ตัวแบบการจัดการความได้เปรียบทางธุรกิจของผลิตภัณฑ์ อาหารเสริมผู้สูงวัย

ผู้แต่ง

  • คุณาพร โฉมจิตร มหาวิทยาลัยปทุมธานี

คำสำคัญ:

ตัวแบบการจัดการ, ความได้เปรียบทางธุรกิจ, ผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัย

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการจัดการของธุรกิจผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัย และนำเสนอตัวแบบการจัดการความได้เปรียบทางธุรกิจของผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัย โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้          ในการวิจัยคือ ผู้ประกอบการและผู้บริหารองค์กร ซึ่งมีผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัยจำหน่าย และมีสถานประกอบการตั้งอยู่ในเขตนิคมอุตสาหกรรม พื้นที่ภาคกลาง และปริมณฑล จำนวน 500 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล นำมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติ       เชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) โดยการแจกแจงความถี่ (Frequency Distribution) และ ร้อยละ (Percent) และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบด้วย Bivariate Correlations สำหรับการทดสอบความแตกต่างจะใช้การทดสอบค่าที (t - test)                 โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ซึ่งผลการวิจัยพบว่า สภาพการจัดการของธุรกิจผลิตภัณฑ์อาหารเสริมผู้สูงวัยนั้น ผู้ประกอบการได้มีการกำหนดตัวแบบทางธุรกิจโดยการพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่มีนวัตกรรมและยากต่อการเลียนแบบ มีการกำหนดราคาชุดของผลิตภัณฑ์           มีการเชื่อมโยงช่องทางการขายกับผู้ให้บริการอีคอมเมิร์ซขนาดใหญ่ นอกจากนั้นได้ทำการสร้างเรื่องราวของสินค้าและธุรกิจ โดยให้ความสำคัญกับการจัดสวัสดิการ ความปลอดภัย และสุขภาพของพนักงาน มีการแสวงหาพันธมิตรในห่วงโซ่อุปทาน รวมถึงการใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพในการผลิตสินค้า สำหรับผลการวิเคราะห์ตัวแบบจำลองสมการโครงสร้างพบว่า ผ่านเกณฑ์ การประเมิน มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่าความน่าจะเป็นของไคสแควร์ เท่ากับ 0.082 ค่าไคสแควร์สัมพันธ์ เท่ากับ 1.051 ค่าดัชนีวัดระดับความสอดคล้อง          เท่ากับ 0.904 และค่าดัชนีรากของค่าเฉลี่ยกำลังสองของการประมาณค่าความคลาดเคลื่อน เท่ากับ 0.022

เอกสารอ้างอิง

กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2562). สถิติผู้สูงอายุ. เรียกใช้เมื่อ 7 มีนาคม 2563 จาก https://www.dop.go.th/th/know/1

จันทร์เพ็ญ ชาประดิษฐ์. (2558). การสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันของผู้ประกอบการโต๊ะจีนจังหวัดนครปฐม. วารสาร Veridian E - Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 1207-1222.

นริศร์ธร ตุลาผล. (2561). กลยุทธ์กับทางรอดธุรกิจอาหารเสริมในอนาคต. เรียกใช้เมื่อ 23 เมษายน 2563 จาก https://www.scbeic.com/th/detail/product/3217

บริษัท เดอะ นีลเส็น (ประเทศไทย) จำกัด. (2563). หลังโควิด-19 จบจับตาพฤติกรรมคนไทยจะเปลี่ยนแบบถาวร. เรียกใช้เมื่อ 11 ธันวาคม 2563 จาก www.nielsen.com

เบญจวรรณ บวรกุลภา. (2560). กลยุทธ์การตลาดอาหารเพื่อสุขภาพของผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 2 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา (หน้า 213-220). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

รังสรรค์ เลิศในสัตย์. (2555). Quality Management: การวางแผนกลยุทธ์การตลาดให้สอดคล้องกับสภาวะการณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์ จำกัด.

ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2563). โอกาสธุรกิจตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ผู้สูงอายุรองรับสังคมผู้สูงอายุของไทย. K SME Analysis, 2. เรียกใช้เมื่อ 25 กันยายน 2563 จาก https://www. kasikornbank.com

สุรเดช เอกปัญญาสกุล และคณะ. (2559). รูปแบบการพัฒนาอุตสาหกรรมอาหารเสริมสุขภาพไทยต่อการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 1(2), 36-48.

สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2556). การตลาดในภูมิทัศน์ใหม่ของโลก. วารสารการเงินธนาคาร, 22(377), 50-56.

Comrey, A. L. & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. Hillsdale, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.

David, W. W. (1989). Meaning of competitive. United States: University of New Hampshire.

Ipsos ประเทศไทย. (2562). รายงานวิจัย Getting Older-Our Aging world. เรียกใช้เมื่อ 14 สิงหาคม 2563 จาก https://www.ipsos.com/en-th/about-us

Rafael J. E. & Russell K. S. (2015). The Practice of Research in Social Work. The Journal of Sociology & Social Welfare, 33(3), 186-187.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

05/31/2022

รูปแบบการอ้างอิง

โฉมจิตร ค. (2022). ตัวแบบการจัดการความได้เปรียบทางธุรกิจของผลิตภัณฑ์ อาหารเสริมผู้สูงวัย . วารสารมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(5), 17–32. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSBA/article/view/253239

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย