รูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคม  ในยุคประเทศไทย 4.0

สรายุทธ ช่างงาม; พิณสุดา สิริธรังศรี; อุทัย บุญประเสริฐ

ผู้แต่ง

สรายุทธ ช่างงาม มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
พิณสุดา สิริธรังศรี มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
อุทัย บุญประเสริฐ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

คำสำคัญ:

รูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชน, ความรับผิดชอบต่อสังคม, ประเทศไทย 4.0

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา และแนวทาง การบริหารโรงเรียนเอกชนเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมในยุคประเทศไทย 4.0 และ 2) นำเสนอรูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมในยุคประเทศไทย 4.0 เป็นการวิจัยแบบผสมผสานวิธี ประชากร คือ โรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษาทั่วประเทศ แบ่งเป็น 2 ขั้นตอน 1) สัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้บริหาร ครู และกรรมการจากโรงเรียนเอกชนที่มีอายุการก่อตั้งมากกว่า 10 ปีขึ้นไป 6 โรงเรียน 2) สอบถามผู้บริหารและครู 700 คนจาก 350 โรงเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) โรงเรียนเอกชนมีสภาพปัจจุบันในการรับผิดชอบต่อสังคมโดยการสอดแทรกลงไปในกิจกรรมทั้งในและนอกห้องเรียน การให้บริการความรู้และทรัพยากรแก่ชุมชน สำหรับปัญหาประกอบด้วยความไม่ชัดเจนในแนวทางการจัดกิจกรรม ภาระงานของครู งบประมาณที่ไม่เพียงพอ พื้นที่ที่จำกัด ส่วนแนวทางการบริหารควรที่จะพัฒนาการเรียนรู้ที่เน้นวิทยาศาสตร์ ทักษะชีวิต ทักษะอาชีพ สิ่งแวดล้อม รวมถึงการเอาใจใส่ผู้เรียน 2) รูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชน ประกอบด้วย 2.1) หลักการที่มีความรับผิดชอบต่อสังคม ธรรมาภิบาล ความเสมอภาคเท่าเทียม เศรษฐกิจพอเพียง บริหารเชิงกลยุทธ์ 2.2) แนวคิดการเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ โรงเรียนดิจิทัล โรงเรียนสีเขียว โรงเรียนชุมชน โรงเรียนแห่งความสุข 2.3) องค์ประกอบ ได้แก่ นโยบายการบริหาร หลักสูตร สิ่งแวดล้อมศึกษา บุคลากร เครือข่ายชุมชน 2.4) จุดเด่น ได้แก่ ใช้ได้กับทุกโรงเรียน ผสานได้กับภาระงานเดิม ทุนน้อยสามารถทำได้ พัฒนาทักษะใหม่ 2.5) ข้อจำกัด ได้แก่ ความพร้อมของผู้เรียน เวลาเรียนที่จำกัด ขาดแคลนอุปกรณ์ 2.6) เงื่อนไขความสำเร็จ ได้แก่ กำหนดนโยบาย การมีส่วนร่วม เรียนรู้ตลอดชีวิต เน้นทักษะเทคโนโลยี ความร่วมมือจากชุมชน และการปรับใช้ตามบริบท

เอกสารอ้างอิง

คณิภา ธุระธรรม. (2555). โรงเรียนชุมชน. เรียกใช้เมื่อ 10 ตุลาคม 2564 จาก https:// guru.sanook.com/7586/

จิรพันธุ์ จรัสภัทรโรจน์ เเละคณะ. (2560). ลักษณะทางประชากรและสังคมของบุคคลที่เสี่ยงต่อวงจรอุบาทว์ “โง่-จน-เจ็บ”: ข้อค้นพบจากการสำารวจอนามัยและสวัสดิการ พ.ศ. 2558. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 11(2), 195-204.

เยาวพา เดชะคุปต์. (2553). การพัฒนารูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้สำหรับการจัดการศึกษาในบริบทของสังคมไทย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา, 2(1), 133-145.

รัตนชัย ศรสุวรรณ. (2557). การบูรณาการความรับผิดชอบต่อสังคมของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

วิชาญ สุวรรณวงศ์. (2549). การจัดการสิ่งแวดล้อมในโรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ 2 ตามการรับรู้ของครู. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.

สลิลรัตน์ พลอยประดับ. (2561). รูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์สำหรับเสริมสร้างศักยภาพทางการแข่งขันของโรงเรียนเอกชนระดับมัธยมศึกษาในเขตภาคตะวันออก. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการนิเทศเพื่อพัฒนาและส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ตามนโยบายลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้. กรุงเทพมหานคร: หน่วยศึกษานิเทศก์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560-2564). กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.

สุวณี อึ่งวรากร. (2557). การพัฒนาคุณภาพการศึกษาสู่โรงเรียนวิทยาศาสตร์ : กรณีศึกษาโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ตรัง. ฐานข้อมูลงานวิจัยทางการศึกษา สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 12 ตุลาคม 2564 จาก http://www. thaiedresearch

สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2558). ‘โมเดลประเทศไทย 4.0’ ผลึกความคิด (31 สิงหาคม 2558). เรียกใช้เมื่อ 26 มกราคม 2562 จาก http://www.thansettakij.com/content /9309