การดักจับฝุ่นละอองขนาดเล็กจากควันธูปด้วยพืชในอาคาร
คำสำคัญ:
พืชในอาคาร, พืชพรรณประกอบอาคาร, พืชลดฝุ่น, ควันธูป, PM2.5บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาประสิทธิภาพการดักจับฝุ่นจากควันธูปของพืช ในอาคารและคัดเลือกลักษณะพืชพรรณที่เหมาะสมกับการดักจับฝุ่น เนื่องจากควันธูปที่ปล่อยออกมานั้นมีองค์ประกอบของสารอินทรีย์และอนินทรีย์ซึ่งสารประกอบเหล่านี้จะอยู่รวมเป็นอนุภาคขนาดเล็กกว่า 10 ไมครอน และ 2.5 ไมครอน เรียกกว่า PM10 และ PM2.5 โดยการวิจัยนี้มุ่งเน้นการจัดการปัญหาฝุ่นควัน PM2.5 จากการเผาไหม้ของธูปด้วยการดักจับอนุภาคฝุ่นขนาดเล็กของพรรณพืชที่นิยมปลูกในอาคาร 16 ชนิด ซึ่งการทดลองจะทำการปล่อยควันธูปในกล่องทดลองเปล่าเปรียบเทียบกับกล่องทดลองที่มีพืชในอาคาร 1 ต้นเป็นเวลา 30 นาที โดยทำการวัดฝุ่น PM2.5 ที่บริเวณพัดลมระบายอากาศขาออก ซึ่งผลจากการทดสอบพืชทั้งหมด 16 ชนิด ชนิดละ 3 การทดลอง รวม 48 ตัวอย่าง พบว่า ต้นกวักมรกตมีความสามารถในการดักจับ PM2.5 ได้มากที่สุด คือ ร้อยละ 30.87 รองลงมาคือ ต้นลิ้นมังกรความสามารถในการดักจับ PM2.5 ที่ร้อยละ 23.70 ส่วนพืชที่ประสิทธิภาพต่ำสุดคือ ต้นหน้าวัวใบผักกาดที่สามารถดักจับฝุ่นได้เพียงร้อยละ 7.45 โดยสังเกตได้ว่า พืชที่มีลำต้นและใบที่เจริญเติบโตในแนวตั้งจะสามารถดักจับ PM2.5 ได้มากกว่า เนื่องจากมีพื้นผิวสัมผัสมากกว่า รวมทั้งลักษณะใบที่เป็นรูปหอกจะเพิ่มประสิทธิภาพในการดักจับฝุ่นได้ดี ในทางตรงข้าม พืชที่เจริญเติบโตในแนวราบและมีใบขนานกับแนวเคลื่อนที่ของฝุ่นควัน จะมีความสามารถในการดักจับฝุ่นต่ำกว่าปกติ เนื่องจากพื้นที่ผิวสัมผัสมีน้อยกว่าพืชที่เจริญเติบโตในแนวตั้ง
เอกสารอ้างอิง
นักรบ เจริญสุข และคณะ. (2558). การพัฒนาส่วนผสมของธูปเพื่อลดสารก่อมะเร็งในควันธูป. VRU Research and Development Journal Science and Technology, 10(3), 75-84.
พาสินี สุนากร และคณะ. (2559). การศึกษาเปรียบเทียบความสามารถในการจับฝุ่นละอองของพรรณไม้เลื้อย. วารสารวิชาการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 15(2), 175-186.
วิจิตร วังใน และคณะ. (2537). การจําแนกพืชสวน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สํานักส่งเสริมและฝึกอบรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน.
วิรัตน์ ภูวิวัฒน์. (2545). การประดับต้นไม้ภายในอาคาร. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาพืชสวน คณะเทคโนโลยีการเกษตร สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
ศุภชาติ ธรรมนิติเวทย์. (2562). การประดับต้นไม้ภายในอาคาร. วารสารเกษตรนเรศวร, 16(2), 70-86.
สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. (2550). มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. ธูป. มอก.2345-2550 หน้า 1-6 (24 สิงหาคม 2550).
Beckett, E. et al. (2001). Bioanalytical utility of sonovoltammetry. Journal of Pharmaceutical and Biomedical Analysis, 26(5-6), 995-1001.
Brauer, M. et al. (2000). Assessment of indoor fine aerosol contributions from environmental tobacco smoke and cooking with a portable nephelometer. Journal of Exposure Analysis and Environmental Epidemiology, 10(2), 136-144.
Cohen, R. et al. (2013). Hazard assessment of United Arab Emirates (UAE) incense smoke. Science of The Total Environment, 2013(458-460), 176-186.
Hwang, H.-J. et al. (2011). Experimental investigation of submicron and ultrafine soot particle removal by tree leaves. Atmospheric Environment, 45(38), 6987-6994.
Jetter, J. J. et al. (2002). Characterization of emissions from burning incense. Science of The Total Environment, 295(1), 51-67.
Ji, X. et al. (2010). Characterization of particles emitted by incense burning in an experimental house. Indoor Air, 20(2), 147-158.
Kuo, S.-C. et al. (2015). Emission identification and health risk potential of allergy-causing fragrant substances in PM2.5 from incense burning. Building and Environment, 2015(87), 23-33.
Leonard, R. J. et al. (2016). Particulate matter deposition on roadside plants and the importance of leaf trait combinations. Urban Forestry and Urban Greening, 2016(20), 249-253.
Li, Y. et al. (2019). The response of plant photosynthesis and stomatal conductance to fine particulate matter (PM 2.5) based on leaf factors analyzing. Journal of Plant Biology, 62(2), 120-128.
Mo, L. et al. (2015). Assessing the Capacity of Plant Species to Accumulate Particulate Matter in Beijing. China. PLOS ONE, PLOS ONE, 10 (10), 1-18.
Yang, J. et al. (2005). The urban forest in Beijing and its role in air pollution reduction. Urban forestry & urban greening, 3(2), 65-78.
