มาตรการทางกฎหมายในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อพัฒนาแรงงาน ในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน
คำสำคัญ:
มาตรการทางกฎหมาย, ค่าจ้าง, แรงงาน, อาเซียนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกี่ยวกับกฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำของประเทศในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน เปรียบเทียบกับอนุสัญญาและข้อแนะขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ และกฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำของต่างประเทศ เพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาและให้ความคุ้มครองแรงงานในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน
เมื่อศึกษาจึงพบว่า การบังคับใช้กฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำของประเทศในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนแห่งราชอาณาจักรไทย สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ราชอาณาจักรกัมพูชา และสาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมาร์นั้น เป็นปัญหาที่เกิดความเหลื่อมล้ำและความไม่เป็นธรรมต่อสังคมแรงงานในการกำหนด และการบังคับใช้กฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำ ทำให้ผู้ใช้แรงงานจำนวนมากไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายและเนื่องจากประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ไม่มีการจัดตั้งองค์กรหรือหน่วยงานกลางในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ จึงส่งผลให้ประเทศสมาชิกในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนไม่มีมาตรฐานกลางในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่เหมาะสม และเป็นธรรมต่อสังคมแรงงานของประเทศสมาชิก จึงทำให้เกิดการเอารัดเอาเปรียบ ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำของประเทศในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ส่งผลให้แรงงานไม่สามารถพัฒนาคุณภาพชีวิตได้อย่างเหมาะสม และเป็นธรรมในการดำรงชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี
ดังนั้น เพื่อเป็นการพัฒนากฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนจึงควรจัดตั้งองค์กรหรือหน่วยงานกลางในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนเป็นการเฉพาะ ด้วยการกำหนดมาตรฐานกลางเกี่ยวกับการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำในประเทศสมาชิกประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน เพื่อสร้างความเป็นธรรมในสังคมแรงงานของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน อันเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิตแรงงานในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนต่อไป
เอกสารอ้างอิง
สุณี ฉัตราคม และ อัญชลี ค้อคงคา, ค่าจ้างและทฤษฎีค่าจ้าง (Wages and Wage Theories), พิมพ์ครั้งที่ 4, กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2538.
Adam Smith, The Wealth of Nations, New Tork: Random House, 1937.
Francis A. Walker, Political Economy, London: Macmillan, 1896.
John Bates Clark, The Philosophy of Wealth, New York: Grinn, 1894.
John Stuart Mill, Principles of Political Economy, Book Two, London: Rouledge, 1891.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร ทั้งนี้ ข้อมูล เนื้อหา และข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว กองบรรณาธิการไม่มีความจำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
เนื้อหา ข้อมูล รูปภาพ และองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฯ อยู่ภายใต้ลิขสิทธิ์ของวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น การนำไปเผยแพร่ ดัดแปลง หรือใช้ประโยชน์ในลักษณะใด ๆ ไม่ว่าเป็นบางส่วนหรือทั้งหมด ต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารก่อน