การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชา GEN 603 การออกกำลังกายในชีวิตประจำวันต่อการพัฒนาสมรรถภาพทางกายและความรู้ของนักศึกษาคณะจิตวิทยา โดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการ Active Learning
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความรู้และสมรรถภาพทางกายของนักศึกษาคณะจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ในรายวิชา GEN 603 การออกกำลังกายในชีวิตประจำวัน ก่อนและหลังเรียน
กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักศึกษาคณะจิตวิทยาที่ลงเรียนในรายวิชา GEN 603 การออกกำลังกายในชีวิตประจำวัน จำนวนทั้งหมด 60 คน เป็นเพศหญิง 40 คน (ร้อยละ 66.67) และเพศชาย 20 คน (ร้อยละ 33.33) การสอนใช้วิธี Active Learning ที่เน้นให้ผู้เรียนมีส่วนร่วม ได้แสวงหาความรู้ด้วยตนเอง ทำงานเป็นกลุ่ม และฝึกออกแบบโปรแกรมการออกกำลังกายเครื่องมือที่ใช้คือแบบทดสอบความรู้ทางด้านการออกกำลังกายและแบบทดสอบสมรรถภาพทางกาย วิเคราะห์สถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) ใช้สรุปข้อมูลกลุ่มตัวอย่าง เป็นค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation)
ผลการวิจัยพบว่า ด้านความรู้ คะแนนความรู้ด้านการออกกำลังกายหลังเรียน (M = 23.39, S.D. = 1.659) สูงกว่าก่อนเรียน (M = 13.06, S.D. = 1.862) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ด้านสมรรถภาพทางกาย นักศึกษาชาย หลังเรียนมีสมรรถภาพในเกณฑ์ปกติเพิ่มจาก 3 รายการเป็น 4 รายการ โดยเฉพาะการยืน-นั่งบนเก้าอี้ 60 วินาทีที่พัฒนาจากเกณฑ์ต่ำเป็นปานกลางนักศึกษาหญิง พัฒนาจากเกณฑ์ต่ำในทุกรายการ (ยกเว้นดัชนีมวลกายที่ยังคงอยู่ในเกณฑ์ท้วม) เป็นเกณฑ์ปานกลางทั้ง 4 รายการ ได้แก่ การนั่งงอตัวไปข้างหน้า แรงบีบมือ การยืน-นั่งบนเก้าอี้ 60 วินาที และการยืนยกเข่าขึ้นลง 3 นาที
การพัฒนาสมรรถภาพทางกายที่เกิดขึ้นเป็นผลมาจากสภาพแวดล้อมมหาวิทยาลัยที่เอื้อต่อการออกกำลังกาย การจัดการเรียนการสอนที่เน้นการปฏิบัติ และการส่งเสริมให้นักศึกษาทำกิจกรรมทางกายอย่างน้อยวันละ 30 นาที ผลการวิจัยสอดคล้องกับแนวทางขององค์การอนามัยโลกและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาสมรรถภาพทางกายผ่านการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมพลศึกษา. (2562). แบบทดสอบและเกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายของประชาชนอายุ 19-59 ปี. สำนักวิทยาศาสตร์การกีฬา กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
เกษม นครเขตต์. (2559). ข้อเสนอระดับสากลเพื่อการมีกิจกรรมทางกายเพื่อสุขภาพโดยองค์การอนามัยโลก.วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 42(2), 25-30.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2556). ประโยชน์และคุณค่าของการออกกำลังกายที่มีต่อร่างกาย.วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 39(2), 13-14.
นภัสสร พูลลาภ. (2561). ผลของการเรียนรู้แบบ Active Learning ต่อสมรรถภาพทางกายและทักษะการเคลื่อนไหวของนักศึกษาคณะพลศึกษา. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 44(3), 30-40.
ประทาน ทองนพ. (2560). การประยุกต์ใช้ Active Learning ในการสอนพลศึกษาเพื่อส่งเสริมสมรรถภาพทางกายของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วารสารวิจัยและพัฒนา, 12(1), 15-25.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). รวมบทความเกี่ยวกับปรัชญา หลักการ วิธีสอนและการวัดเพื่อประเมินผลทางพลศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
López-Fernández, I., & González-Gómez, J. (2021). The impact of active learning strategies on physical fitness and motivation in university students. Journal of Educational Psychology, 113(4), 671-685. https://doi.org/10.1037/edu0000590
Pérez-González, M., & Martínez-Sánchez, J. (2022). Active learning and its effect on physical fitness among high school students: A qualitative study. Physical Education and Sport Pedagogy, 27(3), 258-274. https://doi.org/10.1080/17408989.2021.1987421
Smith, L. R., & Jones, A. C. (2020). Enhancing physical fitness through active learning: A Systematic review. International Journal of Sports Science & Coaching, 15(2), 123-135. https://doi.org/10.1177/1747954120909171
World Health Organization. (2010). Global recommendations on physical activity for health. Retrieved from https://www.who.int/dietphysicalactivity/global-PA-recs-2010.pdf
