กระบวนการและรูปแบบการกำกับดูแลแบบร่วมมือกันระหว่างภาคีเครือข่าย ด้านความรับผิดชอบต่อสังคม กรณีศึกษา โครงการโรงปูน รักษ์ชุมชน อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี
คำสำคัญ:
ความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์การ, การกำกับดูแลแบบร่วมมือ, โครงการโรงปูนรักษ์ชุมชน, กระบวนการและรูปแบบความร่วมมือ, ภาคีความร่วมมือบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการและรูปแบบการกำกับดูแลแบบร่วมมือกันระหว่างภาคีเครือข่ายด้านความรับผิดชอบต่อสังคม กรณีศึกษา โครงการโรงปูนรักษ์ชุมชน อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ จากการศึกษาเอกสารร่วมกับการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกรายบุคคลจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 34 ราย ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการและรูปแบบการกำกับดูแลแบบร่วมมือกันระหว่างภาคีเครือข่ายในการดำเนินการด้านความรับผิดชอบต่อสังคมภายใต้โครงการโรงปูนรักษ์ชุมชน แบ่งออกเป็น 4 ช่วง ช่วงเริ่มต้นความร่วมมือ การสร้างความตระหนักร่วมกันในการรับผิดชอบต่อชุมชน สังคม และการสร้างกระบวนการผลิตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมของกลุ่มบริษัทผู้ผลิตปูนซีเมนต์ ช่วงการสร้างความร่วมมือ แบ่งออกเป็น 2 ระดับ คือ ระดับภายในองค์การ และระดับภายนอกองค์การ โครงการ “โรงปูนรักษ์ชุมชน”ภายใต้สมาคมปูนซีเมนต์ไทย (TCMA) ช่วงขยายผลการดำเนินงาน ด้านความรับผิดชอบต่อสังคม ผู้ประกอบการ (บริษัท) ทบทวนการทำงานแบบร่วมกันภายใต้โครงการโรงปูนรักษ์ชุมชน ชุมชน/ประชาชน การขยายผลชุมชนต้นแบบที่ประสบความสำเร็จจากโครงการโรงปูนรักษ์ชุมชนแบบร่วมกัน และหน่วยงานภาครัฐ/ภาคการศึกษา (โรงเรียน) เป็นหน่วยงานสนับสนุนและส่งเสริมผู้ประกอบการ (บริษัท) ในการทำงานแบบร่วมกัน ช่วงแนวทางทำงานแบบร่วมมือกันสู่ความยั่งยืน ผู้ประกอบการ (บริษัท) ตั้งเป้าหมายในการทำงานแบบร่วมมือกันในระดับนโยบายและระดับพื้นที่เพื่อ "การทำเหมืองเชิงอนุรักษ์" ชุมชน/ประชาชน การเข้าสู่ชุมชนแบบเป็นหุ้นส่วนภายใต้แนวคิด "ร่วมกันสร้าง ร่วมกันทำ ร่วมกันพัฒนา" และหน่วยงานภาครัฐ/ภาคการศึกษา (โรงเรียน) เน้นการประสานงานหน่วยงานภาครัฐ และภาคการศึกษาผ่านการออกแบบแผนการเรียนโดยเน้นพัฒนาทักษะ สนับสนุน และส่งเสริมการสร้างองค์ความรู้ของนักเรียนร่วมกัน
เอกสารอ้างอิง
ทิพวรรณ หล่อสุวรรณรัตน์. (2556). ทฤษฎีองค์การ: มุมมองต่างกระบวนทัศน์ Organization theory: multi-paradigm perspectives. สมุทรปราการ: ดี.เค.ปริ้นติ้งเวลด์.
ปฐม มณีโรจน์. (2552). ภาษาสาธารณะ: (7) ระบบอภิบาล (Governance). เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2562 จาก http://oknation.nationtv.tv/blog/DrPatom/2009/10/14/entry-1
พฤกษา เครือแสง และมณีรัตน์ จันทร์หนิ้ว. (2560). มาตรการทางกฎหมายในการส่งเสริมการสร้างธุรกิจอย่างยั่งยืนโดยใช้หลักเกณฑ์ความรับผิดชอบต่อสังคม. วารสารผู้ตรวจการแผ่นดิน, 10(2), 72-100.
สมาคมอุตสาหกรรมปูนซีเมนต์ไทย. (2561). รายงานการดำเนินงานปี 2561. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2562 จาก https://drive.google.com/file/d/1ZPOzl3eTiuFz7YnDqAy3qcSDrFQSXHgf/view
Aguilera, R. V. et al. (2007). Putting the S Back in Corporate Social Responsibility: A Multilevel Theory of Social Change in Organizations. The Academy of Management Review, 32(3), 836-863.
Arevalo, J. A. et al. (2011). Introduction to the special issue: Integrating sustainability in business models. Journal of Management Development, 30(10), 941-954.
Byggeth, S. & Hochschorner, E. (2006). Handling trade-offs in ecodesign tools for sustainable product development and procurement. Journal of Cleaner Production, 14(15-16), 1420-1430.
Dougherty, D. & Dunne, D. D. (2011). Organizing ecologies of complex innovation. Organization Science, 25(5), 1214-1223.
Elmuti, D. & Kathawala, Y. (2001). An overview of strategic alliances. Management Decision, 39(3), 205-218.
Friedman, M. (2007). The social responsibility of business is to increase its profits. In I. C. governance. Springer.
Garud, R. & Gehman, J. (2012). Metatheoretical perspectives on sustainability journeys: Evolutionary, relational and duration. Research Policy, 41(6), 980-995.
Ghillyer, A. (2008). Business ethics: A real world approach. NewYok: McGraw-Hill College.
Gioia, D. A. M. et al. (2000). Organizational Identity, Image, and Adaptive Instability. Academy of Management Review, 25(1), 63-81.
Hatch, M. J. & Schultz, M. (1997). Relations Between Organizational Culture, Identity and Image. European Journal of Marketing, 31(5/6), 356-365.
Istocescu, A. (2005). The Management in the Islamic countries (the second part). Economia. Seria Management, 8(1), 75-83.
Lewis, J. D. (1990). Partnerships for profit: structuring and managing strategic alliances. New York: The Free Press.
Wendy, L. T. et al. (2010). Corporate Social Responsibility Reports: A thematic Analysis Related to Supply Chain Management. Journal of Supply Chain Management, 46(1), 19-44.
Zineldin, M., & Bredenlöw, T. (2003). Strategic alliance: Synergies and challenges. International Journal of Physical Distribution & Logistic Management, 33(5), 449-464.
