ปัญหาการใช้ดุลยพินิจของพนักงานสอบสวน ในกรณีไม่รับคำร้องทุกข์ในคดีอาญา

บทคัดย่อ

          บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาการใช้ดุลยพินิจของพนักงานสอบสวนในการไม่รับเรื่องร้องทุกข์ของผู้เสียหายในคดีอาญา 2) เสนอแนวทางในการนำหลักดุลยพินิจของพนักงานสอบสวนในการรับเรื่องร้องทุกข์เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่ประชาชน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เอกสาร และลงพื้นที่เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ซึ่งกำหนดกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 17 คน โดยคัดเลือก ผู้บังคับบัญชา จำนวน 2 คน พนักงานสอบสวนจำนวน 5 คน และผู้เสียหายจำนวน 10 คน ซึ่งอยู่ในพื้นที่เขตภูธรภาค 8 จังหวัดสุราษฎร์ธานี 5 สถานีตำรวจ เพื่อให้เห็นความแตกต่างในแต่ละพื้นที่อย่างคลอบคลุม ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัญหาการใช้ดุลยพินิจของพนักงานสอบสวนในการไม่รับเรื่องร้องทุกข์ของผู้เสียหายมีหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อการใช้ ดุลยพินิจกล่าวคือ พนักงานสอบสวนมีจำนวนน้อย พนักงานสอบสวนบางนายถูกโยกย้ายจากสายงานอื่น ปัญหาค่าตอบแทนการทำสำนวน การประวิงเวลาให้ล่าช้า และพบว่า ผู้บังคับบัญชาใช้อำนาจแทรกแซงการใช้ดุลยพินิจของพนักงานสอบสวน 2) เสนอแนวทางในการนำหลักดุลยพินิจของพนักงานสอบสวนในการรับเรื่องร้องทุกข์เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่ประชาชน ผู้บังคับบัญชาควรเปิดโอกาสให้พนักงานสอบสวนควรมีอิสระในการปฏิบัติหน้าที่ ควรกำหนดหน้าที่ในการติดตามสำนวนคดี ควรเพิ่มจำนวนพนักงานสอบสวน ควรมีหน่วยงานภายนอกมาตรวจสอบความโปร่งใสในการปฏิบัติหน้าที่ของพนักงานสอบสวนและผู้บังคับบัญชา ควรบัญญัติให้สิทธิผู้เสียหายที่อุทธรณ์คัดค้านการใช้ดุลยพินิจของพนักงานสอบสวนและเห็นควรเพิ่มช่องทางในการร้องทุกข์โดยช่องทางโทรศัพท์หรือจะส่งข้อความทางอิเล็กทรอนิกส์ (อีเมล)