หลักพุทธธรรมและทฤษฎีการพัฒนาทางจริยธรรมของโคลเบิร์ก เพื่อลดการทุจริตในองค์กร

ผู้แต่ง

  • วิภาวรรณ ลิมป์ไพบูลย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
  • มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ - มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูโกวิท อรรถวาที มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

จริยธรรม, พุทธธรรม, พระพุทธศาสนา, การทุจริต, การพัฒนาเชิงจริยธรรม

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะเสริมความเข้าใจเกี่ยวกับแนวทางการศึกษาทฤษฎีการพัฒนาทางจริยธรรมและเหตุผลทางจริยธรรมของโคลเบิร์ก ซึ่งนำเสนอถึงพื้นฐานการใช้เหตุผลทางจริยธรรม และการรับรู้ทางสังคมของแต่ละบุคคลว่ามีความสัมพันธ์กับพัฒนาการทางจริยธรรม โดยบุคคลแต่ละคนจะมีการพัฒนาการที่แตกต่างกัน และสามารถส่งเสริมให้บุคคล            มีการพัฒนาระดับจริยธรรมให้สูงขึ้นได้ ซึ่งพัฒนาการทางจริยธรรมของแต่ละบุคคล จะมี            การพัฒนาไปตามระดับขั้น โดยแบ่งเป็น 3 ระดับ ได้แก่ ระดับก่อนมีจริยธรรม ระดับจริยธรรมตามกฎเกณฑ์สังคม และระดับจริยธรรมเหนือกฎเกณฑ์สังคม ทฤษฎีพัฒนาการทางจริยธรรมของโคลเบิร์กนี้เป็นพื้นฐานความคิดที่ได้รับการยอมรับจากนักจิตวิทยา นักการศึกษา และ                          นักพฤติกรรมศาสตร์ นอกจากนั้น บทความมีวัตถุประสงค์ที่จะเสริมความเข้าใจในหลักธรรมทางพุทธศาสนาแบบดั้งเดิม ซึ่งประกอบด้วยหลักสัมมัปปธาน 4 หลักโลกบาลธรรม 2                หลักสัปปุริสธรรม 7 หลักฆราวาส 4 และหลักสุจริต 3 การนำเสนอบทความ ใช้รูปแบบ             การทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับแนวทางดังกล่าว เพื่อสามารถนำแนวทางการศึกษามาใช้เพื่อลดการตัดสินใจที่ไม่ถูกต้องหรือการทุจริตในองค์กร เพื่อเสริมสร้างจริยธรรม หรือความดีให้เกิดขึ้นในองค์กรและสังคมอย่างถูกต้องและเหมาะสม สามารถลดการทุจริต เพิ่มทัศนคติ          เชิงบวก คุณธรรม และจริยธรรม นำไปสู่การลดปัญหาของสังคม ลดความขัดแย้งแตกแยกและความไม่ยุติธรรมที่เกิดขึ้นในสังคม ลดพฤติกรรมการเบียดบังทรัพย์สินของส่วนรวมไปเป็นของส่วนตน ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาประเทศ ทั้งนี้หากคนในสังคมมีแนวทางในการตัดสินใจที่มีจริยธรรม จะสามารถส่งผลต่อการลดพฤติกรรมการทุจริตคอร์รัปชั่น ทำให้ประเทศชาติและสังคมไทยมีความเข้มแข็ง สงบสุข และสร้างการพัฒนาอย่างยั่งยืนต่อไป

เอกสารอ้างอิง

โกศล มีคุณ และณรงค์ เทียมเมฆ. (2545). ผลของการฝึกใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมที่มีต่อจิตลักษณะและพฤติกรรมและจริยธรรม ของครู. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

ชัยพร วิชชาวุธ และธีระพร อุวรรณโณ. (2530). แนวคิดและพัฒนาการใหม่ในการปลูกฝั่งจริยธรรม: จริยธรรมกับการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชัยยุทธ กุลตังวัฒนา และคณะ. (2547). ปัจจัยทางจิตสังคมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมจริยธรรมในการบริการของมัคคุเทศก์ไทย. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2538). ทฤษฎีต้นไม้จริยธรรม: การวิจัยและการพัฒนาข้าราชการพลเรือน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

ดวงเดือน พันธุมนาวิน . (2550). รายงานการสังเคราะห์งานวิจัยเกี่ยวกับคุณธรรมและจริยธรรมในประเทศและต่างประเทศ. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์กรมหาชน).

ดุจเดือน พันธุมนาวิน. (2551). การสังเคราะห์งานวิจัยเกี่ยวกับคุณธรรม จริยธรรมในประเทศและต่างประเทศ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์คุณธรรม.

เดือนเด่น จิตมั่นชัยธรรม และรจิตกนก นิคมบริรักษ์. (2544). การคอร์รัปชั่นในภาคธุรกิจกับบรรษัทภิบาลในประเทศไทย. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศ.

นีออน พิณประดิษฐ์ และคณะ. (2546). ตัวบ่งชี้ทางจิตสังคมของพฤติกรรมการทำงานในข้าราชการตำรวจ สังกัดตำรวจภูธรภาค 4. ใน รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

พงศ์พัฒน์ จิตตานุรักษ์. (2559). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาตัวแบบจริยธรรมของข้าราชการสังกัดกระทรวงมหาดไทย. ใน ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์คณะสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสังฆรักษ์ปรีชา ฐิตญาโณ. (2564). สัปปุริสธรรม : พฤติกรรมการดำเนินชีวิตสมัยใหม่. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(7), 16-26.

พระทองพจน์ ธีรธมฺโม (พรมราช) และคณะ. (2561). หลักสัปปุริสธรรมกับการแก้ไขวิกฤติปัญหาสังคม. วารสารสมาคมศิษย์เก่า มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 6(1), 51-65.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (ชำระ-เพิ่มเติม ช่วงที่ 1). (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต) . (2554). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 34). นนทบุรี: เอส.อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.

พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2557). สุจริตธรรมในฐานะเครื่องมือป้องกันการทุจริตคอร์รัปชันในสังคมไทยปัจจุบัน. เรียกใช้เมื่อ 10 ตุลาคม 2564 จาก https://www.mcu.ac.th /article/detail/439

พิเชษฐ์ ทั่งโต. (2559). พุทธธรรมกับการป้องกันปัญหาการทุจริตคอร์รัปชันในสังคมไทย. วารสารจันทรเกษมสาร, 22(43), 1-15.

พิษณุ หอมสมบัติ และคณะ. (2564). ฆราวาสธรรม 4 ประเภท : การป้องกันการทุจริตอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 21(2), 159-169.

มหาเถรสมาคม, สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราปรามการทุจริตแห่งชาติ. (2564). หลักธรรมคำสอนในพระพุทธศาสนากับหลักสูตรต้านทุจริตศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2564 จาก http://www.stopcorruption .moph.go.th

ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถาน. เรียกใช้เมื่อ 10 ตุลาคม 2564 จาก http://www.royin.go.th/dictionary/

สกุล อ้นมา. (2562). การตีความแบบวิเคราะห์เปรียบเทียบระหว่าง PITY AND FEAR กับหิริโอตัปปะ. วารสารปัญญาปณิธาน, 4(1), 1-17.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2561). คู่มือการพัฒนาและส่งเสริมการปฏิบัติตามมาตรฐานทางจริยธรรมข้าราชการพลเรือนสำหรับคณะกรรมการจริยธรรม. เรียกใช้เมื่อ 12 ตุลาคม 2564 จาก https://www.ocsc.go.th/node/4078

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2551). เรียนรู้หลักการทรงงานในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพมหานคร: เซ็นจูรี่.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ . (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560 - 2564. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.

สิทธิโชค วรานุสันติกุล. (2549). จิตวิทยาสังคม : ทฤษฎีและการประยุกต์. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดเอดูเคชั่น.

สุดใจ ภูกงลี. (2560). หิริ โอตตัปปะ กับการแก้ปัญหาสังคม. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 18(1), 124-133.

Johnston, M. (1998). Fighting Systemic Corruption : Social Foundations for Institutional Reform. The European Journal of Development Research, 10(1), 85-104.

Kohlberg, L. (1958). The development of modes of moral thinking and choice in the years 10 to 16. In Doctoral dissertation, Department of Psychology. The University of Chicago.

Kohlberg, L . (1973). Stages and Aging in Moral Development-Some Speculations. The Gerontologist, 13(4), 497-502.

Kohlberg, L. (1981). Essays on Moral Development Vol. I: The Philosophy of Moral Development. Cambridge: Harper & Row.

Kubal, D. et al. (2006). Doing the right thing: How today's leading companies are becoming more ethical. Performance Improvement, 45(3), 5-8.

Ma, H. K. (2013). The moral development of the child: An integrated model. Frontiers in Public Health, 1(57), 1-18.

Piaget, J. (1932). The moral judgment of the child. London: Routledge & Kegan Paul.

Rest, J. R. (1980). Moral judgment research and the cognitive‐developmental approach to moral education. The Personnel and Guidance Journal, 58(9), 602-605.

Robinson, M. (1998). Corruption and development: An Introduction. The European Journal of Development Researach, 10(1), 1-14.

Transparency International. (2021). Corruption Perceptions Index. Retrieved October 1, 2021, from https://www.transparency.org/en/cpi/2020/index /tha

Villegas de Posada, C. (1994). A motivational model for understanding moral action and MORAL action and moral development. Psychological Reports, 74(3), 951-959.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

05/31/2022

รูปแบบการอ้างอิง

ลิมป์ไพบูลย์ ว. ., - ม., & อรรถวาที พ. (2022). หลักพุทธธรรมและทฤษฎีการพัฒนาทางจริยธรรมของโคลเบิร์ก เพื่อลดการทุจริตในองค์กร . วารสารมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(5), 175–193. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSBA/article/view/255224

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ