การแสวงหาแนวคิดการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวคชบาลของประเทศไทย  เพื่อการสร้างคุณค่าให้กับกิจกรรมการท่องเที่ยว

ศรเพชร ยิ่งมี; ศิริเพ็ญ ดาบเพชร; ฉลองศรี พิมลสมพงศ์

ผู้แต่ง

ศรเพชร ยิ่งมี มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศิริเพ็ญ ดาบเพชร มหาวิทยาลัยนเรศวร
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวช้าง, แหล่งท่องเที่ยวคชบาล, การสร้างคุณค่ากิจกรรมการท่องเที่ยว

บทคัดย่อ

การท่องเที่ยวคชบาลในหลายประเทศรวมทั้งประเทศไทยกำลังประสบปัญหาภาพลักษณ์ที่ไม่ดีในการนำช้างมาใช้ทางการท่องเที่ยวด้วยการพยายามฝึกและบังคับช้างเพื่อนำเสนอความบันเทิงให้กับนักท่องเที่ยวเป็นหลัก ทำให้นักท่องเที่ยวอาจพบเห็นภาพที่ไม่เหมาะสม เช่น การทารุณสัตว์ แหล่งท่องเที่ยวคชบาลได้พยายามหาทางแก้ไขมาโดยตลอด โดยเฉพาะการยกเลิกกิจกรรมที่ถูกมองว่าเป็นการทารุณสัตว์ เช่น การขี่ช้าง การแสดงของช้างและพยายามปล่อยช้างให้เป็นอิสระตามธรรมชาติภายในแหล่งท่องเที่ยว แต่ไม่รองรับนักท่องเที่ยวที่ต้องการกิจกรรมการท่องเที่ยวในรูปแบบเดิม การแสวงหาแนวคิดการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวคชบาล ควรศึกษาการพัฒนาด้านคุณค่ากิจกรรม การท่องเที่ยวเพื่อให้สามารถรองรับนักท่องเที่ยวได้ทุกกลุ่ม โดยเฉพาะช้างเป็นสัตว์ป่า กิจกรรม การท่องเที่ยวจึงต้องคำนึงถึงพฤติกรรมทางธรรมชาติของช้าง จนพบกับแนวคิดการสร้างความน่าหลงใหลในจุดหมายปลายทาง 6 มิติ ซึ่งสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการพัฒนาคุณค่ากิจกรรม การท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวคชบาลให้มีความน่าหลงใหลได้และมี ความเชื่อมโยงกับพฤติกรรมทางธรรมชาติของช้าง ซึ่งกิจกรรมการท่องเที่ยวควรมี 1) ความลึกลับ มีเสน่ห์ มีเรื่องราวน่าสนใจของแหล่งท่องเที่ยว 2) ความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากร ความหลากหลายของทรัพยากรที่ช้างต้องการ 3) ความน่าดึงดูดใจที่นักท่องเที่ยวต้องการ 4) ความมีเอกลักษณ์ของช้าง 5) ความเหมาะสมพอดีและเข้ากันได้ระหว่างแหล่งท่องเที่ยวคชบาลและกิจกรรมการท่องเที่ยว 6) ความเป็นมิตร นักท่องเที่ยวยังคงสามารถปฏิสัมพันธ์กับช้างผ่านกิจกรรมการท่องเที่ยวได้ แนวคิดนี้จะทำให้ทราบถึงแนวทางการพัฒนาคุณค่าของกิจกรรมการท่องเที่ยวที่มีอยู่ เพื่อให้สามารถรองรับนักท่องเที่ยวได้ทุกกลุ่มและ เพื่อความอยู่รอดของช้าง

เอกสารอ้างอิง

กรมการท่องเที่ยว. (2556). พิธีมอบเครื่องหมายรับรองมาตรฐานการท่องเที่ยว ประจำปี พ.ศ. 2555 - 2556. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

สถาบันคชบาลแห่งชาติในพระอุปถัมภ์ฯ. (2561). โครงการ “การประชุมช้างแห่งชาติ ประจำปี 2561” วันที่ 2 - 3 สิงหาคม 2561. เรียกใช้เมื่อ 31 สิงหาคม 2562 จาก https://shorturl.asia/pVUgW

สำนักควบคุม ป้องกัน และบำบัดโรคสัตว์. (2552). รายชื่อปางช้างในประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 17 สิงหาคม 2562 จาก https://dld.go.th/th/index.php/th/

Animals, M. (2019). Daily Mail online. Retrieved August 17, 2019, from www.dailymail.co.uk

Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism management, 21(1), 97-116.

Chen, P. J. & Kerstetter, D. L. (1999). International students’ image of rural Pennsylvania as a travel destination. Journal of travel research, 37(3), 256-266.

Cohen, E. (2009). The wild and the humanized: Animals in Thai tourism. Anatolia, 20(1), 100-118.

Cohen, E. (2015). Young elephants in Thai tourism: A fatal attraction. Animals and tourism: Understanding diverse relationships, 34(2), 163-177.

Collier, A. & Harraway, S. (1997). Tourism Industry Principles of Tourism. Auckland: Longman Paul Ltd.

Dickman, C. R. (1996). Impact of exotic generalist predators on the native fauna of Australia. Wildlife Biology, 2(3), 185-195.

Dissanayake, D. M. M. I. (2016). Promoting Elephant Friendly Tourism in Sri Lanka. In Anura Manatunga, K.A.T. Chamara, Thilina Wickramaarachchi and Harini Navoda de Zoysa (Eds.), International Conference on Asian Elephants in Culture & Nature, 20th - 21st August 2016 (pp. 170-180). Sri Lanka: Centre for Asian Studies, University of Kelaniya, Sri Lanka.

Echtner, C. M. & Ritchie, J. B. (1993). The measurement of destination image: An empirical assessment. Journal of travel research, 31(4), 3-13.

Kachel, U. E. (2018). Sense-and decision-making in online discussions: To ride or not to ride an elephant in Thailand. 28th Annual CAUTHE Conference : Get Smart: Paradoxes and Possibilities in Tourism, Hospitality and Events Education and Research - University of Newcastle, Newcastle, Australia, 12(1), 777-780.

Kaplan, S. (1995). The restorative benefits of nature: Toward an integrative framework. Journal of environmental psychology, 15(3), 169-182.

Kim, S.-H. et al. (2009). Structural relationships among involvement, destination brand equity, satisfaction and destination visit intentions: The case of Japanese outbound travelers. Journal of Vacation Marketing, 15(4), 349-365.

Learmonth, M. J. (2020). Human-Animal Interactions in Zoos: What Can Compassionate Conservation, Conservation Welfare and Duty of Care Tell Us about the Ethics of Interacting, and Avoiding Unintended Consequences? Animals, 10(11), 1-14.

Liu, C.-R. et al. (2017). Destination fascination: Conceptualization and scale development. Tourism management, 63(1), 255-267.

Morrison, A. M. (2013). Marketing and managing tourism destinations. London: Routledge.

Sirgy, M. J. & Su, C. (2000). Destination image, self-congruity, and travel behavior: Toward an integrative model. Journal of travel research, 38(4), 340-352.

Srinok, N. (2020). Marketing communication tools for elephant camp business a case study of Ayutthaya elephant palace & royal kraal. In Mastar of Arts (Marketing Communications). Rajamangala University of Technology Phra Nakhon.

Stokburger-Sauer, N. E. (2011). The relevance of visitors’ nation brand embeddedness and personality congruence for nation brand identification, visit intentions and advocacy. Tourism management, 32(6), 1282-1289.

World Animal Protection. (2014). Checking out of cruelty. World Animal Protection. Company Limited by Guarantee in England and Wales, Registration No. 4029540. Registered Charity 1081849. Retrieved March 27, 2019, from www.worldanimalprotection.org/tourismguide