Local Wisdom Management of Cloth Weaving Group in Wiangyong Sub-District, Amphoe Mueang, Lamphun Province

Main Article Content

Monchanok Upata

Abstract

This research aimed to investigate patterns and procedures of weaving Lamphun brocade silk, to study designs and evolution of Lamphun brocade silk and to manage knowledge on weaving brocade silk of cloth weaving group in Wiangyong sub-district, Muang district, Lamphun province. The results of the research found that weaving procedures started from graphic designing, thread spinning, thread pulling, thread reeling, thread winding, sewing frame arrangement, threads pattern arrangement by heddles (keb-ta-kor-yeab), inserting flower design, designing thread by heddles (keb-takor-dok) and brocade weaving. Cloth weaving equipment consisted of loom, thread bunch, puller, thread reel, heddle, shuttle, designing thread, threads pattern arrangement, reed, picking up stick, beater, pedal, embroidered stick, and threads pattern arrangement stick. Brocade silk designs were adapted from Thai designs and applied to weavers’ needs. Cloth colors would be natural. In the past, graphic designing would be done on graph paper and after that computer was applied for designing, which made designing to be done more easily. The result on managing knowledge was tacit knowledge. Members produced brocades according to their own needs. They acquired knowledge from ancestors by observing, remembering and practicing to build proficiency. Knowledge codification was not apparent without categorization. Knowledge sharing was done informally through conversations between members and learned by practicing. Knowledge transfer was done by demonstrating and describing procedures of weaving brocade silk to descendants and interested people. Knowledge storing was based on people by memorizing from ancestors and done in the form of documents to show details of basic weaving procedures.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Articles

References

กมลนัทธ์ ศรีจ้อย. (2556). การสังเคราะห์ องค์ความรู้ ภูมิปัญญาผ้าทอบ้านเนินขามสู่การเรียนรู้ คณะครุศาสตร์ อุตสาหกรรมมหาบัณฑิต วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าธนบุรี.

เครือมาศ วุฒิกาศ. (2537). ชีวิต ศรัทธา และผืนผ้า: การสืบทอดความรู้เรื่องผ้าทอ อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. รายงานผลการวิจัย กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.

ณัฐพร ศรีกัณทา. (2547). ผ้าไหมยกดอกภูมิปัญญาพื้นบ้านจังหวัดลำพูนในสัมมนาศิลปะไทย. เชียงใหม่: คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ดวงฤทัย อรรคแสง. (2552). กระบวนการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นผ้าไหมมัดหมี่ย้อมสีธรรมชาติ. บริหารธุรกิจมหา บัณฑิต วิทยาลัยศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ทัศวรรณ ทิคำมา. (2557). ภูมิปัญญาท้องถิ่นล้านนา การทอผ้าฝ้ายยกดอกลำพูน. รายงานการวิจัย สถาบันวิจัยและ พัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

ธนากร สังเขป. (2556). การพัฒนาที่ยั่งยืน.กรุงเทพ :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นฤมล ศรีกิจการ. (2536). การทอผ้าไหมที่บ้านกาดอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่: ประวัติและพัฒนาการตั้งแต่ พ.ศ. 245– 2524.

งานวิจัยวัฒนธรรมสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.

น้ำทิพย์ วิภาวิน. (2547). การจัดการความรู้กับคลังความรู้. กรุงเทพฯ: เอสอาร์พริ้นติ้งแมสโปรดักส์.

นพพร พวงสมบัติ. (2547). กระบวนการเรียนรู้ของผู้ผลิตผ้าทอซิ่นตีนจก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

บุญดี บุญญากิจ. (2549). การจัดการความรู้จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.

รจนา ชื่นศิริกุลชัย. (2542). การศึกษาผ้าไหมยกดอกลำพูน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วิบูลย ์ลิ้สุวรรณ. (2530). ผ้าไทย: พัฒนาการทางอุตสาหกรรมและสังคม. กรงุเทพฯ: บรรษัทเงินทุนอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย.

วรรณดี สุทธินรากร. (2557). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมและกระบวนการทางสำนึก. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ สยาม.

ศิราภรณ์ กุลจิตติวิรัช. (2556). การจัดการความรู้การทอผ้าย้อมครามบ้านโนนสะอาด ตำบลนางัว อำเภอนาหว้า จังหวัด นครพนม. วิทยานิพนธ์เกษตรศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาเกษตรและสหกรณ์ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมธิราช.

สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2547). การจัดการความรู้จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด.

สุภางค์ จันทวานิช. (2547). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุธัญญา สุวรรณมงคล. (2544). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับอาชีพการทอผ้ายกดอกจังหวัดลำพูน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหา บัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สมชาย นำประเสริฐชัย. (2558). การจัดการความรู้ : knowledge Management. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ด ยูเคชั่น.

References
Alavi, M.&Leidner, D. (2009). Knowledge Management and Management System: Conceptual Foundations and Research Issues. Retrieved October,27 , 2009, from https:// knowledge.emory.edu/paper/1005.pdf.

Awad, E. M. &Ghaziri. (2004). Knowledge Management. Upper Saddle River: Pearson Bank of Thailand Museum.Northern Region Office. (n.d). Brocade: Yok Din. Retrieved.

Conway, S. (1990). Thailand: Weaving & the Rice Cycle. Carlton: Ruth Bean. Conway, S. (1992). Thai Textiles. Bangkok: Asia Book.

Creswell, J. W. (2009). Research Design: Qualitative, Quantitative, and mixed methods approach. Thousand Oaks, CA: Sage.

Dalkir, K. (2005). Knowledge Management in Theory and Practice. Burlington, MA: Elsevier ButterworthHeinemann: Classic and Contemporary work. Cambridge: MIT Press.

Elia. A. & Hasson, G. (2004). Knowledge Management. Upper Saddle River, NJ: Pearson Education. Martin White. (2011). Book Review: Knowledge Management Lessons Learned. Ariadne Issue.