การลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชน จังหวัดหนองบัวลำภู ด้วยศาสตร์พระราชา
คำสำคัญ:
การลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้, พัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชน, ศาสตร์พระราชาบทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชน 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชน 3) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นในการอบรมการลด ความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชน ก่อนและหลังการอบรม และ 4) เพื่อจัดทำคู่มือการลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชน จังหวัดหนองบัวลำภู ด้วยศาสตร์พระราชา กลุ่มตัวอย่าง คือ สมาชิกชุมชน บ้านดอนน้อย จังหวัดหนองบัวลำภู จำนวน 261 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามที่ผ่านการหาค่าความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญ และหาความเชื่อมั่นโดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ได้ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ .90 และใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างในการวิจัยเชิงคุณภาพ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ T – test dependent ผลการวิจัยพบว่า 1) กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นเกี่ยวกับการลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชนจังหวัดหนองบัวลำภู ด้วยศาสตร์พระราชา ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.69 2) รูปแบบการลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชน มี 2 รูปแบบ ได้แก่ ด้านศาสตร์พระราชา และด้านหลักทิฏฐธัม-มิกัตถสังวัตตนิกธรรม ซึ่งประกอบด้วย หลักการและเหตุผล วัตถุประสงค์ กิจกรรมการพัฒนา ตัวชี้วัด และวิธีการประเมิน สรุปได้ 3) กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นแตกต่างกันระหว่างก่อนและหลังการอบรมการลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และพัฒนาคุณภาพชีวิตสมาชิกชุมชนจังหวัดหนองบัวลำภูด้วยศาสตร์พระราชา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) ผลการประเมินคู่มือ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยสูงกว่า 3.51 ถือว่าผ่านเกณฑ์
เอกสารอ้างอิง
กมลพร กัลยาณมิตร และคณะ. (2559). การนําปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงลดความเหลื่อมล้ำในสังคม. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 5(1), 217-230.
กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2562). สำนักบริหารการทะเบียน. เรียกใช้เมื่อ 27 กันยายน 2563 จาก https://www.bora.dopa.go.th/index.php/th/
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2550). การวิเคราะห์สถิติ: สถิติสำหรับบริหารและวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณิชาภัส ชนาดิศัย. (2560). ศาสตร์พระราชา เรื่อง งานของพระราชา. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์คอมมิกส์.
ธนพล สราญจิตร์. (2558). ปัญหาความยากจนในสังคมไทย. EAU Heritage Journal Social Science and Humanities, 5(2), 12-21.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 2. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สุรีริยาการพิมพ์.
ประชาชาติธุรกิจ. (2561). พัฒนาอย่างยั่งยืน แก้จน ลดเหลื่อมล้ำ. เรียกใช้เมื่อ 16 มกราคม 2564 จาก https://www.prachachat.net/facebook-instant-article/news-198806
ปิติ ดิษยทัต. (2559). ในหลวงรัชกาลที่ 9 กับเศรษฐศาสตร์. เรียกใช้เมื่อ 16 มกราคม 2564 จาก https://www.pier.or.th/en/?abridged=พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
เพชร ชัยศร. (2561). รูปแบบและกระบวนการลดภาวะความยากจนของผู้เข้าไม่ถึงโอกาสในสังคมชนบทภาคเหนือตอนบน. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 8(2), 121-141.
วงษ์สิริ เรืองศรี และคณะ. (2563). ศาสตร์พระราชาศาสตร์แห่งแผ่นดิน ศาสตร์แห่งการก่อเกิด “การพัฒนาชุมชน”. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(12), 264-279.
วราวุฒิ เรือนคำ และคณะ. (2563). การเติบโตทางเศรษฐกิจรายสาขาสามารถลดปัญหาความยากจนได้หรือไม่ กรณีศึกษา ประเทศไทย. วารสารสุทธิปริทัศน์, 34(112), 39-60.
สมชัย จิตสุชน. (2559). ศาสตร์พระราชากับการแก้ปัญหาความยากจนและความเหลื่อมล้ำอย่างยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 16 มกราคม 2564 จาก https://www.pier.or.th/en/ ?abridged=พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). รายงานวิเคราะห์สถานการณ์ความยากจนและความเหลื่อมล้ำในประเทศไทย ประจำปี 2560. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สุเทพ ไชยวุฒิ และคณะ. (2560). การพัฒนาคู่มือการบริหารจัดการงานวิชาการของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. พิฆเนศวร์สาร, 13(2), 129-147.
เสาวนารถ เล็กเลอสินธุ์. (2560). ความรู้ความเข้าใจและการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในการพัฒนา เศรษฐกิจชุมชน ตำบลบางใหญ่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 11(25), 88-98.
