สภาพปัจจุบันและปัญหาเครือข่ายสังคมและวัฒนธรรมในบริบท การเผชิญสาธารณภัย ในจังหวัดมหาสารคาม
คำสำคัญ:
เครือข่าย, การเผชิญสาธารณภัย, จังหวัดมหาสารคามบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาเครือข่ายในบริบทการเผชิญสาธารณภัยในจังหวัดมหาสารคาม ผู้วิจัยได้ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการศึกษาจากเอกสารและศึกษาในภาคสนาม ด้วยการสังเกตและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 35 คน ประกอบด้วย จำนวน 35 คน ประกอบด้วย หัวหน้างานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยเทศบาลเมืองระดับจังหวัด จำนวน 1 คน หัวหน้างานป้องกันอำเภอ จำนวน 1 คน เจ้าหน้าที่ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย จำนวน 2 คน ผู้ประกอบการมูลนิธิซึ่งได้ รับรองคุณภาพ จำนวน 5 คน ปลัดอำเภองานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย จำนวน 13 คน ผู้รู้เรื่องป้องกันภัยในชุมชน จำนวน 13 คน และนำเสนอข้อมูลโดยการพรรณนาวิเคราะห์ ผลวิจัยพบว่าสภาพปัจจุบันและปัญหาเครือข่ายสังคมและวัฒนธรรมในบริบทการเผชิญสาธารณภัยในจังหวัดมหาสารคามของทั้ง 5 หน่วยงานได้แก่ มูลนิธิมหาสารคามการกุศล (จีเสียงเกาะ) หน่วยกู้ภัยอโสก กันทรวิชัย – พ่งไล้เกาะ สมาคมกู้ภัยเทพนิมิตมหาสารคาม ชมรมกู้ภัยพระเจ้าศรีโสภณ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม หน่วยกู้ชีพนครินทร์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ด้านภาพรวมปัญหาอุปสรรคที่พบคือ ขาดบุคลากรที่เพียงพอต่อการเข้าเผชิญเหตุทั่วจุดพื้นที่รับผิดชอบ ขาดเครื่องมือสื่อสารที่มีไม่เพียงพอ ลักษณะงานซ้ำซ้อน ขาดงบประมาณสนับสนุนเป็นค่าจ้าง และด้านสภาพปัญหาในการเข้าเผชิญเหตุพบว่า ชาวบ้านหรือญาติของผู้ประสบภัยหรือผู้ป่วยไม่เข้าใจเรื่องการประเมินอาการของผู้ประสบภัย เมื่อรถกู้ชีพมาถึง เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการจะซักประวัติและประเมินภาวะอาการผู้ประสบภัย พร้อมเขียนบันทึกข้อมูลผู้ประสบภัยเบื้องต้น แต่ญาติผู้ป่วยจะไม่ให้ความร่วมมือในการซักประวัติและเร่งให้เจ้าหน้าที่รีบนำส่งสถานพยาบาลซึ่งเป็นปัญหาในการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเพื่อให้ผู้ป่วยได้รับการรักษาที่ถูกต้องตามหลัก
เอกสารอ้างอิง
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2557). การลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ.
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2558). แผนการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ พ.ศ. 2558. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กระทรวงมหาดไทย. (2555). การลดความเสี่ยงจากสาธารณภัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กอบชัย บุญอรณะ. (2561). การจัดการสาธารณภัยขนาดใหญ่ : บทเรียนการแก้ไขปัญหาอุทกภัยภาคใต้ 2560. วารสารรัฏฐาภิรักษ์, 60(1). 91-101.
พีรพงษ์ บุญสวัสดิ์กุลชัย. (2540). การประเมินผลการปฏิบัติงานของพนักงานกู้ชีพโรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่นและอาสาสมัครกู้ภัยจังหวัดขอนแก่น. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สมเพ็ชร์ งามศิริจิตต์. (25 ธันวาคม 2562). ความเป็นมาของมูลนิธิกู้ภัยในจังหวัดมหาสารคาม. (รังสรรค์ ชินภักดี, ผู้สัมภาษณ์)
สุนทรชัย ชอบยศ. (2555). กระบวนการและผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลเป็นเทศบาลตำบล : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลในจังหวัดขอนแก่น. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุภางค์ จันทวานิช. (2542). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพันธ์ ฉันทแดนสุวรรณ. (2546). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันราชภัฏจันทรเกษม.
อนุเชนทร์ เรืองฤทธิ์. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการความเสี่ยงจากสาธารณภัยของชุมชนเทศบาลตำบลเกาะคาแม่ยาว ตำบลเกาะคา อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง. ใน วิทยานิพนธ์รัฐปศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเนชั่น.
Goldsmith S. et al. (2004). Governing by Network: The New Shape of the Public Sector. The Innovation Journal: The Public Sector Innovation Journal, 14(2), 1-2.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.





