การพัฒนาแบบฝึกทักษะอังกะลุงขั้นสูง โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์

Main Article Content

สุทธิศักดิ์ โพธิ์ศรัชัย
ธรณัส หินอ่อน
จรัญ กาญจนประดิษฐ์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากระบวนการฝึกทักษะอังกะลุงขั้นสูง 2) พัฒนาแบบฝึกทักษะการเขย่าอังกะลุงขั้นสูง โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ดำเนินการตามระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แบบสัมภาษณ์ 2) แบบสังเกตแบบมีส่วนร่วม 3) แบบประเมินคุณภาพแบบฝึกทักษะอังกะลุงขั้นสูง (ฉบับนำร่อง) 4) หนังสือรับรองคุณภาพชุดแบบฝึกทักษะอังกะลุงขั้นสูง ผลการวิจัย พบว่า กลวิธีการปรับวงอังกะลุง มี 8 ขั้นตอน 1) การปรับทางและสำนวนเพลง 2) การปรับกลวิธี 3) การปรับทักษะ 4) การปรับความเหมาะสม 5) การปรับแนวการบรรเลง 6) การปรับเครื่องประกอบจังหวะ 7) การปรับความพร้อมเพรียง และ 8) การปรับเปลี่ยนชุดอังกะลุง แบบฝึกทักษะอังกะลุงขั้นสูงที่พัฒนาขึ้นมีจำนวน 13 แบบฝึกทักษะ แบ่งเป็น 2 แบบฝึกทักษะย่อย 1 แบบฝึกเสริมทักษะ ผลการประเมินคุณภาพชุดแบบฝึกทักษะอังกะลุงขั้นสูง จากผู้เชี่ยวชาญทั้ง 3 ท่าน ซึ่งลงความเห็นว่า ผ่านการรับรองคุณภาพของชุดแบบฝึกทักษะ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.0 อยู่ในระดับดี ซึ่งเป็นทางเลือกสำหรับผู้ที่สนใจนำไปใช้ในการพัฒนาทักษะการเขย่าอังกะลุงให้กับผู้เรียนได้

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

จรัญ กาญจนประดิษฐ์. (2554). การศึกษาพัฒนาการทักษะการเป่าขลุ่ยเพียงออโดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ (Davies’ Instruction Model for Psychomotor Domain) และการสอดแทรกคุณธรรมด้านความเพียรของนักศึกษาที่เรียนรายวิชา 864382 ทักษะดนตรีไทย 2. วารสารศิลปกรรมศาสตร์, 3(2), 93–117

ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2545). สาระดนตรีศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 20). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.

วงดนตรีไทยราชวินิตบางแก้ว. (2568). ประกวดดนตรีมหาวิทยาลัยบูรพา วันที่ 7-8 มีนาคม 2568 [โพสต์ Facebook]. ค้นเมื่อ 2 ธันวาคม 2568 จาก https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1094185952512883&set=pb

สุภชัย คันธะวงศ์. (2560). การจัดการเรียนรู้ดนตรีไทยในระบบการศึกษา. วารสารดนตรีศึกษา, 12(2), 45–60.

สุทธภพ ศรีอักขรกุล, และบุษกร บิณฑสันต์. (2559). กลวิธีการปรับวงดนตรีไทยตามแนวทางครูบรรพต แจ้งจรัส กรณีศึกษาโรงเรียนราชวินิตบางแก้ว. วารสารศิลปกรรมศาสตร์, 8(1), 89–110.

สำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยบูรพา. (2535). สูจิบัตรการประกวดดนตรีไทยระดับนักเรียนภาคตะวันออก ครั้งที่ 12. ชลบุรี.

Davies, I. K. (1971). The management of learning. McGraw-Hill.

Harrow, A. J. (1972). A taxonomy of the psychomotor domain: A guide for developing

behavioral objectives. David McKay.