ตัวแบบการจัดการความได้เปรียบทางธุรกิจของผลิตภัณฑ์ อาหารเสริมผู้สูงวัย
คำสำคัญ:
ตัวแบบการจัดการ, ความได้เปรียบทางธุรกิจ, ผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัยบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการจัดการของธุรกิจผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัย และนำเสนอตัวแบบการจัดการความได้เปรียบทางธุรกิจของผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัย โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ ในการวิจัยคือ ผู้ประกอบการและผู้บริหารองค์กร ซึ่งมีผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัยจำหน่าย และมีสถานประกอบการตั้งอยู่ในเขตนิคมอุตสาหกรรม พื้นที่ภาคกลาง และปริมณฑล จำนวน 500 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล นำมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติ เชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) โดยการแจกแจงความถี่ (Frequency Distribution) และ ร้อยละ (Percent) และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบด้วย Bivariate Correlations สำหรับการทดสอบความแตกต่างจะใช้การทดสอบค่าที (t - test) โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ซึ่งผลการวิจัยพบว่า สภาพการจัดการของธุรกิจผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัยนั้น ผู้ประกอบการได้มีการกำหนดตัวแบบทางธุรกิจโดยการพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่มีนวัตกรรมและยากต่อการเลียนแบบ มีการกำหนดราคาชุดของผลิตภัณฑ์ มีการเชื่อมโยงช่องทางการขายกับผู้ให้บริการอีคอมเมิร์ซขนาดใหญ่ นอกจากนั้นได้ทำการสร้างเรื่องราวของสินค้าและธุรกิจ โดยให้ความสำคัญกับการจัดสวัสดิการ ความปลอดภัย และสุขภาพของพนักงาน มีการแสวงหาพันธมิตรในห่วงโซ่อุปทาน รวมถึงการใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพในการผลิตสินค้า สำหรับผลการวิเคราะห์ตัวแบบจำลองสมการโครงสร้างพบว่า ผ่านเกณฑ์ การประเมิน มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่าความน่าจะเป็นของไคสแควร์ เท่ากับ 0.082 ค่าไคสแควร์สัมพันธ์ เท่ากับ 1.051 ค่าดัชนีวัดระดับความสอดคล้อง เท่ากับ 0.904 และค่าดัชนีรากของค่าเฉลี่ยกำลังสองของการประมาณค่าความคลาดเคลื่อน เท่ากับ 0.022
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2562). สถิติผู้สูงอายุ. เรียกใช้เมื่อ 7 มีนาคม 2563 จาก https://www.dop.go.th/th/know/1
จันทร์เพ็ญ ชาประดิษฐ์. (2558). การสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันของผู้ประกอบการโต๊ะจีนจังหวัดนครปฐม. วารสาร Veridian E - Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 1207-1222.
นริศร์ธร ตุลาผล. (2561). กลยุทธ์กับทางรอดธุรกิจอาหารเสริมในอนาคต. เรียกใช้เมื่อ 23 เมษายน 2563 จาก https://www.scbeic.com/th/detail/product/3217
บริษัท เดอะ นีลเส็น (ประเทศไทย) จำกัด. (2563). หลังโควิด-19 จบจับตาพฤติกรรมคนไทยจะเปลี่ยนแบบถาวร. เรียกใช้เมื่อ 11 ธันวาคม 2563 จาก www.nielsen.com
เบญจวรรณ บวรกุลภา. (2560). กลยุทธ์การตลาดอาหารเพื่อสุขภาพของผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 2 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา (หน้า 213-220). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
รังสรรค์ เลิศในสัตย์. (2555). Quality Management: การวางแผนกลยุทธ์การตลาดให้สอดคล้องกับสภาวะการณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์ จำกัด.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2563). โอกาสธุรกิจตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ผู้สูงอายุรองรับสังคมผู้สูงอายุของไทย. K SME Analysis, 2. เรียกใช้เมื่อ 25 กันยายน 2563 จาก https://www. kasikornbank.com
สุรเดช เอกปัญญาสกุล และคณะ. (2559). รูปแบบการพัฒนาอุตสาหกรรมอาหารเสริมสุขภาพไทยต่อการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 1(2), 36-48.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2556). การตลาดในภูมิทัศน์ใหม่ของโลก. วารสารการเงินธนาคาร, 22(377), 50-56.
Comrey, A. L. & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. Hillsdale, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.
David, W. W. (1989). Meaning of competitive. United States: University of New Hampshire.
Ipsos ประเทศไทย. (2562). รายงานวิจัย Getting Older-Our Aging world. เรียกใช้เมื่อ 14 สิงหาคม 2563 จาก https://www.ipsos.com/en-th/about-us
Rafael J. E. & Russell K. S. (2015). The Practice of Research in Social Work. The Journal of Sociology & Social Welfare, 33(3), 186-187.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.





