป็นแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ การวิจัยเชิงคุณภาพใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกโดยการเลือกแบบเจาะจง กลุ่มเป้าหมายคือ ผู้แทนนายอำเภอ ผู้แทนผู้บริหารเทศบาล สมาชิกสภาเทศบาล ผู้แทนสถานศึกษา ผู้แทนองค์กรทางศาสนา และ สื่อมวลชน จำนวน 9 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เรียงลำดับจากค่าเฉลี่ยสูงไปต่ำ ด้านการมีจิตสำนึกในหน้าที่พลเมือง ด้านการมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางการเมืองการปกครอง ด้านการเคารพกติกา การปกครองแบบประชาธิปไตย ด้านการไม่มีจิตใจแบบเผด็จการ ด้านการยึดมั่นเชื่อถือในหลักความสำคัญและศักดิ์ศรีของบุคคล ด้านการมีความเชื่อมั่นในระบอบประชาธิปไตย ด้านการมองโลกในแง่ดี ด้านการมีเหตุผลเป็นไปในทางสร้างสรรค์ 2) แนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย ได้แก่ ประชาชนมีความเข้าใจและสำนึกในหน้าที่พลเมืองโดยการเข้ามามีส่วนร่วมกับกิจกรรมทางการเมือง เคารพกติกาของการปกครองแบบประชาธิปไตย ติดตามข่าวสารเหตุการณ์บ้านเมือง ไปใช้สิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้งมีความเป็นกลางไม่มีจิตใจเอนเอียงหรือเผด็จการ มีเหตุผลเชื่อมั่นในระบอบประชาธิปไตย สถาบันทางการเมืองเปิดช่องทางให้ประชาชนทราบถึงกิจกรรมต่าง ๆ การพัฒนาประชาธิปไตยก็จะเป็นไปโดยง่าย
เอกสารอ้างอิง
ชำนาญ จันทร์เรือง. (2559). วัฒนธรรมทางการเมืองของไทย. กรุงเทพมหานคร: กรุงเทพธุรกิจ.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). พลวัตรการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: เอ. พี. กราฟฟิค ดีไซน์.
นายอำเภอเสลภูมิ. (11 ตุลาคม 2563). ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. (พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า, ผู้สัมภาษณ์)
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และถวิลวดี บุรีกุล. (2548). ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ผู้บริหารสถานศึกษา. (11 ตุลาคม 2563). ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. (พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า, ผู้สัมภาษณ์)
พงษ์เมธี ไชยศรีหา. (2561). แนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองประชาธิปไตยของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 5(2), 243-262.
พฤทธิสาณ ชุมพล. (2538). การศึกษาวัฒนธรรมทางการเมืองในสังคมไทยกับการจรรโลงประชาธิปไตย: ข้อคิดบางประการ. วารสารสังคมศาสตร์, 28(2), 15-30.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2559). ประชาธิปไตยไทยในทศวรรษที่ 21: ทางตัน ทางออกและแนวทางแก้ไข. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ศรายุทธ นกใหญ่. (2558). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย ของบุคลากรวิทยาลัยเทคโนโลยีทางการแพทย์และสาธารณสุข กาญจนาภิเษก. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สื่อมวลชน. (11 ตุลาคม 2563). ความคิดเห็นของประชาชนต่อวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยเทศบาลตำบลเสลภูมิ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. (พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า, ผู้สัมภาษณ์)
สุรชัย ศิริไกร. (2550). การพัฒนาประชาธิปไตยโดย ปราศจากการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมและ จริยธรรมทางการเมือง. ใน เอกสารประกอบการ ประชุมวิชาการเรื่อง วัฒนธรรมการเมือง จริยธรรม และการปกครอง วันที่ 8-10 พฤศจิกายน 2550. ศูนย์ประชุมสหประชาชาติกรุงเทพมหานคร.
โสภา ชานะมูล. (2550). “ชาติไทย” ในทัศนะปัญญาชนหัวก้าวหน้า. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
อภิชาติ มหาราชเสนา และคณะ. (2551). กระบวนการจัดการกลุ่มสู่การพัฒนาวิสากิจชุมชนกรณีศึกษาบ้านสมุนไพร ตำบลบางนาผึง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
Brown, S. I. (2002). Humanistic mathematics: Personal Evolution and Excavations. New York: Jewish Theological Seminary of America press.
Huntington, S. P., & Nelson, J. M. (1982). No easy choice: Political participation in developing countries. Cambridge: Harvard University Press.
Lucien W. Pye. (1968). The Spirit of Chinese Politics: A Psychocultural Study of the Authority Crisis in Political Development. Cambridge: MIT Press.
Milbrath, L. W. (1965). Political Participation: How and Why Do People Get Involved in Politics ? Chicago: Rand McNally.
Roth, D. F. & Wilson, F. L. (1980). The comparative study of politics. Englewood Cliffs. New York: Prentice-Hall.
Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis 3rded. New York: Harper and Row.




