Community Rights: Natural Resource Management and the Environment of the Local Communities for Sustainability
-
Keywords:
Community Rights, The Constitution, Natural Resources and the EnvironmentAbstract
This article aims to study the concept of community rights in the Constitution, its meaning, key principles, and provide examples of case studies on the use of community rights in the management of natural resources and the environment of local communities. Specifically, this article will focus on the dimension of soil, water and forest resource management of local communities.
The Constitution of the Kingdom of Thailand, B.E. 2540, B.E.2550, and B.E. 2560, emphasizes the importance of community rights, granting local community the right to self-management in all aspects, including conservation, rehabilitation, traditions, culture, natural resources, and the environment, with the aim of achieving sustainable development. This approach provides the community with a stable welfare system that is based on resource capital. There are three main supporting factors for this system, namely internal, external, and financial factors. The community can start planning, managing, and supervising operations with the help of a network aggregation mechanism to ensure proper coordination and control.
However, when studying the concept of community rights in natural resource and environmental management, it is crucial to synthesize spatial data to reflect the community’s phenomenal knowledge in the context of their unique area
References
กาญจนา คุ้มทรัพย์. (2558).สิทธิชุมชนกับการจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาป่าชุมชนในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์. 4(1).141-157.
กิตติศักดิ์ ปรกติ. (2550). สิทธิของบุคคลซึ่งรวมกลุ่มกันเป็นชุมชน. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
นิตยา โพธิ์นอก. (2557). ชุมชนกับสิทธิในทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : สำนักวิจัยและพัฒนา สถาบันพระปกเกล้า.
นพดล พลเสน. (2559). รัฐได้ประโยชน์อะไรของหลักสิทธิมนุษยชนจากการส่งเสริมสิทธิชุมชนในการมีส่วนร่วมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันรัฐธรรมนูญศึกษาสำนักงานศาลรัฐธรรมนญู.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2552). การใช้สิทธิทางศาลของบุคคลซึ่งถูกละเมิดสิทธิหรือเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญมาตรา 28 ในกรณีที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว. วารสารนิติศาสตร์. 38. (2). 225 - 252.
บุญมี โททำ. (2563). สิทธิชุมชนในการจัดการและใช้ประโยชน์ทรัพยากรธรรมชาติและป่าไม้กรณีศึกษาป่าชุมชนบ้านดงยาง ตำบลก่อเอ้ อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร.8.(4). 1452-1465
บุญยิ่ง ประทุม. (2551) พัฒนาการการบริหารงานตามหลักความโปร่งใสและการมีส่วนร่วมของประชาชน : ศึกษาเฉพาะกรณี องค์การบริหารส่วนตำบลเขาสามยอด จังหวัดลพบุรี . มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์/กรุงเทพฯ.
พิมรดา มณีอินทร์. (2558). สิทธิชุมชนในการจัดการป่าชุมชน : ศึกษากรณีป่าชุมชนบ้านโนนตูมถาวรอำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีษะเกษ. วิทยานิพนธ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาตามหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชากฎหมายมหาชน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร, กรุงเทพฯ.
พิมพ์ลิขิต แก้วหานาม และคณะ. (2559). สิทธิชุมชนกับกระบวนการมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กรณีศึกษาบ้านคำไผ่-โนนสง่า จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการบริหารปกครอง. 5.(2).198-220.
มูลนิธิเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2552). สิทธิชุมชนมิติประมงพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์มูลนิธิเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน.
ยศ สันตสมบัติ และคณะ. 2536. ป่าฝนเขตร้อนกับภาพรวมของป่าชุมชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540. ราชกิจจานุเบกษา. 114 (11 ตุลาคม 2540).
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 134 ตอนที่ 40 ก.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คพับลิเคชั่นส์.
รจนา คำดีเกิด. (2554). การศึกษาความตื่นตัวด้านสิทธิชุมชนในการบริหารจัดการและปกป้องทรัพยากรธรรมชาติ วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของคนลุ่มน้ำโขงจังหวัดอุบลราชธานี จากโครงการไฟฟ้าพลังน้ำเขื่อนบ้านกุ่ม. วิทยานิพนธ์ ปริญญา
รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.
วรินทร์ลดา สืบดี และพระครูธรรมธรบุญเที่ยง ลักษณ์พลวงค์. (2564). กระบวนทัศน์ใหม่ในการขับเคลื่อนเครือข่ายภาคประชาชนเพื่อจัดการทรัพยากรธรรมชาติในท้องถิ่น. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. 6(2)364-378.
สนั่น ชูสกุล และคณะ (2550). โครงการสิทธิชุมชนศึกษาภาคอีสาน. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
เสน่ห์ จามริก. (2547). สิทธิชุมชนในมุมมองระดับโลก (Community rights in global perspective). กรุงเทพฯ: สำนักคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.
โสภา เดชรัตน์, ปรัชญเกียรติ ว่าโร๊ะ และรวยริน เพ็ชรสลับแก้ว. (2556). เจาะแผนพัฒนาภาคใต้. นนทบุรี: สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2563). สิทธิชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2544). มิติชุมชน วิธีคิดท้องถิ่น ว่าด้วย สิทธิอำนาจและการจัดการทรัพยากร.กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
อุดมศักดิ์ สินธิพงษ์. (2558). ชุมชนท้องถิ่นกับการมีส่วนร่วมจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน. วารสารนักบริหาร. 35(1).104-113.
อรทัย อินต๊ะไชยวงค์. (2560). สิทธิชุมชน ในการจัดการ การบำรุงรักษา และการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น. 1.(1). 171-193.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2023 Law and Local Society Journal
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Articles published are copyright of local law and society journals. Faculty of Law Surat Thani Rajabhat University
Content and information in articles published in local law and society journals It is the opinion and responsibility of the author of the article directly. which the journal editor It is not necessary to agree or share any responsibility for articles, information, content, images, etc. published in local law and society journals. It is the copyright of the local jurisprudence journal. If any person or entity wants to distribute all or part of it or to take any action must have prior written permission from the local jurisprudence journal only.
