รูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อส่งเสริมทักษะการพัฒนานวัตกรรมของครู

จิติมา วรรณศรี; วิทยา  จันทร์ศิลา; สถิรพร  เชาวน์ชัย

ผู้แต่ง

จิติมา วรรณศรี มหาวิทยาลัยนเรศวร
วิทยา จันทร์ศิลา มหาวิทยาลัยนเรศวร
สถิรพร เชาวน์ชัย มหาวิทยาลัยนเรศวร

คำสำคัญ:

รูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการ, ทักษะนวัตกรรม, การพัฒนานวัตกรรมของครู

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อส่งเสริมทักษะการพัฒนานวัตกรรมของครู ใช้วิธีการวิจัยและพัฒนาโดยดำเนินการศึกษาสภาพ การพัฒนานวัตกรรมของครู ศึกษาแนวทางในการพัฒนาครูด้านทักษะการพัฒนานวัตกรรม สร้างและตรวจสอบความเหมาะสมและเป็นไปได้ของรูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อส่งเสริมทักษะการพัฒนานวัตกรรมของครู ประเมินทักษะการพัฒนานวัตกรรมของครูและความพึงพอใจของครูที่มีต่อรูปแบบ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยคือ ครูจำนวน 50 คนในสถานศึกษา 10 แห่งใน 5 จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง โดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน และผู้ทรงคุณวุฒิตรวจสอบรูปแบบจำนวน 10 คนโดยการเลือกแบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนด เครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม 3 ฉบับ ได้แก่ แบบสอบถามสภาพการพัฒนานวัตกรรมของครู แบบประเมินความเหมาะสมและเป็นไปได้ของรูปแบบ แบบสอบถามทักษะการพัฒนานวัตกรรมของครู และแบบสอบถามความพึงพอใจของครูที่มีต่อรูปแบบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อส่งเสริมทักษะการพัฒนานวัตกรรมของครู ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 วัตถุประสงค์ของรูปแบบ ส่วนที่ 2 ระบบดำเนินการพัฒนาครู มี 3 ขั้นตอน 2.1) วางแผน 2.2) ปฏิบัติการและสังเกตผล ซึ่งประกอบด้วยการวิเคราะห์ปัญหา สร้างนวัตกรรม ปฏิบัติการใช้นวัตกรรม และประเมินผล 2.3) สะท้อนผล และส่วนที่ 3 การประเมินผลรูปแบบ

เอกสารอ้างอิง

จิติมา วรรณศรี. (2563). นวัตกรรมสู่การพัฒนาสถานศึกษา. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์3.

จิติมา วรรณศรี. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(10), 158-472.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). จำเป็นต้องปฏิรังสรรค์การศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2561). การศึกษา 4.0 เป็นยิ่งกว่าการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภัทราภรณ์ เกษสังข์. (2559). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ลักษณ์พร เข้มขัน และจิติมา วรรณศรี. (2564). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของครูภาษาอังกฤษในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(4), 298-309.

สมาน อัศวภูมิ. (2561). ทบทวนแนวคิดและวิธีวิจัยเกี่ยวกับรูปแบบและการพัฒนารูปแบบ. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 18(1), 1-10.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ.2561. กรุงเทพมหานคร: 21 เซ็นจูรี่.

สิรินภา กิจเกื้อกูล. (2557). กรณีศึกษาการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ในโรงเรียนขนาดเล็กแห่งหนึ่ง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 16(2), 165-176.

Aiyara, A. & Wannasri, J. (2021). The Management Model of Innovation School. Turkish Journal of Physiotherapy and Rehabilitation, 32(3), 19768-19772.

Bates, B. (2016). Learning Theories Simplified. Los Angeles: SAGE.

Costello, J. M. P. (2003). Action Research. New York: Continuums.

O’Briem, R. (2001). An Overview of the Methodological Approach of Action Research.California: University of Toronto. Retrieved December 20, 2021, from

http://www.web.net/~robrin/papers/arfind.html

Sagor, R. (2011). The Action Research Guidebook: A Four-Stage Process for Educators and School Teams. (2nd ed.) California: Corwin.

Sanzo, K. (2016). Strategies for Developing and Supporting School Leader: Stepping Stones to Great Leadership. New York: Routledge.

Tidd, J. & Bessant, J. (2009). Managing Innovation: Integrating Technological, Market and Organizational Change. (4th Ed.) West Sussex: John Wiley and Sons.

Weiss, D. S. & Legrand, C. P. (2011). Innovation Intelligence: The Art and Practice of Leading Sustainable Innovation in Your Organization. Ontario: John Wiley & Sons.