การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะการสร้างการรับรู้ตราสินค้า ต่อผู้บริโภคด้วยสื่อโซเชียลมีเดียของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อม ในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
คำสำคัญ:
การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะ, การสร้างการรับรู้ตราสินค้าต่อผู้บริโภค, สื่อโซเชียลมีเดียของผู้ประกอบการ, วิสาหกิจขนาดย่อมบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะการสร้างการรับรู้ตราสินค้าต่อผู้บริโภคด้วยสื่อโซเชียลมีเดียของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อมในอำเภอ หัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 2) จัดฝึกอบรมหลักสูตรฐานสมรรถนะการสร้างการรับรู้ตราสินค้าต่อผู้บริโภคด้วยสื่อโซเชียลมีเดียของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อม 3) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรฐานสมรรถนะการสร้างการรับรู้ตราสินค้าต่อผู้บริโภคด้วยสื่อโซเชียลมีเดียของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อม เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มเป้าหมายในการวิจัย คือ ผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อมในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 60 รายซึ่งได้กลุ่มเป้าหมายมาโดยสมัครใจ เครื่องมือที่ใช่ในการวิจัยคือหลักสูตรฐานสมรรถนะการสร้างการรับรู้ตราสินค้าต่อผู้บริโภคด้วยสื่อโซเชียลมีเดีย และแบบประเมินผลการฝึกอบรม เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยชุดฝึกอบรมในหลักสูตรฐานสมรรถนะตามมอดูลการเรียนรู้ ประกอบไปด้วย แบบสอบถามความคิดเห็นก่อนการจัดฝึกอบรม ใบงาน สำหรับ “ผู้รับการฝึกอบรม” รายการคำถาม รายการคำสั่งปฏิบัติ แบบประเมิน สำหรับ “ผู้ประเมิน” การสอบถามปากเปล่า การสังเกตวิธีและทักษะการปฏิบัติ และผลงานของผู้อบรม ผลการวิจัยในการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะการสร้างการรับรู้ตราสินค้าต่อผู้บริโภคด้วยสื่อโซเชียลมีเดียพบว่า รูปแบบที่ควรให้ผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อมได้เรียนรู้และฝึกปฏิบัติเพื่อให้เกิดสมรรถนะการสร้าง การรับรู้ตราสินค้าต่อผู้บริโภคด้วยสื่อโซเชียลมีเดียที่สำคัญ ได้แก่ 1) การสร้างตัวตนบนโลกออนไลน์ 2) การพัฒนากลยุทธ์เพิ่มยอดขาย 3) การสร้างสื่อ 4) การสร้างเนื้อหา และ 5) การเผยแพร่ผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย หน่วยสมรรถนะที่ผู้รับการฝึกอบรมให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ได้แก่ การพัฒนากลยุทธ์การเพิ่มยอดขาย เพิ่มยอดงานบริการ โดยกลุ่มเป้าหมายเป็นฐาน
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน. (2564). กรอบและแนวทางการจัดทำหลักสูตรตามความสามารถ. เรียกใช้เมื่อ 13 มกราคม 2564 จาก http://home.dsd.go.th/techno /trainingsystem/phocadownload/cbt_2558/cbc_guide2558.pdf
กรมสรรพากร. (2564). ลักษณะของ SMEs. เรียกใช้เมื่อ 18 มีนาคม 2564 จาก http://www.rd.go.th/publish/38056.0.html
กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2564). Digital Economy: รู้ทัน เข้าใจ และนำไปใช้. เรียกใช้เมื่อ 15 มกราคม 2564 จาก http://www.most.gohtmlth/main/th/ product/sciencetalk/4054-digital-%20economy-.html
ณัฐพล ลีลาวัฒนานันท์. (2560). ปัญหาของ SME ไทย. เรียกใช้เมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2564 จาก http://www.prosoftmyaccount.com/ArticleInfo.aspx?ArticleTypeID =2224& ArticleID=9618
นธกฤต วันต๊ะเมล์. (2557). การสื่อสารการตลาด. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ภาวพรรณ ขำทับ. (2559). การพัฒนาระบบการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะตามมาตรฐานอาชีพสาขาแอนิเมชัน. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีเทคนิคศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ องค์การมหาชน. (2562). ความสำคัญของระบบคุณวุฒิวิชาชีพ. เรียกใช้เมื่อ 18 กันยายน 2564 จาก http://www.tpqi.go.th/qualification.php
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560 - 2564. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2564). นิยาม SME. เรียกใช้เมื่อ 12 มีนาคม 2564 จาก https://www.sme.go.th/th/cms-detail.php?modulekey =332&id=1334
เสกสรร อามาตย์มนตรี. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบฐานสมรรถนะ เรื่อง การผลิตสื่อเสียงบรรยายภาพ. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีเทคนิคศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
We Are Social and Hootsuite. (2019). DIGITAL 2019: GLOBAL INTERNET USE ACCELERATES. Retrieved Mar 20, 2019, from https://wearesocial.com/ blog /2019/01/digital-2019-global-internet-use-accelerates
Wertime, K. & Fenwick, I. (2008). Digi marketing: The essential guide to new mediaand digital marketing. Singapore: John Wiley & Sons (Asia).
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.





